Νομοθέτηση σχολής για το ψάρεμα, που θα αφορά στο παραδοσιακό επάγγελμα, που επιβιώνει στη χώρα μας εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια αλλά αλλάζει λόγω της ψηφιοποίησης και φθίνει λόγω των εγγενών προβλημάτων, των αδυναμιών στην κοινοτική και εθνική νομοθεσία και της κλιματικής αλλαγής, ζήτησαν μεταξύ άλλων οι Έλληνες ψαράδες.
Το ζήτημα αυτό αναδείχτηκε μέσα από το υπόμνημα που έστειλε ο πρόεδρος Νίκος Σταμούλος της Ένωσης Πλοιοκτητών Παράκτιας Αλιείας και Αλιευτικού Τουρισμού Ελλάδος (ΕΠΠΑΑΤΕ) στην Αγροτική Διακομματική Επιτροπή της Βουλής, τονίζοντας πως είναι σημαντικό να υπάρξει σχολή, αμιγώς για την αλιεία. Η ΕΠΠΑΑΤΕ εκπροσωπεί 37 αλιευτικούς συλλόγους.
Το γεγονός είναι σημαντικό δεδομένων των προβλημάτων, που μειώνουν το αλιευτικό εισόδημα και της υποβάθμισης, που αντιμετωπίζει το θαλάσσιο περιβάλλον και στη Μεσόγειο. Το αξιοπερίεργο είναι πως σχολή για το ψάρεμα πανεπιστημιακού επιπέδου υπάρχει ακόμη και στην Αλάσκα αλλά όχι στην Ελλάδα, που είναι μία χώρα με πλούσια αλιευτική παράδοση στα νησιά, τις παράκτιες αλλά και τις παραλίμνιες περιοχές, γεγονός που απεικονίζεται ακόμη και σε αρχαιολογικά ευρήματα: τοιχογραφίες, νομίσματα κ.ά. Η έλλειψη εκπαίδευσης δυσκολεύει τους Έλληνες ψαράδες και στην αξιοποίηση των κοινοτικών προγραμμάτων, που συνήθως απευθύνονται σε φορείς ασχολούμενους με την ιχθυοκαλλιέργεια.
ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Από την άλλη πλευρά πάντως και η ελληνική πολιτεία οφείλει να δει πως θα μεταλαμπαδευτούν και οι τεχνικές γνώσεις και η εμπειρία των ψαράδων, που είναι σημαντική για την αντιμετώπιση ξαφνικών καιρικών φαινομένων στη θάλασσα, αλιευτικών πεδίων κ.ά. και χάνεται μετά τις συνταξιοδοτήσεις, καθώς ο μέσος όρος ηλικίας των ψαράδων είναι 55 έτη. Δεν είναι τυχαίο, πως πολλές διασώσεις κατά καιρούς στη θάλασσα έχουν γίνει από Έλληνες ψαράδες ενώ πλέον το επάγγελμα έχει αλλάξει λόγω των κοινοτικών κανονισμών, που είναι δαιδαλώδεις κι απαιτούνται γνώσεις και πάνω στα ψηφιακά εργαλεία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν οι ψαράδες στην Αγροτική Διακομματική Επιτροπή της Βουλής στο υπόμνημά τους τονίζουν ότι σήμερα ψαρεύουν ερασιτεχνικά περίπου 600.000 σκάφη ενώ οι επαγγελματίες ψαράδες έχουν συρρικνωθεί σε περίπου 12.000. Υπενθυμίζουμε πως σε προηγούμενες δεκαετίες μέσα στον 20ο αιώνα, ο αριθμός των ψαράδων ξεπερνούσε τις 30.000 και το ψάρεμα και τα αλιευτικά εργαλεία είναι εντελώς διαφορετικά από περιοχή σε περιοχή, ανάλογα και με τα είδη, που αλιεύονται.
ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ
Σχολή ψαρέματος όντως δεν υπάρχει με τη μορφή που θα έπρεπε, όπως είπαν οι ψαράδες. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει σχολές δυτών, ναυαγοσωστών, σχολές αλιευτικής παραγωγής και ιχθυοκαλλιέργειας σε επίπεδο ΤΕΙ ενώ σε πανεπιστημιακά ιδρύματα υπάρχει η μελέτη των ψαριών ή της θάλασσας. Από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας το περασμένο καλοκαίρι έγινε γνωστό για ενιαία Σχολή Προπονητών Υποβρύχιας Αθλητικής Αλιείας και Άπνοιας. Κι ενώ υπάρχουν ναυτιλιακές σπουδές και σε επίπεδο πολιτικών και στρατιωτικών σπουδών, για το επάγγελμα του ψαρά οι επιλογές είναι περιορισμένες.
Η αναγκαιότητα αυτή προβάλλεται ακόμη περισσότερο τη στιγμή που αναβαθμίζεται στη χώρα μας ο αλιευτικός τουρισμός, στον οποίο κεντρικό ρόλο παίζουν οι ψαράδες, οι οποίοι σιγά – σιγά οδηγούνται σ’ αυτήν την κατεύθυνση προκειμένου να συμπληρώσουν το εισόδημά τους, που έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια εξαιτίας και της αύξησης των τιμών των καυσίμων και της μείωσης της αλιευτικής παραγωγής. Επιπλέον, αναβαθμίζεται και ο καταδυτικός τουρισμός, που στόχο έχει τη σύνδεση του τουρισμού με το θαλάσσιο περιβάλλον.
ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΓΙΑ ΑΛΙΕΙΑ
Στο εξωτερικό και κυρίως στην Αμερική υπάρχουν διάφορες σχολές ενταγμένες είτε σε κολλέγια είτε σε Πανεπιστήμια, που αφορούν όχι μόνο στις υδατοκαλλιέργειες και την αλλά και στην ελεύθερη αλιεία είτε στη θάλασσα είτε σε ποτάμια, σε λίμνες κ.ά.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον που ασχολείται με την αλιεία σολομού και πέστροφας. Το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα εστιάζει στην υδατοκαλλιέργεια και την αλιεία σε θαλασσινό νερό. Το Πανεπιστήμιο Γουινόνα Στέιτ στον ποταμό Μισισιπή εστιάζει στο ψάρεμα σε εσωτερικά νερά ενώ το Πανεπιστήμιο Κλέμσον ασχολείται και με το ψάρεμα λαβρακιού στις λίμνες της Νότιας Καρολίνας κ.ά.
