Η νέα ετήσια έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για την Παρακολούθηση και Αξιολόγηση της Αγροτικής Πολιτικής 2025 φέρνει στο φως εντυπωσιακές διαφορές ανάμεσα στις χώρες του κόσμου όσον αφορά τον τρόπο και το μέγεθος της στήριξης προς τους αγρότες.
Ενώ ορισμένες κυβερνήσεις διατηρούν υψηλά επίπεδα επιδοτήσεων και προστασίας του αγροτικού εισοδήματος, άλλες έχουν επιλέξει να μειώσουν τη στρεβλωτική στήριξη — δηλαδή τα μέτρα που αλλοιώνουν τεχνητά τις τιμές και την παραγωγή — μεταφέροντας τους πόρους σε πολιτικές που ενισχύουν τη βιωσιμότητα, την καινοτομία και τη γνώση.
Οι “πρωταθλητές” των επιδοτήσεων
Σύμφωνα με την έκθεση, Ελβετία, Νορβηγία, Ισλανδία και Νότια Κορέα ηγούνται της λίστας των χωρών με τη μεγαλύτερη δημόσια στήριξη προς τους παραγωγούς τους. Οι επιδοτήσεις αντιπροσωπεύουν 40% έως 49% του ακαθάριστου γεωργικού εισοδήματος, καθώς οι χώρες αυτές συνεχίζουν να εφαρμόζουν πολιτικές εγγυημένων τιμών και στήριξης που συνδέεται με την παραγωγή.
Παράλληλα, επενδύουν σε μέτρα που συνδέουν την αγροτική πολιτική με την περιβαλλοντική προστασία και την αγροτική ευημερία, μετατρέποντας την επιδότηση από απλή οικονομική ενίσχυση σε εργαλείο κοινωνικής και οικολογικής πολιτικής.
Οι χώρες με το χαμηλότερο επίπεδο στήριξης
Στο αντίθετο άκρο βρίσκονται χώρες όπως Αργεντινή, Βιετνάμ και Ινδία, όπου οι γεωργικές πολιτικές όχι μόνο δεν επιδοτούν, αλλά δημιουργούν καθαρά φορολογικά έσοδα για το κράτος. Η περίπτωση της Ινδίας ξεχωρίζει: σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 95% της “στήριξης” προς τους παραγωγούς βασίζεται σε μέτρα που στρεβλώνουν το εμπόριο και την παραγωγή, με στόχο τη διατήρηση χαμηλών τιμών τροφίμων για τους καταναλωτές των πόλεων.
Από την άλλη, Αυστραλία, Χιλή και ΗΠΑ καταγράφουν από τα χαμηλότερα ποσοστά δημόσιας βοήθειας (κάτω από 1% του αγροτικού εισοδήματος), επιλέγοντας να επενδύουν στην έρευνα, στις ασφάλειες και στις αγροτικές υποδομές.
Παγκόσμια στροφή προς τη βιωσιμότητα
Η γενική τάση δείχνει ότι οι περισσότερες χώρες μειώνουν τα επίπεδα άμεσης οικονομικής στήριξης, δίνοντας έμφαση σε πολιτικές βιωσιμότητας και καινοτομίας. Η μεγάλη εξαίρεση είναι η Κίνα, όπου η στήριξη αυξήθηκε από 5% στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σε 13% την περίοδο 2022–2024, μία από τις μεγαλύτερες αυξήσεις που έχει καταγράψει ποτέ ο ΟΟΣΑ. Οι αναδυόμενες οικονομίες, με πρώτη την Κίνα, φαίνεται να ενισχύουν τον ρόλο του κράτους στην αγροτική ανάπτυξη, την ώρα που οι χώρες του ΟΟΣΑ μειώνουν τη σχετική εξάρτηση του τομέα από τις επιδοτήσεις.
Η Ευρώπη στη νέα εποχή στήριξης – και το μήνυμα για την Ελλάδα
Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η έκθεση σημειώνει πως η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) δίνει αυξανόμενη βαρύτητα στους περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς στόχους. Τα Οικολογικά Σχήματα απορροφούν πλέον πάνω από το 20% των άμεσων ενισχύσεων, ενώ τουλάχιστον το 10% του προϋπολογισμού κατευθύνεται στη στήριξη μικρών και μεσαίων εκμεταλλεύσεων μέσω της αναδιανεμητικής ενίσχυσης. Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει επίσης την ανάπτυξη του Ευρωπαϊκού Συστήματος Γεωργικής Καινοτομίας (AKIS), που συντονίζει πάνω από 4.000 επιχειρησιακές ομάδες σε θέματα ψηφιοποίησης και εφαρμοσμένης έρευνας στη γεωργία.
Παρότι οι επιδοτήσεις με περιβαλλοντικά ή κοινωνικά κριτήρια εξακολουθούν να αποτελούν μειοψηφία, η κατεύθυνση είναι σαφής: η στήριξη που βασίζεται στην παραγωγή φθίνει, ενώ ενισχύονται οι πολιτικές που συνδέουν τη βιωσιμότητα με την αγροτική ανάπτυξη. Χώρες όπως η Ελβετία και το Μεξικό αναδεικνύονται ως παραδείγματα, καθώς συνδέουν πλέον μέρος των επιδοτήσεών τους με στόχους περιβαλλοντικής και κοινωνικής απόδοσης.
Για την Ελλάδα, τα συμπεράσματα είναι ξεκάθαρα: παρότι οι επιδοτήσεις εξακολουθούν να αποτελούν βασικό πυλώνα του αγροτικού εισοδήματος, η πρόκληση παραμένει η μετάβαση σε ένα πιο “έξυπνο” μοντέλο στήριξης, με έμφαση στη γνώση, την τεχνολογία και την πράσινη προσαρμογή.
Η επόμενη μέρα της αγροτικής στήριξης
Η νέα εικόνα που προκύπτει από την έκθεση του ΟΟΣΑ δείχνει ότι το παγκόσμιο “αγροτικό παιχνίδι” αλλάζει. Η οικονομική ενίσχυση χάνει σιγά σιγά τον ρόλο του “σωσιβίου”, και αντικαθίσταται από επενδύσεις στη γνώση, την καινοτομία και τη βιωσιμότητα. Για χώρες όπως η Ελλάδα, το ερώτημα δεν είναι αν θα συμμετάσχει στη νέα εποχή — αλλά πώς θα το κάνει χωρίς να αφήσει πίσω της τον μικρό παραγωγό.
Πηγή: OECD. (2025). Agricultural Policy Monitoring and Evaluation 2025

