Η διατροφή των γαλακτοπαραγωγών αγελάδων πρέπει να βασίζεται σε ισορροπημένο σιτηρέσιο, το οποίο καταρτίζεται σύμφωνα με το σωματικό βάρος του ζώου, το στάδιο της γαλακτικής περιόδου, την ποσότητα του παραγόμενου γάλακτος, το στάδιο της κυοφορίας και τις διαθέσιμες ζωοτροφές.
Ο καταρτισμός του σιτηρεσίου πρέπει να γίνεται από ειδικό διατροφολόγο και να στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία για τις ανάγκες και την παραγωγική κατάσταση κάθε ζώου ενώ η καθαριότητα των μονάδων, οι χώροι χαλάρωσης, είναι από τους πιο σημαντικούς για την ευζωία και τη χαλάρωση, από τυχόν στρεσογόνους παράγοντες.
Έλεγχος των ζωοτροφών και των πρώτων υλών
Η ποιότητα των πρώτων υλών αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ασφαλή και σωστή διατροφή των αγελάδων και τα ελληνικά Πανεπιστήμια αλλά και επιμέρους ερευνητές έχουν συντάξει μελέτες προς αυτή την κατεύθυνση. Σύμφωνα με τον διευθυντή της Ένωσης Φυλής Χολστάιν Ελλάδος (ΕΦΧΕ), Σταμάτη Μηλιούδη, οι ζωοτροφές πρέπει να προέρχονται από αξιόπιστους προμηθευτές και να συνοδεύονται, όπου απαιτείται, από τα κατάλληλα πιστοποιητικά καταλληλότητας και ποιοτικού ελέγχου.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται σε πρώτες ύλες, όπως το καλαμπόκι και ο βαμβακόσπορος, ώστε να διασφαλίζεται η απουσία ανεπιθύμητων ουσιών, όπως οι αφλατοξίνες.
Πρέπει να πραγματοποιούνται τακτικές αναλύσεις τόσο των επιμέρους ζωοτροφών όσο και του συνολικού σιτηρεσίου. Ιδιαίτερη σημασία έχει ο τακτικός έλεγχος του ενσιρώματος καλαμποκιού, καθώς αποτελεί σημαντικό μέρος της διατροφής των γαλακτοπαραγωγών αγελάδων. Οι αναλύσεις πρέπει να επαναλαμβάνονται τακτικά, ώστε να ελέγχονται τόσο η ποιότητα όσο και τα θρεπτικά χαρακτηριστικά των ζωοτροφών.
Βασικές κατηγορίες ζωοτροφών
Το σιτηρέσιο πρέπει να περιλαμβάνει τις απαραίτητες χονδροειδείς, ενσιρωμένες και συμπυκνωμένες ζωοτροφές, στις κατάλληλες ποσότητες.
Στις βασικές ζωοτροφές περιλαμβάνονται το ενσίρωμα καλαμποκιού, οι καρποί και τα πρωτεϊνούχα συστατικά, όπως το σογιάλευρο. Ανάλογα με τις ανάγκες του ζώου μπορούν να χρησιμοποιούνται επίσης πίτυρα, λιναρόσπορος και άλλες πρώτες ύλες σε κατάλληλες ποσότητες.Ορισμένα παραπροϊόντα φυτικής προέλευσης, όπως η πορτοκαλόφλουδα και άλλα προϊόντα εσπεριδοειδών, μπορούν να χρησιμοποιούνται μόνο όταν είναι κατάλληλα προετοιμασμένα κι εντάσσονται στο σιτηρέσιο σε ελεγχόμενες ποσότητες.
Το σιτηρέσιο πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες του ζώου σε ενέργεια, πρωτεΐνες, μακροστοιχεία, ιχνοστοιχεία και βιταμίνες.
Υπολογισμός της κατανάλωσης ξηράς ουσίας
Πριν από τον καταρτισμό του σιτηρεσίου πρέπει να υπολογίζεται η ποσότητα της ξηράς ουσίας, που μπορεί να καταναλώσει η αγελάδα σε ημερήσια βάση. Η κατανάλωση ξηράς ουσίας εξαρτάται από το σωματικό βάρος, την παραγωγή γάλακτος, το παραγωγικό στάδιο και τις συνθήκες του περιβάλλοντος.
Για αγελάδες Χολστάιν συνήθως υπολογίζεται η κατανάλωση ξηράς ουσίας να είναι περίπου ίση με το 3% του σωματικού βάρους. Σε αγελάδες με πολύ υψηλή γαλακτοπαραγωγή μπορεί αυτές οι ποσότητες ν΄ αυξηθούν.
Η μεγιστοποίηση της κατανάλωσης ξηράς ουσίας αποτελεί βασικό στόχο της διατροφικής διαχείρισης, καθώς η μειωμένη πρόσληψη μπορεί να οδηγήσει σε πτώση της γαλακτοπαραγωγής και να επηρεάσει αρνητικά την αναπαραγωγική ικανότητα.
Ιδιαίτερη προσοχή στην ξηρά περίοδο
Κατά την προχωρημένη κυοφορία και πριν από τον τοκετό μίας αγελάδας το σιτηρέσιο πρέπει να προσαρμόζεται στις μεταβαλλόμενες ανάγκες του ζώου.
Περίπου κατά τον 7ο μήνα της κυοφορίας διακόπτεται η άμελξη και τότε αρχίζει η λεγόμενη ξηρά περίοδος. Στο στάδιο αυτό το σιτηρέσιο πρέπει να προσαρμόζεται και να περιλαμβάνει περισσότερες χονδροειδείς ζωοτροφές, όπως μηδική, σανό και άχυρο.
Ωστόσο, τις τελευταίες ημέρες πριν από τον τοκετό απαιτείται νέα προσαρμογή του σιτηρεσίου. Η παρουσία χονδροειδών ζωοτροφών είναι σημαντική για τη διατήρηση του μηρυκασμού και την ομαλή προσαρμογή του πεπτικού συστήματος στη μετάβαση προς τη γαλακτική περίοδο.
Η μειωμένη κατανάλωση ξηράς ουσίας κατά το τελευταίο στάδιο της ξηράς περιόδου και στην έναρξη της γαλακτικής περιόδου μπορεί να συνδέεται με μεταβολικές διαταραχές. Τα ζώα μπορεί να ταλαιπωρηθούν από επιλόχεια υπασβεστιαιμία, κέτωση, υπομαγνησιαιμία, λιπώδη εκφύλιση του ήπατος και μετατόπιση ηνύστρου, εξ ου και οι γεωτεχνικοί και οι ζωοτέχνες, έχουν τον πρώτο λόγο.
Διαχείριση μετά τον τοκετό
Οι πρώτες ημέρες μετά τον τοκετό απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Το σιτηρέσιο πρέπει να περιλαμβάνει επαρκείς χονδροειδείς ζωοτροφές και να προσαρμόζεται σταδιακά στις αυξημένες ανάγκες της νέας γαλακτικής περιόδου.
Μετά τις πρώτες 10-15 ημέρες, σταδιακά το σιτηρέσιο της αγελάδας ομαλοποιείται και περιλαμβάνει τις κατάλληλες αναλογίες ενσιρώματα, χονδροειδείς και συμπυκνωμένες ζωοτροφές.
Στις χονδροειδείς ζωοτροφές περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η μηδική και το άχυρο. Στα ενσιρώματα περιλαμβάνονται το ενσίρωμα καλαμποκιού και άλλα κατάλληλα ενσιρώματα. Στις συμπυκνωμένες ζωοτροφές μπορούν να περιλαμβάνονται καρποί καλαμποκιού και κριθαριού, σογιάλευρο, βαμβακόπιτα και άλλα κατάλληλα συστατικά.
Ενεργειακές ανάγκες
Το σιτηρέσιο πρέπει να καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες για συντήρηση, γαλακτοπαραγωγή, κυοφορία και ανάπτυξη του ζώου, που εξασθενεί μετά τη γέννα και χρειάζεται τον χρόνο του για να επανέλθει. Η διαθέσιμη ενέργεια των ζωοτροφών υφίσταται διαδοχικές απώλειες κατά την πέψη και τον μεταβολισμό και το υπόλοιπο αποτελεί τη μεταβολιστέα ενέργεια, που χρησιμοποιείται από το ζώο.
Το σιτηρέσιο πρέπει να έχει ενεργειακή επάρκεια, η οποία είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της γαλακτοπαραγωγής και της σωστής σύστασης του παραγόμενου γάλακτος. Έλλειψη ενέργειας μπορεί να οδηγήσει σε πτώση της γαλακτοπαραγωγής και σε μείωση της περιεκτικότητας του γάλακτος σε πρωτεΐνες και λίπος. Η μακροχρόνια ανεπαρκής ενεργειακή πρόσληψη μπορεί επίσης να επηρεάσει αρνητικά τη γονιμότητα του ζώου.
Η προσθήκη επιπλέον ενεργειακών πηγών, όπως η μελάσα ή άλλες πλούσιες σε ενέργεια συμπυκνωμένες ζωοτροφές, πρέπει να γίνεται ελεγχόμενα και σε συνάρτηση με το επίπεδο γαλακτοπαραγωγής και πάντα με ειδικό διατροφολόγο.
Προσαρμογή του σιτηρεσίου στις περιβαλλοντικές συνθήκες
Η κατανάλωση ξηράς ουσίας επηρεάζεται άμεσα από τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Για τον λόγο αυτό το σιτηρέσιο πρέπει να προσαρμόζεται στις εποχικές και κλιματικές μεταβολές, ιδιαίτερα σε περιόδους υψηλών θερμοκρασιών, όπου τα ζώα στρεσάρονται.
Η διαχείριση της διατροφής πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις μεταβολές της κατανάλωσης, της παραγωγής και των αναγκών του ζώου κατά τη διάρκεια ολόκληρου του παραγωγικού κύκλου.
Διαχείριση του νεογέννητου μοσχαριού
Αμέσως μετά τη γέννηση πρέπει να εξασφαλίζεται η έγκαιρη λήψη πρωτογάλακτος. Το πρωτόγαλα πρέπει να χορηγείται όσο το δυνατόν νωρίτερα, καθώς αποτελεί βασική πηγή αντισωμάτων και συμβάλλει στην ανάπτυξη της άμυνας του νεογέννητου μοσχαριού.
Κατά τις πρώτες ημέρες της ζωής του, το μοσχάρι λαμβάνει γάλα από τη μητέρα ή κατάλληλο υποκατάστατο γάλακτος, σύμφωνα με το πρόγραμμα διατροφής, που έχει καθοριστεί από τον ειδικό. Μετά τις πρώτες ημέρες και σταδιακά, πρέπει να εισάγονται στη διατροφή του χονδροειδείς και συμπυκνωμένες ζωοτροφές.
Η σταδιακή χορήγηση στερεάς τροφής κρίνεται απαραίτητη για την ανάπτυξη και τη λειτουργική προσαρμογή του πεπτικού συστήματος του μηρυκαστικού ζώου.
Βασικός κανόνας
Κάθε σιτηρέσιο πρέπει να καταρτίζεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες του ζώου, δηλαδή ανάλογα και με την ηλικία του, το βάρος του και την ποιότητα των διαθέσιμων ζωοτροφών.Η διατροφική διαχείριση πρέπει να εφαρμόζεται με σταθερούς κανόνες, ελεγχόμενες ποσότητες και τακτικές αναλύσεις, ώστε το σιτηρέσιο ν΄ ανταποκρίνεται στις ανάγκες συντήρησης, κυοφορίας και γαλακτοπαραγωγής αλλά και στην καλή υγεία του ζώου.







