Η Ισπανική ποικιλία ελιάς που έχει αρχίσει και καλλιεργείται και στην Ελλάδα ευρέως τα τελευταία χρόνια, δεν αναμένει ιδιαίτερη παραγωγή φέτος.
Σύμφωνα με έμπειρους παραγωγούς, ακόμα και ποτιστικά κτήματα με Αρμπεκίνα, δεν έβγαλαν καν μούρο, οπότε αναμένουν παραγωγή αντίστοιχη σε όγκο των άλλων ποικιλιών.
Όπως δήλωσε μιλώντας στον ΑγροΤύπο ο κ. Θωμάς Γκότσης, ο οποίος καλλιεργεί στην περιοχή Αθίκια Κορινθίας 300 δέντρα ελιάς ποικιλίας Αρμπεκίνα «τα δικά μου δέντρα είναι τριετίας, κανονικής φύτευσης κι όπως και τα Κορωνέικα, που έχουν επηρεαστεί από τον καιρό και δεν έχουν σχεδόν καθόλου καρπό, η ίδια κατάσταση εμφανίζεται και σε αυτά, δηλαδή δεν θα έχουν τη νέα χρονιά σχεδόν καθόλου παραγωγή, είτε είναι ξηρικές, είτε ποτιστικές». Σύμφωνα με τον κ. Γκότση, η ίδια κατάσταση με έντονα προβλήματα ακαρπίας, ισχύει και σε άλλα κτήματα με Αρμπεκίνα, στην ίδια περιοχή, δηλαδή είναι γενικευμένο το... κακό. «Υποτίθεται πως η Ισπανική αυτή ποικιλία είναι ανθεκτική στα κρύα και στους παγετούς, όμως φέτος δείχνει πως δεν άντεξε στις συνθήκες αυτές. Σημειώνεται πως γενικά ως ποικιλία η Αρμπεκίνα παράγει έλαιο ελαφρύ, γλυκό σε γεύση, με χαμηλές πολυφαινόλες, σε αντίθεση με το Κορωνέικο». Ακόμα και σε δέντρα Αρμπεκίνα 20ετίας που υπάρχουν στην περιοχή, η παραγωγή, θα είναι σχεδόν μηδενική τη νέα χρονιά, καταλήγει ο κ. Γκότσης.
Ο κ. Λεωνίδας Χρας είναι ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος στον Ελαιοκομικό Συνεταιρισμό Δυτικής Λοκρίδας. Καλλιεργεί 80 στρέμματα με ελιά ποικιλίας Αρμπεκίνα από το 2008, πυκνής μάλιστα φύτευσης (απόσταση 1,5 επί 1,5), αλλά φέτος όπως μας λέει δεν θα έχει παραγωγή, ούτε για δείγμα, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών. Είναι ενδεικτικό, λέει ο κ. Χρας, που τυποποιεί κιόλας το ελαιόλαδο που παράγει, ότι ακόμα και την Τρίτη 15 Ιουνίου στα ορεινά του Παρνασσού έριξε... χιόνια. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάσταση είναι κακή σε όλη την Ελλάδα. Όσον αφορά στις αποδόσεις των προηγούμενων ετών, συνεχίζει ο κ. Χρας, ο ίδιος έχει καταφέρει να βγάλει έως και 200 κιλά ελαιόλαδο στο στρέμμα, ενώ κάποιοι άλλοι παραγωγοί πιάνουν έως 400 κιλά.
Μηχανική συγκομιδή στην Φθιώτιδα
Η συγκομιδή των καρπών της ελιάς, από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, ήταν και παραμένει μία επίπονη, δαπανηρή και χρονοβόρα εργασία. Για τους πιο πάνω λόγους τόσο οι Ιταλοί όσο και οι Ισπανοί δοκίμασαν, αρχικά και στη συνέχεια υιοθέτησαν διάφορες τεχνικές συγκομιδής, πιο γρήγορες και φθηνές, όπως είναι για παράδειγμα η συγκομιδή με δονητές, τις οποίες και εφαρμόζουν από χρόνια στην πράξη. Παρ' όλα αυτά όμως, λένε, από τον Συνεταιρισμό Δυτικής Λοκρίδας, όταν το κλίμα και το γεωγραφικό ανάγλυφο το επιτρέπουν, ακόμα και η συγκομιδή με δονητές μπορεί να αντικατασταθεί με ακόμα πιο σύγχρονες τεχνικές καλλιέργειας όπως είναι οι υπέρπυκνες γραμμικές καλλιέργειες ελιάς (ΥΓΚΕ). Στις ΥΓΚΕ όλες σχεδόν οι εργασίες, από τη φύτευση και τη συγκομιδή μέχρι τους ψεκασμούς και το κλάδεμα γίνονται αποκλειστικά με μηχανήματα, απασχολώντας ελάχιστο εργατικό δυναμικό. Στην Ελλάδα η εφαρμογή των ΥΓΚΕ ξεκίνησε διστακτικά πριν από λίγα χρόνια σε διάφορες περιοχές όπως η Φθιώτιδα, Δυτική Πελοπόννησος, Λακωνία, Ηλεία, Δυτική Στερεά Ελλάδα κ.λπ., με πρωτεργάτες φυτωριούχους και προοδευτικούς ελαιοπαραγωγούς. Στην συνέχεια όμως οι ΥΓΚΕ, παρ' όλα τα τεχνικά προβλήματα που αντιμετώπισαν ή συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν ως αποτέλεσμα της προσαρμογής της νέας μεθόδου στις Ελληνικές συνθήκες, απέδειξαν την αξία τους και είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να επεκτείνονται σε όλες εκείνες τις περιοχές της Ελλάδας που οι εδαφοκλιματικές συνθήκες το επιτρέπουν.
Ένας από τους πρωτεργάτες στην υιοθέτηση, την εφαρμογή και την εξέλιξη της μεθόδου των ΥΓΚΕ στην Ελλάδα είναι και ο Ελαιοκομικός Συνεταιρισμός Δυτικής Λοκρίδας, στη Φθιώτιδα, στις βόρειες υπώρειες του Παρνασσού. Σήμερα ο Συνεταιρισμός, σύμφωνα με τον κ. Χρα, διαθέτει εμπειρία στη μέθοδο ΥΓΚΕ που λίγοι Ελαιοκομικοί Συνεταιρισμοί, στην Ελλάδα, διαθέτουν. Το ευάερο μικροκλίμα που επικρατεί στις περιοχές καλλιέργειας, όπως αυτό διαμορφώνεται από την κοιλάδα του Κηφισού και τον ορεινό όγκο του Παρνασσού, σε συνδυασμό με τα γόνιμα, ελαφρά επικλινή και στραγγερά εδάφη, δημιουργούν άριστες συνθήκες για την καλλιέργεια της ελιάς, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις προσβολές από εχθρούς και ασθένειες στα δέντρα. Το ιδιαίτερο αυτό μικροκλίμα σε συνδυασμό με το μεράκι, την εμπειρία, τον επαγγελματισμό και την επιστημονική παρακολούθηση σε όλα τα στάδια της παραγωγής και της επεξεργασίας του ελαιοκάρπου, επιτρέπει στα μέλη του Συνεταιρισμού να παράγουν ελαιόλαδο εξαιρετικής ποιότητας, μίας ποιότητας που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα καλύτερα ελαιόλαδα όλου του κόσμου. Επισημαίνεται ότι η περιοχή μνημονεύεται ήδη από τα αρχαία χρόνια για την εξαιρετική ποιότητα των ελαιολάδων της (Παυσανίας). Η δε καλλιέργεια της ποικιλίας Αρμπεκίνα ήταν και παραμένει συνειδητή επιλογή από τον Ελαιοκομικό Συνεταιρισμό Δυτικής Λοκρίδας, διότι το έλαιό της μοιάζει σε πολλά σημεία με εκείνο της ντόπιας ποικιλίας «Κοθρέϊκη», κατέληξε.
Τα χαρακτηριστικά της ποικιλίας
Η Αρμπεκίνα είναι Ισπανική ποικιλία, που παρουσιάζεται να έχει ανθεκτικότητα στο κρύο. Προσαρμόζεται σε διάφορους τύπους κλίματος και εδάφους. Ευδοκιμεί κυρίως σε αλκαλικά εδάφη. Στην περιοχή της Πελοποννήσου η ωρίμανση ξεκινά μέσα Οκτώβρη και μπορεί να φτάσει μέχρι μέσα Νοεμβρίου. Η Αρμπεκίνα είναι μικρόκαρπη ποικιλία με μέσο βάρος 1,2 γραμμάρια. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή ελαιολάδου. Το έλαιο που παράγεται έχει βουτυρώδη, ελαφριά και φρουτώδη γεύση.
