Η Ελλάδα είναι πρωταγωνίστρια στη βρώσιμη ελιά σε παγκόσμια κλίμακα και τα τελευταία χρόνια οι εξαγωγές έχουν υπερδιπλασιαστεί.
Παρά την ποιότητα του προϊόντος ο πολυτεμαχισμένος κλήρος παραμένει πρόβλημα. Το 92,44% των αγροτικών εκμεταλλεύσεων, που παράγουν βρώσιμη ελιά είναι μόλις από 1 έως 50,9 στρέμματα και μόλις το 0,068% των αγροτικών εκμεταλλεύσεων βρώσιμης ελιάς διαθέτει πάνω από 300 στρέμματα, στους 10 σημαντικότερους ελαιοκομικούς νομούς. Η, δε, μέση ηλικία των ελαιοπαραγωγών είναι τα 55 έτη, γεγονός εξαιρετικά ανησυχητικό.
Τα παραπάνω στοιχεία έδωσε μιλώντας στην Αγροτική Διακομματική Επιτροπή της Βουλής κι απαντώντας σε ερωτήσεις βουλευτών από την κυβέρνηση κι από την αντιπολίτευση, ο Γιώργος Ντούτσιας, πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Επιτραπέζιας Ελιάς (ΔΟΕΠΕΛ).
Επισήμανε ότι στους 15 κυριότερους νομούς της χώρας που παράγουν σε ικανές ποσότητες, βρώσιμη ελιά υπάρχουν περίπου 53.000 εκμεταλλεύσεις, που καλλιεργούν οι παραγωγοί 890.000 στρέμματα και ο μέσος όρος της έκτασης των ελαιοκομικών εκμεταλλεύσεων είναι μόλις 16,8 στρέμματα. Αν υπήρχε βελτίωση στο αρδευτικό, όπως εξήγησε, θα μπορούσε να βελτιωθεί και ν΄ αναπτυχθεί περαιτέρω η καλλιέργεια ενώ αναφέρθηκε και στις καθυστερήσεις πληρωμών στα επενδυτικά προγράμματα.
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΡΩΣΙΜΗ ΕΛΙΑ
Στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και του ΟΣΔΕ, σημείωσε ο πρόεδρος της ΔΟΕΠΕΛ δείχνουν πως οι 29.559 γεωργοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις με επιτραπέζιες ελιές αφορούν μόλις 1 έως 50,9 στρέμματα στους κυριότερους ελαιοκομικούς νομούς.
Η έρευνα εστίασε στις περιφερειακές ενότητες Καβάλας και Θάσου, Χαλκιδικής, Μαγνησίας, Φθιώτιδας, Εύβοιας, Φωκίδας, Αιτωλοακαρνανίας, Άρτας, Λακωνίας, Μεσσηνίας, που παράγουν τον κύριο όγκο βρώσιμης ελιάς. Στις κατεξοχήν ελαιοκομικές περιοχές, από 51 έως 100,9 στρέμματα έχουν 1.867 εκμεταλλεύσεις, από 101 στρέμματα έως 200,9 μόλις 478. Από 201 – 300,9 στρέμματα έχουν 47 εκμεταλλεύσεις κι από 301 και άνω μόλις 22.
Όπως εξήγησε, οι βιώσιμες ελαιοκομικές εκμεταλλεύσεις δεν ξεπερνούν το 10% του συνόλου των 31.973 εκμεταλλεύσεων. Δευτερευόντως καλλιεργείται βρώσιμη ελιά στις περιφερειακές ενότητες Σερρών, Θεσσαλονίκης, Πιερίας, Λάρισας και Αρκαδίας.
ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΔΙΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑΣ ΕΛΙΑΣ
Η Διεπαγγελματική Οργάνωση Επιτραπέζιας Ελιάς, τόνισε ο κ. Ντούσιας, «συστάθηκε στις 29 Δεκεμβρίου του 2014. Αναγνωρίστηκε ως «Εθνική» το 2020 και αντιπροσωπεύει σήμερα δια των μελών της περίπου το 32% της ελληνικής πρωτογενούς παραγωγής ελαιόκαρπου επιτραπέζιων ποικιλιών που οδηγείται στην επιτραπέζια χρήση (πρωτογενή τομέας) πλέον του 82% της μεταποίησης και παρασκευής επιτραπέζιων ελιών (δευτερογενής τομέας) και πλέον του 97% των ελληνικών εξαγωγών και της διακίνησης του έτοιμου προϊόντος (τριτογενής τομέας)».
ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΜΕ ΔΑΚΟ, ΑΓΡΟΤΕΣ ΓΗΣ ΚΙ ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ ΧΩΡΑΦΙΩΝ
Ο δάκος, ανέφερε ο κ. Ντούτσιας, παραμένει ένα από τα μεγάλα προβλήματα του ελληνικού ελαιώνα και ζήτησε να υπάρξει επικαιροποιημένο Ελαιοκομικό Μητρώο, διότι το τωρινό «δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα». Πρότεινε ο υπολογισμός των εκτάσεων και του αριθμού των δέντρων να γίνεται αποκλειστικά με βάση τις ετήσιες δηλώσεις του ΟΣΔΕ. Αναφορικά με τους εργάτες γης, τόνισε πως «οι ελαιοπαραγωγοί «εκβιάζονται» από τους εργάτες γης για να πληρώσουν χωρίς εργόσημο για να μη χάσουν επιδόματα» και ζήτησε «να βρεθούν άμεσες λύσεις. Σημείωσε πως ενώ ενοικιάζονται μεγάλα ελαιοπερίβολα οι αγρότες υποχρεώνονται να πληρώνουν χωρίς αποδείξεις, κι αυτή τους η δαπάνη δεν εκπίπτει.
«Είναι απολύτως απαραίτητη η συνεχής, υψηλού επιπέδου επιμόρφωση των ελαιοπαραγωγών και επί του πεδίου. Οι γεωργικοί σύμβουλοι συνήθως δεν λειτουργούν επί του πεδίου και δεν υπάρχει άμεση διασύνδεση των προβλημάτων του πεδίου με την έρευνα», είπε.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑ
«Χρειάζεται ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο» για τη βρώσιμη ελιά και γενικότερα για τον πρωτογενή τομέα, τόνισε και ανέφερε μεταξύ άλλων:
- Μελέτη – κίνητρα για την ομαδοποίηση των παραγωγών σε ομάδες παραγωγών, οργανώσεις παραγωγών και συνεταιρισμούς.
- Μελέτη - κίνητρα κ.λπ. για τη μη περαιτέρω κατάτμηση των βιώσιμων γεωργικών εκμεταλλεύσεων.
- Μελέτη για την ορθολογικοποίηση και τη θέσπιση κανόνων ενοικίασης των ελαιοτεμαχίων που εγκαταλείπονται.
- Θέσπιση κανόνων χρήσεων γης και ζωνών καλλιέργειας.
- Εγγειοβελτιωτικά έργα, κυρίως, άρδευσης. Η άρδευση είναι προϋπόθεση για την παραγωγή ελαιόκαρπου που προορίζεται για την επιτραπέζια χρήση.
- Μελέτη - κίνητρα για την αναδιάρθρωση των προπολεμικών, πριν το 1940, ελαιώνων επιτραπέζιων ποικιλιών του δέντρου.
