Η τοξικότητα των φυτοφαρμάκων και το “αόρατο” έδαφος: Τι συμβαίνει στους μικροοργανισμούς;

Ο δάκος και ο πυρηνοτρήτης αποτελούν διαχρονικά τους σημαντικότερους εντομολογικούς εχθρούς της ελιάς. Ωστόσο, υπάρχει ακόμη ένας εχθρός που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή αυτή την περίοδο και δεν θα πρέπει να υποτιμάται από τους παραγωγούς. Πρόκειται για τον ρυγχίτη της ελιάς, ένα έντομο που μπορεί να προκαλέσει σημαντικές απώλειες στην παραγωγή μέσω της καρπόπτωσης και της μείωσης της ελαιοπεριεκτικότητας, όταν δεν εντοπιστεί και δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα.

Με αφορμή τη δραστηριότητα του εντόμου κατά το κρίσιμο στάδιο σχηματισμού των νεαρών καρπών, ο ΑγροΤύπος συνομίλησε με τον γεωπόνο και πρώην Διευθυντή της ΔΑΟΚ Τριφυλίας, κ. Αντώνη Παρασκευόπουλο, ο οποίος εξηγεί τα χαρακτηριστικά του ρυγχίτη, τον ιδιαίτερο βιολογικό του κύκλο, τις ζημιές που προκαλεί στην ελιά και τα κρίσιμα βήματα παρακολούθησης που πρέπει να πραγματοποιηθούν άμεσα στους ελαιώνες.

Πώς αναγνωρίζεται ο ρυγχίτης και ποιες ζημιές προκαλεί

Όπως εξηγεί ο κ. Παρασκευόπουλος, ο ρυγχίτης (Rhynchites cribripennis) είναι ένα κολεόπτερο έντομο, δηλαδή ένα μικρό σκαθάρι, με χαρακτηριστικό μακρύ ρύγχος από το οποίο προέρχεται και η ονομασία του. Το χρώμα του είναι ερυθρό-κεραμιδί και το ενήλικο άτομο έχει μήκος περίπου 5,5 έως 6 χιλιοστά.

Η παρουσία του γίνεται ιδιαίτερα σημαντική αυτή την εποχή, καθώς τα ενήλικα άτομα τρέφονται από τους νεαρούς καρπούς που σχηματίζονται μετά την καρπόδεση. Με το ρύγχος τους προκαλούν αβαθείς στοές ή οπές στη σάρκα των νεαρών καρπών προκειμένου να τραφούν.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο ίδιος, «οι καρποί που θα προσβληθούν πολύ νωρίς ή εκείνοι που θα δεχθούν πολλά νύγματα είναι πιθανό να οδηγηθούν σε πρόωρη καρπόπτωση». Παράλληλα, οι επαναλαμβανόμενες προσβολές μπορούν να επηρεάσουν και την ελαιοπεριεκτικότητα του καρπού, μειώνοντας τελικά την παραγωγική αξία της καλλιέργειας.

Η προνύμφη του εντόμου είναι επίσης χαρακτηριστική, καθώς έχει υπόλευκο χρωματισμό, ερυθροκάστανη κεφαλή και μαύρες γνάθους με αραιές τρίχες, στοιχεία που διευκολύνουν την αναγνώρισή της όταν εντοπιστεί.

Ο διετής βιολογικός κύκλος του ρυγχίτη

Ένα από τα στοιχεία που κάνουν τον ρυγχίτη ξεχωριστό είναι ο βιολογικός του κύκλος. Σύμφωνα με τον κ. Παρασκευόπουλο, το έντομο συμπληρώνει μία γενιά κάθε δύο χρόνια, γεγονός που έχει τεκμηριωθεί μέσα από πολυετή πειράματα και παρατηρήσεις του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, στο πλαίσιο παλαιότερων συνεργασιών και ερευνητικών καταγραφών στην περιοχή.

Η προνύμφη διαχειμάζει στο έδαφος κατά τον πρώτο χειμώνα, ενώ το ενήλικο άτομο διαχειμάζει επίσης στο έδαφος κατά τον δεύτερο χειμώνα. Τα ακμαία που έχουν διαχειμάσει εξέρχονται από τα καταφύγιά τους από τον Απρίλιο έως και τον Ιούνιο, ενώ σε ορισμένες όψιμες περιοχές η παρουσία τους μπορεί να παραταθεί έως τα τέλη Ιουλίου.

Για λίγες ή και περισσότερες εβδομάδες τα ακμαία τρέφονται από τα ακραία φύλλα και τις τρυφερές βλαστικές κορυφές των ελαιόδεντρων, πριν στραφούν αργότερα στους νεαρούς καρπούς, ανάλογα με την πρωιμότητα κάθε περιοχής.

Στη συνέχεια, όταν σχηματιστούν οι νεαροί καρποί, μεταφέρονται σε αυτούς για να συνεχίσουν τη διατροφή τους και να ολοκληρώσουν τη σεξουαλική τους ωρίμανση. «Αυτό είναι το κρίσιμο στάδιο», υπογραμμίζει ο κ. Παρασκευόπουλος, εξηγώντας ότι η περίοδος που διανύουμε είναι ακριβώς εκείνη κατά την οποία παρατηρούνται τα τροφικά νύγματα που προκαλούν τις πρώτες ζημιές στην παραγωγή.

Από την ωοτοκία έως την ολοκλήρωση του κύκλου ζωής

Κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, τα θηλυκά άτομα ξεκινούν την ωοτοκία. Με το χαρακτηριστικό τους ρύγχος ανοίγουν οπή στο μεσοκάρπιο του καρπού σε τέτοιο βάθος ώστε να φθάσουν στο τρυφερό ενδοκάρπιο, δηλαδή στον πυρήνα που δεν έχει ακόμη ξυλοποιηθεί.

Εκεί τοποθετούν ένα αυγό. Η προνύμφη που εκκολάπτεται αναπτύσσεται μέσα στον καρπό, όπου παραμένει περίπου έναν έως δύο μήνες, και αργότερα διατρυπά τον πυρήνα. Το φθινόπωρο εξέρχεται από τον ελαιόκαρπο και πέφτει στο έδαφος, όπου συνεχίζει την εξέλιξή της.

Οι περισσότερες προνύμφες ολοκληρώνουν την ανάπτυξή τους τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο και παραμένουν στο έδαφος μέχρι το τέλος του επόμενου καλοκαιριού ή τις αρχές του φθινοπώρου. Ακολουθεί η νύμφωση και στη συνέχεια η εμφάνιση του τέλειου εντόμου, το οποίο θα διαχειμάσει στο έδαφος και θα εμφανιστεί την επόμενη άνοιξη, ολοκληρώνοντας έτσι τον διετή βιολογικό κύκλο.

Όπως επισημαίνει ο κ. Παρασκευόπουλος, «ένα μικρό ποσοστό των προνυμφών παραμένει μέσα στους καρπούς κατά τη διάρκεια του χειμώνα και εγκαταλείπει τον ελαιόκαρπο την άνοιξη», γεγονός που δείχνει τη σύνθετη βιολογία του εντόμου και την ανάγκη συνεχούς παρακολούθησης.

Τινάγματα, έλεγχος και πότε απαιτείται επέμβαση

Το σημαντικότερο μήνυμα που απευθύνει στους παραγωγούς ο κ. Παρασκευόπουλος αφορά τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν άμεσα στους ελαιώνες. Όπως αναφέρει, η παρούσα περίοδος, κατά την οποία έχουν σχηματιστεί τα μικρά καρπίδια, είναι το κρίσιμο στάδιο για την καλλιέργεια, καθώς τότε πραγματοποιούνται τα τροφικά νύγματα που προκαλούν τη ζημιά. Για τον λόγο αυτό, τώρα είναι η πλέον κατάλληλη περίοδος για έλεγχο του πληθυσμού του ρυγχίτη μέσω δειγματοληψιών και τιναγμάτων.

Η διαδικασία είναι απλή αλλά απαιτεί σωστή εφαρμογή. Νωρίς το πρωί, πριν από την ανατολή του ήλιου, επιλέγονται τυχαία δέντρα μέσα στον ελαιώνα και πραγματοποιείται δυνατό τίναγμα των κλάδων. Προηγουμένως πρέπει να έχει τοποθετηθεί κάτω από το δέντρο κατάλληλος υποδοχέας, όπως λεκάνη, δίσκος ή πανί, με χρωματισμό που να επιτρέπει την εύκολη διάκριση των κεραμιδί ακμαίων.

«Οι ρυγχίτες το πρωί είναι ουσιαστικά ναρκωμένοι πάνω στα δέντρα και με ένα απότομο τίναγμα πέφτουν εύκολα στον υποδοχέα», εξηγεί.

Το οικονομικό όριο ζημιάς έχει καθοριστεί στα 3-4 ακμαία κατά μέσο όρο ανά κλάδο. Εάν οι μετρήσεις ξεπεράσουν αυτό το όριο, θεωρείται ότι υπάρχει κίνδυνος οικονομικά σημαντικής ζημιάς και απαιτείται άμεση επέμβαση με εγκεκριμένα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, σύμφωνα με τις οδηγίες της ετικέτας και τις συστάσεις των τοπικών γεωπόνων. Αντίθετα, όταν οι πληθυσμοί βρίσκονται κάτω από το συγκεκριμένο όριο, δεν συνιστάται επέμβαση, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της σωστής παρακολούθησης πριν από οποιαδήποτε απόφαση φυτοπροστασίας.

Ο ρυγχίτης εντοπίζεται παραδοσιακά κυρίως σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές κοντά σε δασικές ή λογκώδεις εκτάσεις. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η παρουσία του καταγράφεται ολοένα συχνότερα και σε πεδινές περιοχές. Στη χώρα μας συναντάται κατεξοχήν στη Δυτική Ελλάδα, από την Κέρκυρα έως τη Μεσσηνία, ενώ πλέον καταγράφεται και στα Δωδεκάνησα, στις Κυκλάδες και σε πολλές ακόμη ελαιοκομικές περιοχές, γεγονός που δείχνει ότι η παρουσία του αφορά πλέον σχεδόν ολόκληρη τη χώρα.

Για τον λόγο αυτό, η έγκαιρη επιθεώρηση των ελαιώνων και η εφαρμογή των απαραίτητων ελέγχων αποτελούν το βασικό εργαλείο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση ενός εχθρού που μπορεί να περάσει απαρατήρητος, αλλά να αφήσει σημαντικό αποτύπωμα στην τελική παραγωγή.

Οι παρατεταμένες ανοιξιάτικες βροχοπτώσεις, οι αυξημένες συνθήκες υγρασίας και οι ήπιες θερμοκρασίες που επικράτησαν σε πολλές αμυγδαλοπαραγωγικές περιοχές της χώρας δημιούργησαν ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη μυκητολογικών ασθενειών. Ανάμεσα σε αυτές, η πολυστίγμωση φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τους παραγωγούς, καθώς έχουν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα προσβολών που ξεκίνησαν νωρίτερα την άνοιξη.

Για την κατάσταση που επικρατεί φέτος στους αμυγδαλεώνες, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι παραγωγοί στην αντιμετώπιση της ασθένειας, ο ΑγροΤύπος συνομίλησε με τον κ. Ευθύμιο Κασούμη, γεωπόνο και πρόεδρο του Α.Σ. Αμυγδάλων και Ξηρών Καρπών Λαμίας «Almoland».

Τι είναι η πολυστίγμωση και γιατί ευνοήθηκε φέτος

Η πολυστίγμωση αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικές μυκητολογικές ασθένειες της αμυγδαλιάς. Προσβάλλει αποκλειστικά τα φύλλα, όπου εμφανίζονται χαρακτηριστικές κίτρινες έως πορτοκαλοκόκκινες κηλίδες, οι οποίες δύσκολα συγχέονται με άλλη ασθένεια.

Οι μολύνσεις ευνοούνται από τις ανοιξιάτικες βροχές, τις πολλές ώρες διαβροχής των φύλλων και θερμοκρασίες που κυμαίνονται συνήθως μεταξύ 10 και 20 βαθμών Κελσίου. Οι καιρικές συνθήκες που επικράτησαν τη φετινή περίοδο δημιούργησαν υψηλό κίνδυνο πρωτογενών μολύνσεων, με αποτέλεσμα τα συμπτώματα να αρχίζουν πλέον να γίνονται ορατά σε αρκετούς οπωρώνες.

Όπως επισημαίνει ο κ. Κασούμης, «ήδη σε ορισμένα περιβόλια η ασθένεια έχει ξεκινήσει έντονα», γεγονός που αποδίδεται κυρίως στο παρατεταμένο διάστημα υγρασίας που προηγήθηκε.

Η εικόνα στους αμυγδαλεώνες

Ήδη σε αρκετούς αμυγδαλεώνες της ευρύτερης περιοχής της Λαμίας έχουν αρχίσει να γίνονται ορατά τα πρώτα συμπτώματα πολυστίγμωσης, με τους παραγωγούς να παρακολουθούν την εξέλιξη της ασθένειας μετά τις έντονες ανοιξιάτικες βροχοπτώσεις.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συνεταιρισμού, η εικόνα διαφέρει σημαντικά από περιοχή σε περιοχή. Όπως αναφέρει, η πολυστίγμωση εμφανίζεται φέτος σε αρκετές αμυγδαλοπαραγωγικές ζώνες της χώρας, ωστόσο η ένταση και η έκταση των προσβολών δεν είναι παντού η ίδια. Σε ορισμένες περιοχές το πρόβλημα εμφανίζεται πιο περιορισμένο, ενώ σε άλλες η εξάπλωση της ασθένειας προκαλεί ήδη έντονο προβληματισμό στους παραγωγούς.

«Εδώ, αλλά και σε χωράφια που έχω επισκεφθεί ή για τα οποία ενημερώνομαι από παραγωγούς άλλων περιοχών, βλέπουμε ήδη συμπτώματα της ασθένειας», αναφέρει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι στη Λάρισα το πρόβλημα εμφανίζεται ιδιαίτερα έντονο, ενώ ακόμη μεγαλύτερη πίεση μεταφέρουν παραγωγοί από την περιοχή της Φαρκαδόνας.

Ο ίδιος επισημαίνει επίσης ότι κάθε περιοχή παρουσιάζει τις δικές της ιδιαιτερότητες ως προς τις ασθένειες που εμφανίζονται. Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι, σε αντίθεση με την πολυστίγμωση, η φόμοψη δεν έχει αποτελέσει μέχρι στιγμής πρόβλημα στην περιοχή δραστηριοποίησης του συνεταιρισμού

Όταν η φυλλόπτωση επηρεάζει και την επόμενη χρονιά

Αν και η πολυστίγμωση θεωρούνταν για χρόνια μια σχετικά διαχειρίσιμη ασθένεια, οι έντονες προσβολές μπορούν να έχουν σημαντικές συνέπειες για την παραγωγικότητα των δέντρων.

Οι χαρακτηριστικές κηλίδες στα φύλλα οδηγούν σταδιακά σε κιτρίνισμα και πρόωρη φυλλόπτωση μέσα στο καλοκαίρι. Η απώλεια του φυλλώματος δεν επηρεάζει μόνο τη φωτοσυνθετική ικανότητα του δέντρου, αλλά μπορεί να επηρεάσει και τη διαφοροποίηση των οφθαλμών που θα δώσουν την παραγωγή της επόμενης χρονιάς.

Όπως εξηγεί ο κ. Κασούμης, «αν προχωρήσει η ασθένεια, τα φύλλα πέφτουν μέσα στο καλοκαίρι και ξεραίνονται τα μάτια που βρίσκονται πίσω από το φύλλο, δηλαδή οι οφθαλμοί από τους οποίους περιμένουμε την παραγωγή της επόμενης χρονιάς». Για τον λόγο αυτό, ακόμη και αν οι υψηλότερες θερμοκρασίες του καλοκαιριού περιορίσουν την περαιτέρω εξάπλωση του μύκητα, η ζημιά μπορεί να έχει ήδη δρομολογηθεί εφόσον η προσβολή εξελιχθεί ανεξέλεγκτα.

Παράλληλα, ο γεωπόνος επισημαίνει ότι όταν οι έντονες προσβολές επαναλαμβάνονται για συνεχόμενα έτη, μπορεί να οδηγήσουν σε γενικότερη εξασθένηση των δέντρων και σταδιακή μείωση της παραγωγικής τους δυναμικότητας.

Η πρόκληση της αντιμετώπισης και η ανάγκη προσαρμογής

Ένα από τα βασικότερα ζητήματα που αναδεικνύουν οι παραγωγοί είναι οι περιορισμένες διαθέσιμες λύσεις για την αποτελεσματική διαχείριση της ασθένειας. Ο κ. Κασούμης υπενθυμίζει ότι τα προηγούμενα χρόνια η αντιμετώπιση της πολυστίγμωσης ήταν πιο απλή, καθώς υπήρχαν δραστικές ουσίες που παρείχαν ικανοποιητική αποτελεσματικότητα εναντίον του παθογόνου.

Ωστόσο, μετά την κατάργηση ορισμένων δραστικών ουσιών που χρησιμοποιούνταν ευρέως, οι παραγωγοί και οι γεωπόνοι καλούνται πλέον να διαχειριστούν την ασθένεια με σαφώς περιορισμένο διαθέσιμο οπλοστάσιο εγκεκριμένων λύσεων. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «το πρόβλημά μας είναι ότι δεν έχουμε δραστικές».

Όσον αφορά τις επεμβάσεις φυτοπροστασίας, ο πρόεδρος επισημαίνει ότι αυτές θα πρέπει να στοχεύουν στον περιορισμό της εξάπλωσης της ασθένειας και στην προστασία της νέας βλάστησης, ενώ όπου απαιτούνται επαναλήψεις, αυτές συνδέονται με τις περιόδους διαβροχής και όχι με ένα αυστηρά ημερολογιακό πρόγραμμα εφαρμογών.

Παράλληλα, η καλλιεργητική διαχείριση εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο. Ο σωστός αερισμός της κόμης μέσω κατάλληλου κλαδέματος αλλά και η γενικότερη παρακολούθηση των οπωρώνων συμβάλλουν στον περιορισμό των ευνοϊκών συνθηκών για την ανάπτυξη της ασθένειας.

Όπως καταλήγει ο ίδιος, «σίγουρα όλα βοηθούν», ωστόσο η φετινή χρονιά αναδεικνύει την ανάγκη εύρεσης αποτελεσματικών και εγκεκριμένων λύσεων που θα επιτρέψουν στους παραγωγούς να διαχειριστούν με μεγαλύτερη ασφάλεια την πολυστίγμωση τα επόμενα χρόνια.

Η καλλιέργεια της κερασιάς βρίσκεται κάθε χρόνο αντιμέτωπη με μια σειρά από εχθρούς και ασθένειες που μπορούν να επηρεάσουν τόσο την παραγωγή όσο και την εμπορική αξία των καρπών. Ανάμεσά τους, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί τα τελευταία χρόνια η δροσόφιλα, ένα έντομο που έχει καταφέρει να εξελιχθεί σε σημαντικό πρόβλημα για πολλές δενδρώδεις καλλιέργειες, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.

Σε αντίθεση με άλλα συγγενικά είδη δροσόφιλας που προσβάλλουν κυρίως υπερώριμους ή ήδη τραυματισμένους καρπούς, η Drosophila suzukii διαθέτει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: το θηλυκό έντομο φέρει πριονωτό ωοθέτη, ο οποίος του επιτρέπει να εναποθέτει τα αυγά του ακόμη και σε υγιείς, αναπτυσσόμενους καρπούς. Η ιδιαιτερότητα αυτή αυξάνει σημαντικά τη ζημιογόνο δυναμική του εντόμου και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές ποιοτικές και ποσοτικές απώλειες της παραγωγής. Το γεγονός αυτό καθιστά την έγκαιρη ανίχνευση και αντιμετώπιση του εντόμου ιδιαίτερα απαιτητική.

Για να καταγράψουμε την πραγματική εικόνα από το πεδίο, συνομιλήσαμε με τη γεωπόνο κα. Ανδρονίκη Μέλλιου από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ράχης Πιερίας «Ο Άγιος Λουκάς», μιας περιοχής όπου η κερασοκαλλιέργεια αποτελεί βασικό πυλώνα της τοπικής αγροτικής οικονομίας.

Γιατί η δροσόφιλα αποτελεί τόσο δύσκολο αντίπαλο

Η δυσκολία αντιμετώπισης της δροσόφιλας (Drosophila suzukii) ξεκινά από τον ίδιο τον τρόπο προσβολής. Το θηλυκό έντομο δημιουργεί μια εξαιρετικά μικρή οπή στον καρπό προκειμένου να εναποθέσει τα αυγά του, γεγονός που καθιστά τις αρχικές προσβολές ιδιαίτερα δύσκολα ανιχνεύσιμες. Όπως επισημαίνει η γεωπόνος, η πρώτη εικόνα του καρπού συχνά δεν προδίδει την ύπαρξη προσβολής, με αποτέλεσμα να απαιτείται συστηματική παρακολούθηση των πληθυσμών και τακτικός έλεγχος των οπωρώνων. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα συμπτώματα γίνονται εμφανή μόνο όταν οι προνύμφες έχουν ήδη αρχίσει να αναπτύσσονται στο εσωτερικό του καρπού.

Η κα Μέλλιου εξηγεί ότι αυτή ακριβώς η δυσκολία είναι που καθιστά τη δροσόφιλα τόσο ύπουλο εχθρό. Όπως αναφέρει, οι παραγωγοί συνήθως βλέπουν απλώς το αποτέλεσμα της ζημιάς, δηλαδή τον προσβεβλημένο καρπό, χωρίς να είναι εύκολο να αναγνωρίσουν ποιο έντομο ευθύνεται για αυτήν. «Οι παραγωγοί βλέπουν απλά σκουλήκι. Δεν τους νοιάζει αν είναι ραγολέτης ή δροσόφιλα. Τους νοιάζει ότι χάνουν τα κεράσια», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Η δυσκολία έγκαιρου εντοπισμού εξηγεί και γιατί το έντομο έχει προκαλέσει σημαντικές οικονομικές απώλειες σε περιοχές όπου εγκαταστάθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Παράλληλα, η αδυναμία άμεσης αναγνώρισης των πρώτων προσβολών μπορεί να διευκολύνει και τη διασπορά του εντόμου, καθώς προσβεβλημένοι καρποί είναι δυνατόν να διακινηθούν χωρίς να έχει εντοπιστεί εγκαίρως το πρόβλημα.

Στη δυναμική αυτή συμβάλλει και ένα ακόμη χαρακτηριστικό του εντόμου, το οποίο δυσκολεύει περαιτέρω τη διαχείρισή του. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τη δροσόφιλα από άλλους γνωστούς εχθρούς της κερασιάς είναι η ικανότητά της να αναπτύσσει διαδοχικές γενιές κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου. Όπως εξηγεί η κα Μέλλιου, ενώ ο ραγολέτης εμφανίζει μία γενιά και η αντιμετώπισή του επικεντρώνεται σε συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο, η δροσόφιλα συνεχίζει να αναπαράγεται όσο υπάρχουν διαθέσιμοι καρποί στον οπωρώνα. Παράλληλα, όσο αυξάνονται οι θερμοκρασίες, επιταχύνεται και ο βιολογικός της κύκλος, με αποτέλεσμα οι γενιές να διαδέχονται η μία την άλλη σε μικρότερα χρονικά διαστήματα.

«Όσο έχεις κεράσια πάνω στα δέντρα κινδυνεύεις», αναφέρει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας με μία φράση τη δυσκολία διαχείρισης του συγκεκριμένου εντόμου. Η δυνατότητα πολλαπλών γενεών είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο η δροσόφιλα μπορεί να προκαλέσει ιδιαίτερα εκτεταμένες προσβολές εάν δεν υπάρξει έγκαιρη και συνεχής παρακολούθηση. Μάλιστα, όπως προκύπτει από την εμπειρία των τελευταίων ετών, η κατανόηση αυτής της ιδιαιτερότητας ήταν καθοριστική για την προσαρμογή των στρατηγικών αντιμετώπισης και την αποτελεσματικότερη προστασία των κερασεώνων.

Η αθέατη διασπορά και οι οικονομικές επιπτώσεις

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που συνδέονται με τη Drosophila suzukii είναι η δυνατότητα γρήγορης διασποράς της. Επειδή οι αρχικές προσβολές συχνά δεν γίνονται αντιληπτές, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις κατά τις οποίες προσβεβλημένοι καρποί διακινήθηκαν εμπορικά χωρίς να εντοπιστεί εγκαίρως το πρόβλημα. «Η μικροσκοπική οπή ωοτοκίας μπορεί εύκολα να περάσει απαρατήρητη», γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο μεταφοράς του εντόμου σε νέες περιοχές μέσω της εμπορίας των καρπών.

Σύμφωνα με την κα Μέλλιου, τα πρώτα χρόνια εμφάνισης του εντόμου αρκετοί παραγωγοί δεν είχαν ακόμη αντιληφθεί τη δυναμική του. Η δροσόφιλα θεωρήθηκε αρχικά ένα πρόβλημα αντίστοιχο με εκείνο του ραγολέτη, ωστόσο η εμπειρία από το πεδίο έδειξε ότι η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Όπως αναφέρει, σε ορισμένες περιπτώσεις καταγράφηκαν σημαντικές απώλειες παραγωγής, γεγονός που οδήγησε τον συνεταιρισμό στην ενίσχυση της παρακολούθησης και στην εγκατάσταση δικτύου παγίδων για την καλύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς του εντόμου. Για τον λόγο αυτό, η σωστή παρακολούθηση των πληθυσμών δεν αποτελεί απλώς μια καλλιεργητική πρακτική, αλλά βασικό εργαλείο προστασίας της παραγωγής και περιορισμού της εξάπλωσης του εχθρού.

Η σημασία της παρακολούθησης και των στοχευμένων επεμβάσεων

Η διαχείριση του εντόμου απαιτεί συνδυασμό μέτρων και συνεχή αξιολόγηση της κατάστασης σε κάθε οπωρώνα ξεχωριστά. Όταν οι πληθυσμοί του εντόμου είναι αυξημένοι ή όταν υπάρχει ιστορικό προσβολών, μπορεί να κριθεί αναγκαία η εφαρμογή χημικής καταπολέμησης, πάντοτε σύμφωνα με τις υποδείξεις των γεωπόνων και με τη χρήση εγκεκριμένων δραστικών ουσιών για το συγκεκριμένο έντομο και την καλλιέργεια.

Όπως εξηγεί η κα Μέλλιου, η αποτελεσματική αντιμετώπιση του εντόμου βασίζεται πρωτίστως στην έγκαιρη παρακολούθηση των πληθυσμών του. «Μόλις ξεκινήσουμε να ψεκάζουμε για τον ραγολέτη, συνεχίζουμε ουσιαστικά μέχρι το τέλος της συγκομιδής, γιατί έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τη δροσόφιλα», αναφέρει, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται στην πράξη το πρόγραμμα προστασίας των κερασεώνων.

Στην περιοχή της Ράχης Πιερίας, ο συνεταιρισμός έχει αναπτύξει δίκτυο παρακολούθησης με τροφοελκυστικές παγίδες, μέσω του οποίου καταγράφεται η παρουσία του εντόμου και ενημερώνονται οι παραγωγοί. Ωστόσο, όπως επισημαίνει η κα Μέλλιου, η διαδικασία δεν είναι πάντα απλή. Οι παγίδες βασίζονται σε ελκυστικά μίγματα οσμών, ενώ η αναγνώριση και καταμέτρηση των συλλήψεων απαιτεί χρόνο, εμπειρία και προσεκτική εξέταση του υλικού που συλλέγεται.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εμπειρία από τους ίδιους τους οπωρώνες. Σύμφωνα με την ίδια, σε έντονες προσβολές έχουν παρατηρηθεί καρποί με πολλαπλές οπές ωοτοκίας, εικόνα που διαφέρει αισθητά από εκείνη άλλων εχθρών της κερασιάς και λειτουργεί ως ένδειξη αυξημένης δραστηριότητας του εντόμου. «Έχω δει κεράσι με επτά τρύπες», σημειώνει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας την ένταση που μπορεί να λάβει μια προσβολή όταν οι πληθυσμοί του εντόμου αυξηθούν.

Καλλιεργητικά μέτρα που συμβάλλουν στον περιορισμό του εντόμου

Η αντιμετώπιση της δροσόφιλας δεν βασίζεται αποκλειστικά στις επεμβάσεις φυτοπροστασίας. Εξίσου σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα καλλιεργητικά και υγειονομικά μέτρα που εφαρμόζονται στον οπωρώνα. Ιδιαίτερη σημασία έχει η απομάκρυνση ή η καταστροφή των πεσμένων καρπών, καθώς το θηλυκό έντομο μπορεί να συνεχίσει να ωοτοκεί σε αυτούς. Παράλληλα, μετά τη συγκομιδή συνιστάται να μην παραμένουν καρποί πάνω στα δέντρα ή στο έδαφος, ενώ τα υπολείμματα πρέπει να ενσωματώνονται κατάλληλα στο έδαφος.

Η κα Μέλλιου υπογραμμίζει ότι οι παραγωγοί δεν θα πρέπει να αφήνουν ούτε προσβεβλημένους καρπούς πάνω στα δέντρα ούτε πεσμένους καρπούς στο έδαφος, καθώς μπορούν να λειτουργήσουν ως εστίες αναπαραγωγής και διατήρησης των πληθυσμών του εντόμου. Όπως αναφέρει, η απομάκρυνση και καταστροφή αυτών των υπολειμμάτων αποτελεί βασικό μέρος της συνολικής στρατηγικής διαχείρισης.

Επιπλέον, οι ορθές πρακτικές κλαδέματος συμβάλλουν στη δημιουργία καλύτερου αερισμού στο εσωτερικό της κόμης. Με αυτόν τον τρόπο περιορίζονται οι συνθήκες που ευνοούν την εγκατάσταση και ανάπτυξη του εντόμου, ενώ διευκολύνεται και η παρακολούθηση του οπωρώνα.

Η Δ/νση Αγροτικής Οικονομίας Π.Ε. Λάρισας της Περιφέρειας Θεσσαλίας, σε συνεργασία με το Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Βόλου (ΠΚΠΦΠ & ΦΕ Βόλου), ενημερώνει τους βαμβακοπαραγωγούς της Π.Ε. Λάρισας για τις απαραίτητες ενέργειες αποτελεσματικής φυτοπροστασίας της καλλιέργειας.

1. Στόχοι

1. Η ενημέρωση των βαμβακοπαραγωγών για την αποτελεσματική φυτοπροστασία στον πραγματικό καλλιεργητικό χρόνο.
2. Η έγκαιρη ενημέρωση κατά την περίοδο μέχρι την εμφάνιση των πρώτων χτενιών και την οργάνωση αποτελεσματικής αυτοάμυνας κάθε βαμβακοφυτείας για όλη την καλλιεργητική περίοδο.
3. Η τακτική παρακολούθηση κάθε βαμβακοχώραφου και σύμφωνα με τα πραγματικά δεδομένα, να εφαρμόζονται οι συγκεκριμένες καλλιεργητικές πρακτικές φυτοπροστασίας στο σωστό χρόνο, όπως παρακάτω περιγράφονται κατά περίπτωση.

2. Διαπιστώσεις

Οι καιρικές συνθήκες που επικράτησαν τον Απρίλιο ευνόησαν την πρώιμη σπορά των βαμβακοκαλλιεργειών σε αρκετές περιοχές, με την πλειοψηφία της σποράς να ολοκληρώνεται στις αρχές Μαΐου. Οι καιρικές συνθήκες του Μαΐου ευνόησαν το καλό φύτρωμα και την ομαλή πρώτη ανάπτυξη των νεαρών βαμβακοφύτων στο σύνολο -  σχεδόν – των καλλιεργούμενων εκτάσεων. Μοναδική αρνητική παρένθεση στις - μέχρι στιγμής - ευνοϊκές καιρικές συνθήκες, αποτέλεσε η σημαντική και απότομη πτώση της θερμοκρασίας στις αρχές Μαΐου, που υποχώρησε στα επίπεδα των 2?C. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, τα νεαρά βαμβακόφυτα επέδειξαν ανθεκτικότητα στη θερμική καταπόνηση στην οποία υποβλήθηκαν, πλην εξαιρέσεων οπότε και οι παραγωγοί προέβησαν σε επανασπορά. Η ανάγκη για τεχνητή άρδευση ήταν μειωμένη καθώς οι συχνές εαρινές βροχοπτώσεις κάλυψαν επαρκώς τις ανάγκες των βαμβακόφυτων σε νερό.
Από επιτόπιους ελέγχους υπαλλήλων της Υπηρεσίας μας σε βαμβακοκαλλιέργειες, διαπιστώθηκε - κατά τόπους - έντονη δραστηριότητα από αφίδες και θρίπα, η οποία αναμένεται να ανασταλεί και εξαλειφθεί από την βαθμιαία αύξηση της θερμοκρασίας.

3. Συστάσεις – καλλιεργητικές πρακτικές

Η Υπηρεσία μας συστήνει στους βαμβακοπαραγωγούς να εφαρμόζουν ορθολογική αζωτούχο λίπανση και άρδευση (ποσότητα νερού και αριθμός αρδεύσεων) και να εφαρμόζουν καλλιεργητικά μέτρα που αποσκοπούν στην πρωίμιση της παραγωγής. Έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι υπερβολικές αζωτούχες λιπάνσεις και αρδεύσεις έχουν ως συνέπεια την υπερβολική βλάστηση των φυτών, οψίμηση της παραγωγής και κυρίως τη δημιουργία υδαρών φυτικών ιστών οι οποίοι προσελκύουν τους επιβλαβείς οργανισμούς. Επιπλέον, συστήνεται το σκάλισμα μεταξύ των γραμμών για τον καλό εδαφικό αερισμό και την καταπολέμηση δυσεξόντωτων ζιζανίων.

Ειδικότερα, οι εχθροί που απασχολούν τους βαμβακοκαλλιεργητές στο παρόν φαινολογικό στάδιο του βαμβακιού είναι:

ΑΦΙΔΕΣ: Η υπηρεσία μας ενημερώνει τους βαμβακοπαραγωγούς ότι στα πρώτα στάδια ανάπτυξης των φυτών πολλές φορές αναπτύσσονται υψηλοί πληθυσμοί αφίδων (μελίγκρων) που απομυζούν τις θρεπτικές ουσίες από τα φύλλα και τους τρυφερούς βλαστούς, προκαλώντας κατσάρωμα των φύλλων (σε προχωρημένα στάδια τα φύλλα κιτρινίζουν) και δυσχεραίνοντας την ομαλή ανάπτυξή τους. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των φύλλων που έχουν προσβληθεί από αφίδες είναι το γυάλισμα που προκαλείται από τις μελιτώδεις ουσίες που εκκρίνουν οι αφίδες. Κατώτερο όριο επέμβασης είναι η ύπαρξη είκοσι πέντε (25) ατόμων κατά μέσο όρο ανά φύλλο σε δείγμα 100 φύλλων. Οι βαμβακοπαραγωγοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι αφίδες έχουν πολλούς φυσικούς εχθρούς (ωφέλιμα) οι οποίοι συνήθως ελέγχουν τον πληθυσμό τους και τον κρατούν κάτω από τα επίπεδα οικονομικής ζημίας. Επιπρόσθετα, η βαθμιαία αύξηση της θερμοκρασίας το καλοκαίρι αναστέλλει και εξαλείφει τη δραστηριοποίησή τους.

ΘΡΙΠΕΣ: Στα πρώτα στάδια ανάπτυξης των φυτών δραστηριοποιούνται και οι θρίπες οι οποίοι απομυζούν τους χυμούς από τα βαμβακόφυτα, προκαλώντας έναν αργυρό αποχρωματισμό των φύλλων, τα οποία κατσαρώνουν, σχίζονται και πολλές φορές νεκρώνουν. Κατά κανόνα δεν απαιτείται χημική επέμβαση για την αντιμετώπιση του θρίπα, παρά μόνο στις περιπτώσεις που η παρατεταμένη προσβολή καταστρέφει τους ακραίους οφθαλμούς του βαμβακόφυτου. Το κατώτερο όριο επέμβασης είναι τα 200 άτομα θρίπα κατά μέσο όρο ανά δείγμα 100 φύλλων. Επισημαίνεται ότι η βαθμιαία αύξηση της θερμοκρασίας το καλοκαίρι αναστέλλει και εξαλείφει την δραστηριοποίηση του θρίπα, όπως συμβαίνει ακριβώς και στην περίπτωση των αφίδων.

ΛΥΓΚΟΣ: Η υπηρεσία μας συνιστά στους παραγωγούς να ελέγχουν τις καλλιέργειές τους σε εβδομαδιαία βάση για τυχόν προσβολές από λύγκο που προσβάλει τα νεαρά χτένια, τα οποία φέρουν μικρά μαύρα στίγματα, συρρικνώνονται, καφετιάζουν και τελικά πέφτουν, ενώ τα μεγάλα προσβεβλημένα χτένια δίνουν λουλούδια που δύσκολα γονιμοποιούνται. Επίσης, ο λύγκος τρέφεται και καταστρέφει τους ακραίους οφθαλμούς των βαμβακοφύτων, δημιουργώντας θαμνώδη φυτά και ευνοώντας τη βλαστική ανάπτυξη που οδηγεί σε οψίμηση και μείωση της παραγωγής. Ο έλεγχος συνιστάται να είναι πιο συχνός στα αγροτεμάχια που γειτνιάζουν με καλλιέργειες μηδικής, καθώς η πιθανότητα μετανάστευσης του λύγκου από τη συγκομισμένη μηδική προς το βαμβάκι είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με άλλες καλλιέργειες. Το κατώτερο όριο επέμβασης για τον λύγκο είναι τα 5 άτομα κατά μέσο όρο ανά 100 φυτά. Ενημερώνουμε τους παραγωγούς ότι κατά κανόνα δεν απαιτείται χημική επέμβαση για την αντιμετώπιση του λύγκου, καθώς η πρόωρη απώλεια καρποφόρων οργάνων (κυρίως μικρών χτενιών) την οποία πολλοί παραγωγοί την αποδίδουν στον λύγκο, τις περισσότερες φορές οφείλεται σε φυσιολογικά αίτια που έχουν σχέση με τη θρέψη του φυτού και τις κλιματικές συνθήκες (χαμηλές θερμοκρασίες, μεγάλες αυξοµειώσεις της θερµοκρασίας ή της εδαφικής υγρασίας) κατά την περίοδο σχηματισμού των καρποφόρων οργάνων κ.ά. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που απαιτηθεί χημική καταπολέμηση, τότε αυτή πρέπει να διενεργείται με εγκεκριμένα εντομοκτόνα εκλεκτικής δράσης που είναι φιλικότερα προς τα ωφέλιμα έντομα.

Η Υπηρεσία ενημερώνει τους βαμβακοπαραγωγούς ότι τον Ιούνιο πραγματοποιείται η εγκατάσταση των ωφελίµων εντόµων στις βαµβακοφυτείες, όπου γεννούν και πολλαπλασιάζονται.

Η περίοδος από τα τέλη της άνοιξης έως τις αρχές του καλοκαιριού αποτελεί ένα κρίσιμο στάδιο για τη φυτοπροστασία των εσπεριδοειδών. Καθώς οι καρποί αναπτύσσονται και οι θερμοκρασίες αυξάνονται, ορισμένοι εντομολογικοί εχθροί βρίσκουν ευνοϊκές συνθήκες για να εγκατασταθούν και να πολλαπλασιαστούν στους οπωρώνες.

Ανάμεσα στους εχθρούς που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή αυτή την εποχή βρίσκεται και ο ψευδόκοκκος των εσπεριδοειδών. Με αφορμή τις επεμβάσεις και την παρακολούθηση που πραγματοποιούνται αυτή την περίοδο στους οπωρώνες, συνομιλήσαμε με τον πρόεδρο του ΑΣ Εσπεριδοπαραγωγών Ιάρδανου (Α.Σ.Ε.Δ.Ι.), κ. Γιώργο Βέριο, ο οποίος αναφέρθηκε στη διαχείριση του εχθρού και στην ανάγκη οι παραγωγοί να βρίσκονται σε αυξημένη επαγρύπνηση.

Γιατί ο ψευδόκοκκος απασχολεί τους παραγωγούς

Ο ψευδόκοκκος των εσπεριδοειδών (Planococcus citri) θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έντομα που προσβάλλουν πορτοκαλιές, μανταρινιές, λεμονιές και άλλα εσπεριδοειδή. Πρόκειται για πολυφάγο έντομο με πολλές γενεές ετησίως (3-4), το οποίο μπορεί να προκαλέσει τόσο άμεσες όσο και έμμεσες ζημιές στην παραγωγή.

Οι άμεσες ζημιές σχετίζονται με την απομύζηση χυμών από φύλλα, βλαστούς και καρπούς, γεγονός που οδηγεί σε εξασθένηση των δέντρων και σε μειωμένη ζωτικότητα της βλάστησης. Παράλληλα, αρκετοί προσβεβλημένοι καρποί παρουσιάζουν πρόωρη καρπόπτωση, με αποτέλεσμα απώλειες στην παραγωγή.

Όπως επισημαίνεται, οι σοβαρότερες οικονομικές επιπτώσεις προέρχονται συχνά από τις «έμμεσες ζημιές». Οι μελιτώδεις εκκρίσεις του εντόμου καλύπτουν καρπούς και φύλλωμα, δημιουργώντας ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη των μυκήτων της καπνιάς. Το αποτέλεσμα είναι η υποβάθμιση της εμπορικής αξίας των καρπών, η μείωση της φωτοσυνθετικής ικανότητας του δέντρου και, σε έντονες προσβολές, κιτρίνισμα και πτώση φύλλων.

Πού «κρύβεται» αυτή την εποχή

Αυτή την περίοδο, οι προνύμφες που εκκολάπτονται αναζητούν προστατευμένες θέσεις στο δέντρο, όπου επικρατούν συνθήκες αυξημένης υγρασίας και σκίασης.

«Το έντομο δεν βρίσκεται πάντα σε εμφανή σημεία», αναφέρει ο κ. Βέριος, εξηγώντας ότι οι πληθυσμοί εγκαθίστανται συνήθως κάτω από τον κάλυκα των μικρών καρπών, στον ομφαλό των ομφαλοφόρων ποικιλιών πορτοκαλιάς, αλλά και στα σημεία όπου οι καρποί εφάπτονται μεταξύ τους ή ακουμπούν σε φύλλα και κλαδιά.

Αυτή ακριβώς η συμπεριφορά δυσκολεύει πολλές φορές τον έγκαιρο εντοπισμό του προβλήματος, καθώς οι προσβολές μπορούν να εξελιχθούν χωρίς να γίνουν άμεσα αντιληπτές από τον παραγωγό.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό σημάδι παρουσίας του ψευδόκοκκου είναι η έντονη κυκλοφορία μυρμηγκιών πάνω στα δέντρα. Τα μυρμήγκια έλκονται από τα μελιτώματα που παράγει το έντομο και συχνά αποτελούν την πρώτη ένδειξη ότι στον οπωρώνα υπάρχει πληθυσμός κοκκοειδών.

Η παρακολούθηση είναι το «κλειδί» της αντιμετώπισης

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην παρακολούθηση των πληθυσμών πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση επέμβασης. Για τον προσδιορισμό της δραστηριότητας του εντόμου προτείνεται η χρήση φερομονικών παγίδων, οι οποίες επιτρέπουν την παρακολούθηση των πτήσεων των αρσενικών και συμβάλλουν στον καλύτερο χρονικό προγραμματισμό των επεμβάσεων.

Παράλληλα, απαραίτητες θεωρούνται οι τακτικές δειγματοληψίες καρπών μέχρι τη συγκομιδή. «Δεν αρκεί να δούμε ένα ή δύο προσβεβλημένα σημεία και να βγάλουμε συμπέρασμα για όλο το κτήμα», επισημαίνει ο πρόεδρος, τονίζοντας ότι η συστηματική καταγραφή είναι αυτή που επιτρέπει την ορθή εκτίμηση της πραγματικής έκτασης της προσβολής.

Η απόφαση για την πραγματοποίηση επέμβασης δεν βασίζεται μόνο στην παρουσία του εντόμου, αλλά και στην έκταση της προσβολής που καταγράφεται στον οπωρώνα. Για τον λόγο αυτό, η τακτική παρακολούθηση των δέντρων και η συνεργασία με τον γεωπόνο θεωρούνται καθοριστικές για τον σωστό χρονισμό των ψεκασμών.

«Εμείς εδώ στην περιοχή ψεκάζουμε τώρα για τον ψευδόκοκκο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Βέριος, επισημαίνοντας ότι η παρακολούθηση των πληθυσμών συνεχίζεται και το επόμενο διάστημα.

Καλλιεργητικά μέτρα και προστασία των ωφέλιμων οργανισμών

Η αντιμετώπιση του ψευδόκοκκου δεν βασίζεται αποκλειστικά στους ψεκασμούς. Αντίθετα, σημαντικό ρόλο παίζουν τα καλλιεργητικά μέτρα που καθιστούν το περιβάλλον λιγότερο ευνοϊκό για την ανάπτυξή του. Ο καθαρισμός και το κλάδεμα του εσωτερικού της κόμης βελτιώνουν τον αερισμό και τον φωτισμό των δέντρων, μειώνοντας τις σκιερές και υγρές θέσεις που προτιμά το έντομο για να εγκατασταθεί και να αναπτυχθεί.

Παράλληλα, ο ψευδόκοκκος διαθέτει αρκετούς φυσικούς εχθρούς που μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στον περιορισμό των πληθυσμών του. Για τον λόγο αυτό, όταν απαιτείται χημική επέμβαση, συνιστάται η επιλογή εγκεκριμένων σκευασμάτων με όσο το δυνατόν χαμηλότερη τοξικότητα για τα ωφέλιμα έντομα.

Η έγκαιρη επέμβαση θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, όπως αναφέρεται, για τον περιορισμό των πληθυσμών του εντόμου, καθώς οι εφαρμογές έχουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα όταν στοχεύουν την πρώτη γενεά του ψευδόκοκκου, πριν αυτός εγκατασταθεί σε δυσπρόσιτες θέσεις πάνω στους καρπούς.

Ο κ. Βέριος επισημαίνει, ωστόσο, ότι η αποτελεσματική διαχείριση του ψευδόκοκκου δεν εξαρτάται μόνο από τις επεμβάσεις που πραγματοποιεί κάθε παραγωγός στο δικό του κτήμα. «Παίζει ρόλο και τι γίνεται στα γειτονικά χωράφια», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι η παρουσία οπωρώνων όπου δεν πραγματοποιούνται οι απαραίτητες καλλιεργητικές φροντίδες ή επεμβάσεις μπορεί να δυσκολέψει τις προσπάθειες περιορισμού των πληθυσμών του εντόμου σε μια ευρύτερη περιοχή.

Τέλος, αναφέρεται και στο αυξημένο κόστος παραγωγής, το οποίο επηρεάζει τις αποφάσεις αρκετών παραγωγών σχετικά με τον χρόνο πραγματοποίησης των επεμβάσεων. «Υπάρχει πρόβλημα με το οικονομικό, έχουν ακριβύνει όλα», σημειώνει, εξηγώντας ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι ψεκασμοί μπορεί να καθυστερήσουν ή να πραγματοποιηθούν μόνο όταν η προσβολή γίνει πιο έντονη. Όπως τονίζει, παρά τις δυσκολίες, η έγκαιρη παρακολούθηση και η συνεργασία με τους γεωπόνους παραμένουν βασικά εργαλεία για την προστασία της παραγωγής.

Οι ζημιές που προκαλούνται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους είναι συχνά οι πιο δύσκολες να εντοπιστούν και, πολλές φορές, οι πιο δαπανηρές για τον παραγωγό. Στην περίπτωση της πατάτας, μία από τις χαρακτηριστικότερες τέτοιες περιπτώσεις είναι τα σιδηροσκώληκα, ένας εδαφόβιος εχθρός που μπορεί να υποβαθμίσει σημαντικά την ποιότητα των κονδύλων και να μειώσει την εμπορική τους αξία.

Παρότι πρόκειται για έναν οργανισμό γνωστό εδώ και δεκαετίες στους γεωπόνους και τους παραγωγούς, εξακολουθεί να προκαλεί προβλήματα σε αρκετές πατατοπαραγωγικές περιοχές της χώρας. Η αντιμετώπισή του δεν είναι πάντα εύκολη, καθώς οι προσβολές εκδηλώνονται υπόγεια, ενώ η ένταση του προβλήματος επηρεάζεται από παράγοντες όπως το έδαφος, οι καλλιεργητικές πρακτικές και οι τοπικές συνθήκες.

Για το ζήτημα αυτό συνομιλήσαμε με τον κ. Ηλία Ελευθεριάδη, πολύπειρο γεωπόνο και τέως μέλος του Τμήματος Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Δράμας, ο οποίος μίλησε για τη βιολογία του εχθρού, τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει από περιοχή σε περιοχή και τα διαθέσιμα εργαλεία διαχείρισής του σήμερα.

Τα σιδηροσκώληκα: Βιολογία και ζημιές στην πατάτα

Τα σιδηροσκώληκα αποτελούν τις προνύμφες διαφόρων ειδών κολεοπτέρων της οικογένειας Elateridae, με ιδιαίτερη σημασία να αποδίδεται σε είδη του γένους Agriotes, και συγκαταλέγονται στους σημαντικότερους εδαφόβιους εχθρούς της πατάτας. Πρόκειται για πολυφάγους οργανισμούς που μπορούν να προσβάλλουν ρίζες, βλαστάνοντες σπόρους και κονδύλους διαφόρων καλλιεργειών.

Η πολυφαγία τους αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την κατανόηση του προβλήματος. Οι προνύμφες μπορούν να αναπτυχθούν σε ευρύ φάσμα καλλιεργειών, όπως σιτηρά, δημητριακά, ζαχαρότευτλα, λαχανικά και βαμβάκι, γεγονός που διευκολύνει τη διατήρηση των πληθυσμών τους στο αγροοικοσύστημα. Παρόλα αυτά, η σοβαρότερη οικονομική ζημιά εμφανίζεται συνήθως στην πατάτα, λόγω της άμεσης προσβολής των παραγόμενων κονδύλων.

Ένα από τα χαρακτηριστικά που δυσκολεύουν τη διαχείρισή τους είναι ο μακρύς βιολογικός τους κύκλος, ο οποίος μπορεί να διαρκέσει από τρία έως και πέντε χρόνια, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες και τη διαθεσιμότητα τροφής. Κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτού του χρονικού διαστήματος οι προνύμφες παραμένουν στο έδαφος, όπου αναπτύσσονται και τρέφονται πριν ολοκληρώσουν τον κύκλο τους.

Στην πατατοκαλλιέργεια οι σημαντικότερες ζημιές παρατηρούνται στους κονδύλους, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της συγκομιδής. Οι προνύμφες ορύσσουν χαρακτηριστικές στοές στο εσωτερικό των κονδύλων, γεγονός που αποτελεί και τη βασική μορφή ζημιάς που προκαλούν στην καλλιέργεια. Η προσβολή αυτή μειώνει σοβαρά την ποιότητα της πατάτας και μπορεί να καταστήσει τους κονδύλους μη εμπορεύσιμους, ακόμη και όταν η συνολική παραγωγή σε ποσότητα δεν φαίνεται αρχικά ιδιαίτερα μειωμένη.

Ένας εχθρός που δεν συμπεριφέρεται παντού με τον ίδιο τρόπο

Όπως επισημαίνει ο κ. Ελευθεριάδης, τα σιδηροσκώληκα αποτελούν μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς η ένταση των προσβολών επηρεάζεται άμεσα από το κλίμα, το έδαφος και το καλλιεργητικό μοντέλο κάθε περιοχής. «Τα σιδηροσκώληκα είναι μια τελείως διαφορετική περίπτωση», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι σε περιοχές όπως το Νευροκόπι, η Κοζάνη ή τα Ιωάννινα, όπου η πατάτα αποτελεί βασική καλλιέργεια και οι εναλλαγές καλλιεργειών είναι περιορισμένες, το πρόβλημα μπορεί να είναι ιδιαίτερα έντονο. Αντίθετα, σε πεδινές περιοχές με περισσότερες καλλιεργητικές περιόδους και διαφορετικά συστήματα παραγωγής, οι προσβολές συνήθως εμφανίζονται με μικρότερη ένταση.

Σύμφωνα με τον κ. Ελευθεριάδη, η διαφοροποίηση αυτή συνδέεται τόσο με το κλιματικό όσο και με το καλλιεργητικό προφίλ κάθε περιοχής. Όπως εξηγεί, σε περιοχές όπου η πατάτα αποτελεί βασική καλλιέργεια και οι εναλλαγές καλλιεργειών είναι περιορισμένες, οι πληθυσμοί των σιδηροσκωλήκων μπορούν να διατηρούνται ευκολότερα. Αντίθετα, σε περιοχές όπως η Αχαΐα ή η Ηλεία, όπου επικρατούν διαφορετικές καλλιεργητικές πρακτικές και περισσότερες καλλιεργητικές περίοδοι μέσα στο έτος, το πρόβλημα συνήθως εμφανίζεται με μικρότερη ένταση, χωρίς βέβαια να αποκλείονται τοπικές εξαιρέσεις ανάλογα με τον τύπο του εδάφους.

Η διαφοροποίηση αυτή δείχνει ότι η αντιμετώπιση των σιδηροσκωλήκων δεν μπορεί να βασιστεί σε μία ενιαία συνταγή για όλους τους παραγωγούς, αλλά απαιτεί προσαρμογή στις τοπικές συνθήκες και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε αγροτεμαχίου.

Γιατί τα σιδηροσκώληκα βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο

Σύμφωνα με τον κ. Ελευθεριάδη, τα σιδηροσκώληκα συγκαταλέγονται σήμερα στα σημαντικότερα εντομολογικά προβλήματα της πατατοκαλλιέργειας και σε ορισμένες περιοχές αποτελούν το κυρίαρχο πρόβλημα που καλούνται να διαχειριστούν οι παραγωγοί.

Όπως εξηγεί, σημαντικό ρόλο έχει διαδραματίσει η απόσυρση παλαιότερων δραστικών ουσιών που χρησιμοποιούνταν για την αντιμετώπισή τους, όπως τα οργανοφωσφορικά σκευάσματα. Ο ίδιος σημειώνει ότι κατά το παρελθόν είχαν διατυπωθεί ακόμη και προβληματισμοί για πιθανή εμφάνιση ανθεκτικότητας σε ορισμένες περιπτώσεις, χωρίς όμως να υπάρξει συστηματική διερεύνηση του ζητήματος. Σε κάθε περίπτωση, η μείωση των διαθέσιμων επιλογών φυτοπροστασίας έχει καταστήσει τη διαχείριση των πληθυσμών τους πιο απαιτητική σε σχέση με το παρελθόν.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι ενώ άλλοι γνωστοί εχθροί της πατάτας, όπως ο δορυφόρος, εξακολουθούν να υπάρχουν, σήμερα συνήθως προκαλούν μικρότερης οικονομικής σημασίας προβλήματα σε σχέση με τα σιδηροσκώληκα. Η ζημιά από τα σιδηροσκώληκα είναι συχνά πιο ύπουλη, καθώς εκδηλώνεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους και γίνεται αντιληπτή όταν οι κόνδυλοι έχουν ήδη προσβληθεί.

Διαχείριση στο χωράφι: εμπειρία, παρακολούθηση και σωστές αποφάσεις

Ο κ. Ελευθεριάδης τονίζει ότι η αντιμετώπιση των σιδηροσκωλήκων δεν εξαντλείται στη χρήση ενός φυτοπροστατευτικού προϊόντος. Όπως αναφέρει, σήμερα υπάρχουν τόσο χημικές όσο και βιολογικές επιλογές που μπορούν να ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα ολοκληρωμένης διαχείρισης. Παράλληλα όμως, ιδιαίτερη σημασία έχουν οι καλλιεργητικοί χειρισμοί και η σωστή διαχείριση του εδάφους.

Όπως επισημαίνει, η ολοκληρωμένη διαχείριση μπορεί να συνδυάζει διαφορετικά εργαλεία ανάλογα με τις συνθήκες του αγρού. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι πέρα από τις χημικές λύσεις υπάρχουν και βιολογικές επιλογές, όπως σκευάσματα που βασίζονται στον εντομοπαθογόνο μύκητα Beauveria bassiana, τα οποία μπορούν να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διαχείρισης. Παράλληλα, σε αγροτεμάχια όπου διαπιστώνονται υψηλοί πληθυσμοί του εχθρού, είναι δυνατόν να αξιοποιηθούν και εγκεκριμένα εντομοκτόνα εδάφους κατά τη φύτευση, στις γραμμές φύτευσης, στο πλαίσιο πάντοτε μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντιμετώπισης.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν και ορισμένα προληπτικά καλλιεργητικά μέτρα. Όπως είναι γνωστό, οι προνύμφες προκαλούν τις σημαντικότερες ζημιές στους ώριμους κονδύλους, γι’ αυτό και η έγκαιρη συγκομιδή μπορεί να συμβάλει στον περιορισμό των απωλειών. Παράλληλα, οι θερινές αρόσεις σε ξηρό έδαφος μπορούν να συμβάλουν στη μείωση των πληθυσμών, καθώς εκθέτουν αυγά και προνύμφες σε δυσμενείς συνθήκες και ευνοούν την καταστροφή τους.

Η υγρασία του εδάφους, η εμφάνιση ρωγμών και ο τύπος του χωραφιού αποτελούν παράγοντες που πρέπει να αξιολογούνται διαρκώς. Σε εδάφη που εμφανίζουν ρωγμές κατά την ξήρανση, οι αρδεύσεις μπορούν να συμβάλουν στο κλείσιμό τους. Σε πιο αμμώδη εδάφη, η διατήρηση της κατάλληλης υγρασίας είναι επίσης σημαντική, καθώς η ξήρανση διευκολύνει την κίνηση των προνυμφών μέσα στο έδαφος.

Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η σωστή διαχείριση δεν βασίζεται μόνο στις επεμβάσεις αλλά και στην καθημερινή παρακολούθηση του χωραφιού. Η άρδευση, η διατήρηση της κατάλληλης υγρασίας και η έγκαιρη αξιολόγηση των συνθηκών αποτελούν κρίσιμα στοιχεία, τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα με τον τύπο του εδάφους και την εμπειρία του παραγωγού. «Ο παραγωγός πρέπει να έχει την εμπειρία να μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση», αναφέρει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η καλλιεργητική γνώση παραμένει αναντικατάστατη ακόμη και στην εποχή των σύγχρονων τεχνολογιών.

Ο πυρηνοτρήτης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εντομολογικούς εχθρούς της ελιάς, με τη ζημιά που προκαλεί να διαφοροποιείται σημαντικά από περιοχή σε περιοχή και από χρονιά σε χρονιά. Η εξέλιξη των γενεών του εντόμου, οι κλιματικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε ελαιοκομική ζώνη και η έγκαιρη παρακολούθηση των πληθυσμών του αποτελούν παράγοντες που καθορίζουν τόσο το μέγεθος του προβλήματος όσο και την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων.

Με αφορμή την τρέχουσα περίοδο, συνομιλήσαμε με τον έμπειρο γεωπόνο και Προϊστάμενο του Κέντρου Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Ιωαννίνων, κ. Ανδρέα Καμπλέτσα, σχετικά με τον πυρηνοτρήτη, τη βιολογία του εντόμου και τη σημασία της σωστής ενημέρωσης των παραγωγών.

Ο πυρηνοτρήτης ως εχθρός της ελιάς

Ο πυρηνοτρήτης (Prays oleae) αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους εχθρούς της ελιάς και αναπτύσσει τρεις γενεές κατά τη διάρκεια του έτους. Οι προνύμφες κάθε γενεάς προσβάλλουν διαφορετικά όργανα του δένδρου, γι’ αυτό και διακρίνονται σε φυλλόβια, ανθόβια και καρπόβια γενεά.

Η εμφάνιση, η εξέλιξη των γενεών και η ένταση των προσβολών διαφοροποιούνται ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν σε κάθε περιοχή, γεγονός που καθιστά απαραίτητη τη συστηματική παρακολούθηση των πληθυσμών του εντόμου. Ειδικότερα, οι κλιματικές συνθήκες, αλλά και οι ποικιλίες ελιάς που καλλιεργούνται σε κάθε περιοχή, είτε πρόκειται για πρώιμες, μεσοπρώιμες ή όψιμες, επηρεάζουν τον ρυθμό εμφάνισης του εντόμου. Ως αποτέλεσμα, η εικόνα του εχθρού και οι ανάγκες διαχείρισής του ενδέχεται να διαφέρουν ακόμη και μεταξύ γειτονικών ελαιοκομικών περιοχών. Για τον λόγο αυτό, ιδιαίτερη σημασία έχει η παρακολούθηση των τοπικών δεδομένων, ώστε να προσδιορίζεται με ακρίβεια το στάδιο ανάπτυξης του πυρηνοτρήτη σε κάθε περιοχή.

Η καρπόβια γενεά και οι ζημιές που προκαλεί

Αυτή την περίοδο το ενδιαφέρον των παραγωγών στρέφεται στην καρπόβια γενεά του πυρηνοτρήτη, η οποία συνδέεται άμεσα με απώλειες καρπών κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου. Τα ενήλικα έντομα ωοτοκούν πάνω στους νεαρούς καρπούς και οι προνύμφες που εκκολάπτονται εισέρχονται άμεσα στο εσωτερικό τους.

Αρχικά οι προνύμφες τρέφονται από τη σάρκα του καρπού, προκαλώντας ένα πρώτο κύμα καρπόπτωσης στις αρχές του καλοκαιριού. Οι μικροί καρποί ξηραίνονται και πέφτουν, καθώς διακόπτεται η επικοινωνία μεταξύ ποδίσκου και σάρκας. Στη συνέχεια οι προνύμφες εισχωρούν στον σχηματισμένο πυρήνα, όπου συνεχίζουν την ανάπτυξή τους. Η προσβολή αυτή οδηγεί σε σταδιακή νέκρωση των καρπών και τελικά σε ένα δεύτερο κύμα καρπόπτωσης το φθινόπωρο, το οποίο είναι συνήθως και το πιο εμφανές στους παραγωγούς.

Όπως επισημαίνεται, η πρώτη καρπόπτωση συχνά περνά απαρατήρητη, ενώ η δεύτερη είναι εκείνη που μπορεί να προκαλέσει ανησυχία, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις αυξημένων πληθυσμών του εντόμου.

Η έκταση της ζημιάς δεν είναι ίδια κάθε χρονιά, καθώς επηρεάζεται τόσο από τον πληθυσμό του πυρηνοτρήτη που αναπτύσσεται στον ελαιώνα όσο και από το φορτίο των δέντρων. Για τον λόγο αυτό, η αξιολόγηση της κατάστασης θα πρέπει να γίνεται με βάση τα δεδομένα κάθε ελαιώνα και όχι μόνο την παρουσία του εντόμου.

Δεν είναι όλες οι περιοχές ίδιες

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία που αναδείχθηκαν κατά τη συζήτηση είναι ότι δεν υπάρχουν ενιαίες ημερομηνίες ή κοινά χρονοδιαγράμματα για όλες τις περιοχές της χώρας. «Κάθε περιοχή έχει τις δικές της κλιματικές συνθήκες», γεγονός που επηρεάζει τόσο την εμφάνιση όσο και την εξέλιξη των γενεών του πυρηνοτρήτη.

Αυτό σημαίνει ότι οι πληροφορίες που ισχύουν για μία περιοχή δεν μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιες σε μια άλλη. Για τον λόγο αυτό, οι παραγωγοί θα πρέπει να βασίζονται στα δεδομένα που αφορούν τη δική τους ελαιοκομική ζώνη και όχι σε γενικές εκτιμήσεις ή εμπειρικές πρακτικές που εφαρμόζονται αλλού.

Οι παγίδες και οι δειγματοληψίες δείχνουν τον σωστό χρόνο επέμβασης

Η παρακολούθηση των πληθυσμών αποτελεί το σημαντικότερο εργαλείο για τη λήψη σωστών αποφάσεων. Σε περιοχές όπου ο πυρηνοτρήτης εμφανίζει αυξημένη παρουσία ή όπου είχαν παρατηρηθεί υψηλοί πληθυσμοί σε προηγούμενες γενεές, είναι απαραίτητη η συστηματική παρακολούθηση της καρπόβιας γενεάς μέσω φερομονικών παγίδων και δειγματοληψιών καρπών.

Οι παγίδες επιτρέπουν την καταγραφή της πτήσης των ακμαίων αρσενικών εντόμων, με τις καταμετρήσεις να πραγματοποιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα, συνήθως κάθε 3 έως 5 ημέρες. Παράλληλα, οι τακτικοί έλεγχοι στους νεαρούς καρπούς δίνουν εικόνα για την εναπόθεση αυγών και τις εκκολάψεις. Μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια η χρονική στιγμή κατά την οποία απαιτείται επέμβαση.

Εφόσον διαπιστωθεί εναπόθεση αυγών σε υψηλό ποσοστό καρπών, μπορεί να απαιτηθεί επέμβαση με εγκεκριμένα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, κατάλληλα για το σύστημα καλλιέργειας που εφαρμόζει ο παραγωγός (συμβατική ή βιολογική). Καθοριστικής σημασίας είναι ο σωστός χρόνος εφαρμογής, καθώς η αντιμετώπιση είναι αποτελεσματικότερη πριν οι προνύμφες εισέλθουν στον πυρήνα του καρπού.

Όπως τονίστηκε χαρακτηριστικά, «δεν αρκεί να γνωρίζουμε ότι υπάρχει πυρηνοτρήτης στην περιοχή, πρέπει να γνωρίζουμε πότε ακριβώς δραστηριοποιείται». Η έγκαιρη γνώση της πτήσης του εντόμου και της εξέλιξης των προσβολών είναι εκείνη που καθορίζει και την επιτυχία της αντιμετώπισης.

Η σημασία της συνεργασίας παραγωγών, γεωπόνων και υπηρεσιών

Η αποτελεσματική αντιμετώπιση του πυρηνοτρήτη δεν βασίζεται μόνο στα διαθέσιμα μέσα φυτοπροστασίας, αλλά κυρίως στην ορθή πληροφόρηση και στον σωστό χρόνο εφαρμογής των μέτρων. Οι γεωπόνοι που παρακολουθούν τις καλλιέργειες και οι αρμόδιες υπηρεσίες διαθέτουν δίκτυα παρακολούθησης και στοιχεία από παγίδες πεδίου, τα οποία επιτρέπουν τον προσδιορισμό της εμφάνισης των γενεών και της έντασης των πληθυσμών στις περιοχές ευθύνης τους.

Για τον λόγο αυτό, η συνεχής επικοινωνία των παραγωγών με τον γεωπόνο που τους παρακολουθεί, αλλά και η αξιοποίηση των ενημερωτικών δελτίων των αρμόδιων υπηρεσιών, αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη λήψη ορθών αποφάσεων. «Η σωστή ενημέρωση είναι εξίσου σημαντική με την ίδια την επέμβαση», καθώς επιτρέπει στον παραγωγό να δράσει την κατάλληλη στιγμή και όχι εκ των υστέρων, όταν η ζημιά έχει ήδη εγκατασταθεί μέσα στον καρπό.

Έτσι, σε μια περίοδο όπου οι ελαιοπαραγωγοί παρακολουθούν με αυξημένο ενδιαφέρον την εξέλιξη του πυρηνοτρήτη, η γνώση των τοπικών δεδομένων, η αξιοποίηση των δικτύων παρακολούθησης και η συνεργασία με τους ειδικούς παραμένουν τα σημαντικότερα εφόδια για την προστασία της παραγωγής.

Η καλλιέργεια της πατάτας παραμένει μία από τις σημαντικότερες καλλιέργειες στη χώρα, με τη φυτοπροστασία να αποτελεί διαχρονικά κρίσιμο παράγοντα για τη διατήρηση της παραγωγής και της ποιότητας. Οι ιδιαίτερες κλιματικές συνθήκες, η ένταση της καλλιέργειας αλλά και η συνεχής πίεση από εντομολογικούς εχθρούς καθιστούν αναγκαία τη συστηματική παρακολούθηση του αγρού και τη σωστή διαχείριση των προσβολών από τους παραγωγούς.

Σε αρκετές πατατοπαραγωγικές περιοχές της Ελλάδας, και στο λεκανοπέδιο Νευροκοπίου που συγκαταλέγεται διαχρονικά ανάμεσα στις πλέον εξειδικευμένες ζώνες καλλιέργειας πατάτας, η παρουσία εντομολογικών εχθρών αποτελεί σταθερή πρόκληση για τη φυτοϋγειονομική διαχείριση της καλλιέργειας.

Στο πλαίσιο αυτό, συνομιλήσαμε με τον κ. Ηλία Ελευθεριάδη, γεωπόνο με πολυετή εμπειρία στην περιοχή και τέως μέλος του Τμήματος Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Δράμας, για τον δορυφόρο της πατάτας — έναν διαχρονικό εχθρό της καλλιέργειας που εξακολουθεί να απασχολεί τους παραγωγούς, παρότι σήμερα θεωρείται περισσότερο διαχειρίσιμος σε σχέση με παλαιότερες περιόδους

Ένας διαχρονικός εχθρός των σολανωδών καλλιεργειών

Ο δορυφόρος της πατάτας (Leptinotarsa decemlineata) αποτελεί έναν από τους γνωστότερους εντομολογικούς εχθρούς των φυτών της οικογένειας των Σολανωδών (Solanaceae), με σημαντικότερους ξενιστές την πατάτα, την τομάτα και τη μελιτζάνα.

Σύμφωνα και με όσα ανέφερε ο κ. Ελευθεριάδης, τα έντομα διαχειμάζουν στο έδαφος και την άνοιξη μετακινούνται στις καλλιέργειες, όπου τρέφονται από το φύλλωμα των φυτών. Στη χώρα μας εμφανίζει συνήθως έως τρεις γενιές ετησίως, ενώ οι σοβαρότερες ζημιές προκαλούνται κυρίως από τις αδηφάγες προνύμφες του εντόμου.

Σε υψηλούς πληθυσμούς μπορεί να προκληθεί έντονη έως και πλήρης αποφύλλωση των φυτών, με χαρακτηριστική εικόνα «σκελετωμένων» φυτών και παρουσία μαλακών περιττωμάτων πάνω στους βλαστούς και το φύλλωμα.

«Ο δορυφόρος παραμένει υπαρκτός και υπολογίσιμος»

Όπως εξηγεί ο γεωπόνος, ο δορυφόρος της πατάτας εξακολουθεί να αποτελεί έναν υπαρκτό και επίμονο εχθρό για την καλλιέργεια, χωρίς όμως να βρίσκεται σήμερα στην κορυφή των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι παραγωγοί της περιοχής, καθώς μεγαλύτερη πίεση ασκούν πλέον άλλοι εντομολογικοί εχθροί. «Ο δορυφόρος είναι ένας έμονος εχθρός», αναφέρει χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ωστόσο ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η ζημιά του παραμένει πλέον διαχειρίσιμη μέσα στο σύγχρονο πρόγραμμα φυτοπροστασίας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει το γεγονός ότι πολλές επεμβάσεις που πραγματοποιούνται έτσι κι αλλιώς για άλλους εχθρούς της πατάτας, όπως αφίδες και δευτερεύοντες εχθροί, συμβάλλουν παράλληλα και στον περιορισμό των πληθυσμών του δορυφόρου. Παρόλα αυτά, επισημαίνει ότι και στον συγκεκριμένο εχθρό έχουν παρατηρηθεί κατά καιρούς ζητήματα μειωμένης αποτελεσματικότητας ορισμένων σκευασμάτων, ιδιαίτερα μετά την απόσυρση παλαιότερων δραστικών ουσιών που χρησιμοποιούνταν επί σειρά ετών στην καλλιέργεια, γεγονός που απαιτεί προσοχή στη διαχείριση και στις επιλογές των επεμβάσεων.

Παρά τις δυσκολίες αυτές, η επέμβαση με εγκεκριμένα εντομοκτόνα εξακολουθεί να αποτελεί βασικό εργαλείο στη διαχείριση του δορυφόρου της πατάτας, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις αυξημένων πληθυσμών και έντονης προσβολής της καλλιέργειας. Ωστόσο, ιδιαίτερη σημασία έχει η ορθολογική χρήση των φυτοπροστατευτικών προϊόντων και η εναλλαγή δραστικών ουσιών διαφορετικών ομάδων, καθώς η συνεχής χρήση των ίδιων εντομοκτόνων μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη ανθεκτικότητας του εντόμου και στη σταδιακή μείωση της αποτελεσματικότητάς τους.

Η κρίσιμη περίοδος της πρώτης γενιάς

Ιδιαίτερη σημασία, σύμφωνα με τον κ. Ελευθεριάδη, έχει η πρώτη γενιά του εντόμου, δηλαδή η περίοδος Απριλίου – Μαΐου, όταν οι συνθήκες μπορούν να ευνοήσουν παρατεταμένη δραστηριότητα των ενηλίκων. Όπως εξηγεί, σε χρονιές με χαμηλότερες θερμοκρασίες και καθυστερημένη άνοδο της θερμοκρασίας του εδάφους, η έξοδος των ακμαίων γίνεται πιο αργή και παρατεταμένη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζονται συχνά επικαλύψεις γενεών, γεγονός που δυσκολεύει τη διαχείριση του πληθυσμού στον αγρό.

«Το μόνο πρόβλημα που μας δημιουργεί ο δορυφόρος στην πατάτα είναι στην πρώτη γενιά», σημειώνει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι εκείνη την περίοδο απαιτείται αυξημένη επιτήρηση της καλλιέργειας ώστε να γίνουν οι παρεμβάσεις στον κατάλληλο χρόνο.

Παρόλα αυτά, διευκρινίζει πως ακόμη και σε περιπτώσεις όπου παρατηρούνται έντονες αποφυλλώσεις στα πρώτα στάδια ανάπτυξης της καλλιέργειας, η πατάτα συχνά καταφέρνει να αναπληρώσει τη ζημιά και σπάνια προκύπτουν σοβαρές οικονομικές απώλειες, αρκεί να μη συνυπάρχουν επιβαρυντικοί παράγοντες ή παρατεταμένη πίεση από τον εχθρό.

Σε επίπεδο ολοκληρωμένης διαχείρισης, θετικά αποτελέσματα μπορεί να προσφέρει και η αμειψισπορά, πρακτική που συμβάλλει στη μείωση της πίεσης από εντομολογικούς εχθρούς και γενικότερα στη βελτίωση της φυτοϋγειονομικής κατάστασης του αγρού. Παρόλα αυτά, σε αρκετές έντονα πατατοπαραγωγικές περιοχές, όπου η πατάτα αποτελεί βασική καλλιεργητική και οικονομική δραστηριότητα, η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών δεν είναι πάντοτε εύκολη ή ελκυστική για τους παραγωγούς.

Παρακολούθηση και εμπειρία: Τα βασικά «όπλα» του παραγωγού

Για τον κ. Ελευθεριάδη, η αποτελεσματική αντιμετώπιση του δορυφόρου δεν εξαρτάται μόνο από τις επεμβάσεις, αλλά και από τη συνολική εικόνα που έχει ο παραγωγός για την καλλιέργεια και τις συνθήκες που διαμορφώνονται στον αγρό. Ο ίδιος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αξία της συνεχούς παρακολούθησης της καλλιέργειας και της εμπειρίας του παραγωγού στο χωράφι.

Όπως αναφέρει, η αποτελεσματική διαχείριση εντομολογικών εχθρών όπως ο δορυφόρος δεν βασίζεται αποκλειστικά στα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, αλλά κυρίως στην ικανότητα του παραγωγού να «διαβάζει» την καλλιέργεια, να παρατηρεί τις μεταβολές και να αξιοποιεί σωστά τις πληροφορίες που διαθέτει. «Ο αγρότης πρέπει να νιώθει τη γη, να νιώθει την καλλιέργεια, να είναι κοινωνός του οικοσυστήματος», τονίζει χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, επισημαίνει ότι σήμερα οι παραγωγοί διαθέτουν πολύ περισσότερα εργαλεία σε σχέση με το παρελθόν, όπως μετεωρολογικές προβλέψεις, ψηφιακές εφαρμογές και άμεση ενημέρωση μέσω διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων, γεγονός που επιτρέπει ταχύτερη λήψη αποφάσεων και καλύτερη προσαρμογή των καλλιεργητικών χειρισμών.

Η σωστή αξιοποίηση αυτών των εργαλείων, σε συνδυασμό με τη συνεργασία με γεωπόνους και υπηρεσίες φυτοπροστασίας, θεωρείται πλέον απαραίτητη για τη διατήρηση της παραγωγής σε οικονομικά βιώσιμα επίπεδα.

Η διαχείριση του δορυφόρου απαιτεί συνέπεια και όχι εφησυχασμό

Παρότι ο δορυφόρος της πατάτας δεν εμφανίζει σήμερα την ένταση άλλων δεκαετιών σε αρκετές περιοχές, εξακολουθεί να αποτελεί έναν εχθρό που απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση και σωστή παρακολούθηση της καλλιέργειας.

Όπως καταλήγει ο κ. Ελευθεριάδης, η σύγχρονη πατατοκαλλιέργεια δεν απαιτεί μόνο τεχνικά μέσα και επεμβάσεις, αλλά κυρίως παραγωγούς που γνωρίζουν σε βάθος το χωράφι τους και μπορούν να αξιολογούν έγκαιρα τις συνθήκες που διαμορφώνονται στον αγρό.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καθόρισε, την Τετάρτη, 27 Μαΐου, τη θέση του σχετικά με ένα μέρος της λεγόμενης νομοθετικής δέσμης «omnibus X» στο πλαίσιο της ατζέντας απλούστευσης της ΕΕ.

Η εντολή του Συμβουλίου για διαπραγματεύσεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφορά, ειδικότερα, τους κανόνες για τη βιώσιμη χρήση φυτοφαρμάκων με drones, τα αρχεία που σχετίζονται με τα ζώα εκτροφής και τη χρήση πλαστικών στη βιομηχανία τροφίμων.

Αυτή η δέσμη μέτρων στοχεύει στην απλούστευση των κανόνων και των διαδικασιών σε ολόκληρη τη νομοθεσία της ΕΕ, από τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα έως τις ζωοτροφές, τους επίσημους ελέγχους και την υγεία και την καλή διαβίωση των ζώων.

Θα στοχεύει στη μείωση του περιττού διοικητικού κόστους και των επιβαρύνσεων, διατηρώντας παράλληλα τα πολύ υψηλά πρότυπα της ΕΕ για την ασφάλεια των τροφίμων και των ζωοτροφών , καθώς και για την προστασία της υγείας των ανθρώπων και των ζώων και την προστασία του περιβάλλοντος.

«Σήμερα παρουσιάζουμε τη δεύτερη πρόταση στο πλαίσιο της δέσμης μέτρων για την ασφάλεια των τροφίμων και των ζωοτροφών, ανοίγοντας το δρόμο για απλούστερους και οικονομικά αποδοτικότερους κανόνες σχετικά με τη βιώσιμη χρήση φυτοφαρμάκων, την τήρηση αρχείων και τη χρήση πλαστικών στη βιομηχανία τροφίμων. Αυτό επιβεβαιώνει τη δέσμευση της Προεδρίας μας να προωθήσει γρήγορα και αποτελεσματικά το πρόγραμμα απλούστευσης της ΕΕ», δήλωσε η κα Μαριλένα Ραούνα, Υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τροπολογίες που εισήγαγε το Συμβούλιο

Η Προεδρία αντιμετώπισε το πακέτο απλούστευσης «omnibus X» με ύψιστη προτεραιότητα. Μετά την ταχεία έγκριση της εντολής του Συμβουλίου σχετικά με την προτεινόμενη ρύθμιση για την παράταση των περιόδων προστασίας δεδομένων όσον αφορά τα βιοκτόνα στις 4 Μαρτίου και την επίσημη έγκριση της πράξης στις 11 Μαΐου, η Προεδρία συνέχισε τις εργασίες της επί των υπόλοιπων δύο προτάσεων. Όσον αφορά την παρούσα πρόταση, τα κράτη μέλη συμμερίστηκαν σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση του επείγοντος και, υπό αυτή την προοπτική, διατήρησαν τον κύριο στόχο της πρότασης της Επιτροπής, εισάγοντας τροποποιήσεις που θα επιτάχυναν ακόμη περισσότερο την εφαρμογή των εν λόγω οδηγιών.

Οδηγία για την χρήση φυτοφαρμάκων

Η ισχύουσα οδηγία για την Ορθολογική Χρήση των Γεωργικών Φαρμάκων (ΟΥΧΦ) απαγορεύει την εναέρια εφαρμογή φυτοφαρμάκων, ενώ παράλληλα επιτρέπει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να χορηγούν μεμονωμένες παρεκκλίσεις από την ανωτέρω απαγόρευση, με κόστος σημαντικό διοικητικό φόρτο για τους επαγγελματίες χρήστες και για τις αρμόδιες αρχές.

Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις της ΟΥΧΦ στοχεύουν στη διευκόλυνση της χρήσης drones για στοχευμένη εφαρμογή φυτοφαρμάκων, η οποία ενδέχεται να παρουσιάζει ισοδύναμο ή και χαμηλότερο κίνδυνο από τις χερσαίες εφαρμογές φυτοφαρμάκων.
Η εντολή του Συμβουλίου διατηρεί την υφιστάμενη παρέκκλιση από την απαγόρευση των αεροψεκασμών σε ειδικές περιπτώσεις και την πρόσθετη παρέκκλιση, όπως προτείνεται από την Επιτροπή, για ορισμένους τύπους drones, ακόμη.

Το κείμενο της εντολής περιλαμβάνει περαιτέρω:

• νέα διατύπωση που διευκρινίζει ότι η εντολή της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) θα καλύπτει τόσο την αξιολόγηση κινδύνου των φυτοπροστατευτικών προϊόντων (ΦΠΠ) που μπορούν να ψεκαστούν από drones όσο και για τους τύπους drones, τις συνθήκες χρήσης τους και τους σχετικούς κινδύνους τους
• περίοδο 30 μηνών για την έκδοση της κατ' εξουσιοδότηση πράξης που προσδιορίζει τους τύπους drones, τα οποία θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον ψεκασμό φυτοπροστατευτικών προϊόντων
• μετά την έγκριση ενός σχεδίου εφαρμογής, τα κράτη μέλη θα έχουν τη δυνατότητα να καταργήσουν την απαίτηση για ξεχωριστή έγκριση μεμονωμένων εφαρμογών ΦΠΠ , ενώ μέχρι στιγμής η εν λόγω έγκριση ήταν υποχρεωτική.
• μεταβατικά μέτρα που δίνουν στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να επιτρέπουν τη χρήση drones μέχρι την έκδοση της προαναφερθείσας κατ' εξουσιοδότηση πράξης, υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι ισχύοντες όροι για τον αεροψεκασμό και ότι η Επιτροπή και η EFSA ειδοποιηθούν εντός 30 ημερών από την έγκριση της χρήσης drones από τα κράτη μέλη, μαζί με την εκτίμηση κινδύνου βάσει της οποίας χορηγήθηκε η έγκριση.

Οδηγία σχετικά με την προστασία των ζώων

Η παρούσα οδηγία απαιτεί από τους κτηνοτρόφους να τηρούν αρχεία για τις φαρμακευτικές αγωγές που χορηγούνται στα ζώα και για τον αριθμό των θανάτων. Ωστόσο, παρόμοια τήρηση αρχείων απαιτείται από τον κανονισμό για τα κτηνιατρικά φάρμακα και από τον κανονισμό για την υγεία των ζώων («Νόμος για την υγεία των ζώων»), αντίστοιχα. Η τροποποίηση του Συμβουλίου εξαλείφει αυτήν την επικάλυψη.

Οδηγίες σχετικά με τους βασικούς κανόνες για πλαστικές συσκευασίες

Δύο οδηγίες του 1982 και του 1985 καλύπτουν θέματα που σχετίζονται με πλαστικά υλικά και αντικείμενα που προορίζονται να έρθουν σε επαφή με τρόφιμα. Ωστόσο, τα ίδια θέματα καλύπτονται από κανονισμό της ΕΕ του 2011. Ως εκ τούτου, το Συμβούλιο προτείνει την κατάργηση αυτών των δύο οδηγιών για τη βελτίωση της ασφάλειας δικαίου και της σαφήνειας.

Επόμενα βήματα

Η Προεδρία θα συνεχίσει τις εργασίες επί της τελευταίας εναπομένουσας πρότασης της δέσμης μέτρων, με στόχο την ταχεία επίτευξη συμφωνίας επί μιας συνολικής εντολής του Συμβουλίου για διαπραγματεύσεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με ολόκληρη τη δέσμη απλούστευσης του «omnibus X».

Η ευδεμίδα της αμπέλου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εντομολογικούς εχθρούς της καλλιέργειας. Πρόκειται για ένα έντομο που μπορεί να προκαλέσει εκτεταμένες ζημιές στην παραγωγή, ιδιαίτερα όταν οι πληθυσμοί του δεν παρακολουθούνται έγκαιρα και δεν εφαρμόζονται τα κατάλληλα μέτρα διαχείρισης.

Παρότι η δραστηριότητά της διαφέρει από περιοχή σε περιοχή και από χρονιά σε χρονιά, οι αμπελουργοί βρίσκονται ήδη σε αυξημένη επιφυλακή, καθώς σε αρκετές περιοχές της χώρας αναμένεται η εμφάνιση της δεύτερης γενιάς του εντόμου — μιας από τις πλέον επικίνδυνες γενιές για την καλλιέργεια.

Στο πλαίσιο της σημασίας της ευδεμίδας για την αμπελοκαλλιέργεια και της ανάγκης για σωστή παρακολούθηση και έγκαιρη αντιμετώπιση του εντόμου, συνομιλήσαμε με τη γεωπόνο κα. Ζαΐρα Παπαφίγκου από τον Οινοποιητικό Συνεταιρισμό Τυρνάβου. Η ίδια αναφέρθηκε στην εικόνα που καταγράφεται αυτή την περίοδο στους αμπελώνες, στην παρακολούθηση των πληθυσμών, καθώς και στις πρακτικές διαχείρισης που εφαρμόζονται.

Πώς προκαλεί ζημιές η ευδεμίδα

Η ευδεμίδα (Lobesia botrana) μπορεί να προκαλέσει σοβαρές απώλειες στην παραγωγή, κυρίως κατά τη δεύτερη και τρίτη γενιά του εντόμου. Στην περιοχή του Τυρνάβου, σύμφωνα με την κα. Παπαφίγκου, εμφανίζονται συνήθως τρεις γενιές του εντόμου, με τις δύο θερινές γενιές να θεωρούνται και οι πλέον επιζήμιες. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «οι σημαντικότερες γενιές είναι η δεύτερη και η τρίτη», καθώς η πρώτη γενιά — η ανθόβια — δεν θεωρείται ιδιαίτερα καταστροφική και συνήθως δεν απαιτείται χημική επέμβαση.

Κατά την πρώτη γενιά, οι προνύμφες προσβάλλουν τα άνθη, ενώ συχνά τα συνδέουν μεταξύ τους με μεταξωτό νήμα, σχηματίζοντας χαρακτηριστικά κουκούλια που προδίδουν την παρουσία τους. Αντίθετα, στη δεύτερη και τρίτη γενιά, οι προνύμφες αναπτύσσονται πάνω στις ράγες, δημιουργώντας πληγές στον καρπό. Αυτές οι πληγές λειτουργούν ως «πύλη εισόδου» για δευτερογενείς μολύνσεις, με κυριότερο παράδειγμα τον βοτρύτη.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η ίδια, «κάνοντας η προνύμφη μια οπή στη ράγα για να τραφεί, στο σημείο αυτό μπορεί στη συνέχεια να αναπτυχθεί δευτερογενής προσβολή». Ιδιαίτερα όταν αυξάνονται τα σάκχαρα των ραγών, οι προσβολές αυτές μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρά προβλήματα από βοτρύτη, ειδικά κατά την περίοδο της ωρίμανσης.

Στην τρίτη γενιά, πέρα από τον βοτρύτη, συχνά παρατηρούνται και όξινες σήψεις, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τόσο την ποσότητα όσο και την ποιότητα της παραγωγής. Όπως επισημάνθηκε στη συζήτηση, σε περιπτώσεις υψηλών πληθυσμών η ευδεμίδα μπορεί να εξελιχθεί σε ιδιαίτερα καταστροφικό εχθρό για το αμπέλι, προκαλώντας ακόμη και πολύ σοβαρές απώλειες παραγωγής.

Η παρακολούθηση των πληθυσμών

Κεντρικό ρόλο στην αντιμετώπιση της ευδεμίδας παίζει η συστηματική παρακολούθηση του πληθυσμού του εντόμου. Ο Ο.Σ. Τυρνάβου διαθέτει εκτεταμένο δίκτυο φερομονικών παγίδων στην περιοχή, μέσω του οποίου καταγράφεται η εξέλιξη των πτήσεων και η δυναμική των πληθυσμών.

Όπως μας ανέφερε η κα. Παπαφίγκου, φέτος το δίκτυο ενισχύθηκε περαιτέρω και πλέον αριθμεί 39 φερομονικές παγίδες σε όλη την περιοχή ευθύνης του συνεταιρισμού. Οι παγίδες παρακολουθούνται συστηματικά από τους γεωπόνους του συνεταιρισμού, με στόχο να υπάρχει όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτική εικόνα για την περιοχή.

Παράλληλα, υπάρχει συνεργασία με το Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών Βόλου, στο οποίο αποστέλλονται τα δεδομένα των συλλήψεων. Με βάση τα στοιχεία των παγίδων, αλλά και την επιτόπια παρακολούθηση που πραγματοποιείται μέσα στα αμπέλια για τον εντοπισμό προσβολών από τις προνύμφες, εκδίδονται οι σχετικές ανακοινώσεις και οι οδηγίες προς τους παραγωγούς για τις απαραίτητες επεμβάσεις.

«Με την έναρξη της πτήσης γίνεται και παρακολούθηση στα αμπέλια για να διαπιστωθεί αν έχουν ξεκινήσει οι ζημιές από την προνύμφη και στη συνέχεια βγάζουμε την ανακοίνωση για ψεκασμό», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Η γεωπόνος του συνεταιρισμού εξήγησε ακόμη ότι στην περιοχή του Τυρνάβου «αυτή τη στιγμή αναμένεται η έναρξη της πτήσης της δεύτερης γενιάς», ενώ η πρώτη γενιά αυτή την περίοδο έχει ουσιαστικά μηδενιστεί. Η ίδια υπογράμμισε ότι κάθε αμπελουργική περιοχή παρουσιάζει διαφορετική εικόνα, ανάλογα με τις τοπικές κλιματικές συνθήκες και τη δυναμική των πληθυσμών, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα σημαντική τη συνεχή καταγραφή των συλλήψεων και τη σωστή ενημέρωση των παραγωγών μέσω των γεωργικών προειδοποιήσεων

Οι επεμβάσεις και η σημασία του σωστού χρονισμού

Η χρονική στόχευση των επεμβάσεων αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της ευδεμίδας. Όπως εξήγησε η γεωπόνος, η επιλογή του σκευάσματος και η ανάγκη επαναληπτικού ψεκασμού εξαρτώνται άμεσα από το μέγεθος του πληθυσμού και το στάδιο ανάπτυξης του εντόμου.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, με την έναρξη της πτήσης εφαρμόζονται αρχικά ωοκτόνα σκευάσματα, ωστόσο επειδή το χρονικό περιθώριο στόχευσης των αυγών είναι περιορισμένο, στην πράξη οι επεμβάσεις στοχεύουν κυρίως τις νεαρές προνύμφες, με τη χρήση ρυθμιστών ανάπτυξης. Εφόσον οι πληθυσμοί είναι αυξημένοι, μπορεί να χρειαστεί επαναληπτική επέμβαση περίπου 15 ημέρες αργότερα με τη χρήση εντομοκτόνου.

Η αποτελεσματικότητα των επεμβάσεων συνδέεται και με την καλή κάλυψη των σταφυλιών κατά τον ψεκασμό, καθώς και με τον σωστό αερισμό του πρέμνου, ο οποίος διευκολύνει τόσο την προστασία των βοτρύων όσο και τη διατήρηση χαμηλότερης υγρασίας στο εσωτερικό της βλάστησης.

Η ίδια υπογράμμισε ότι η εικόνα δεν είναι ίδια σε όλες τις περιοχές. Υπάρχουν περιοχές με σταθερά υψηλότερους πληθυσμούς και άλλες με αισθητά χαμηλότερη πίεση του εντόμου. Για τον λόγο αυτό, όπως τόνισε, δεν μπορούν να δίνονται γενικευμένες οδηγίες χωρίς τοπική παρακολούθηση και συνεχή ενημέρωση των παραγωγών μέσω των γεωργικών προειδοποιήσεων.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στις πιο συμπαγείς ποικιλίες, όπου σε περίπτωση προσβολής μπορεί να είναι δυσκολότερη η μετέπειτα αντιμετώπιση του βοτρύτη λόγω της μεγαλύτερης πυκνότητας του βότρυ. Παρόλα αυτά, όπως διευκρινίστηκε, δεν παρατηρείται κάποια σαφής προτίμηση της ευδεμίδας σε συγκεκριμένες ποικιλίες, ενώ οι διαφοροποιήσεις εντοπίζονται περισσότερο μεταξύ διαφορετικών περιοχών και επιπέδων πληθυσμού του εντόμου.

Κομφούζιο: Η εφαρμογή που αλλάζει την εικόνα στους αμπελώνες

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από την κα. Παπαφίγκου στη μέθοδο της παρεμπόδισης σύζευξης (κομφούζιο), η οποία εφαρμόζεται συστηματικά τα τελευταία χρόνια στην περιοχή του Τυρνάβου. Όπως ανέφερε, ο συνεταιρισμός συμμετέχει ήδη στη δεύτερη πενταετία εφαρμογής του μέτρου, με δράσεις τόσο για την ευδεμίδα όσο και για τον ψευδόκοκκο. Οι διαχυτήρες φερομόνης τοποθετούνται από τις αρχές Απριλίου, πολύ πριν την ανάπτυξη των κρίσιμων πληθυσμών του εντόμου.

Η μέθοδος βασίζεται στον αποπροσανατολισμό των αρσενικών εντόμων και στην παρεμπόδιση της σύζευξης με τα θηλυκά, ώστε να μειώνεται σταδιακά ο συνολικός πληθυσμός της ευδεμίδας μέσα στον αμπελώνα. «Τα τελευταία χρόνια με την εφαρμογή του κομφουζίου έχει μειωθεί σημαντικά ο πληθυσμός και οι παραγωγοί είναι πολύ ικανοποιημένοι», ανέφερε χαρακτηριστικά η γεωπόνος.

Η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών, σε συνδυασμό με τη σωστή παρακολούθηση, τις στοχευμένες επεμβάσεις και τη συνεχή ενημέρωση των παραγωγών, αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο της ολοκληρωμένης διαχείρισης της ευδεμίδας στους αμπελώνες.

Δημοσιεύθηκε από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης η εγκύκλιος εφαρμογής του προγράμματος Γεωργικών Προειδοποιήσεων Ολοκληρωμένης Φυτοπροστασίας της βαμβακοκαλλιέργειας της χώρας, για την καλλιεργητική περίοδο 2026.

Το γενικό σύνολο της δαπάνης του προγράμματος για τις ΔΑΟΚ ανέρχεται στο ποσό των 74.120 ευρώ και αναλυτικά ανά κατηγορία δαπάνης:

• Δαπάνη προμήθειας παγίδων και συνοδών υλικών: 22.270 ευρώ.
• Δαπάνη εντός και εκτός έδρας μετακινήσεις των επιθεωρητών των φορέων: 31.650 ευρώ.
• Δαπάνη Παρατηρητών/Παραγωγών: 16.000 ευρώ.
• Δαπάνες εκτύπωσης ΔΓΠ και λοιπές δαπάνες: 4.200 ευρώ.

Η συνολική δαπάνη εντός και εκτός έδρας των συντονιστών των Π.Κ.Π.Φ.Π. & Φ.Ε ανέρχεται σε 12.000 ευρώ.

Το πρόγραμμα Γεωργικών Προειδοποιήσεων Ολοκληρωμένης Φυτοπροστασίας της Βαμβακοκαλλιέργειας της χώρας για την καλλιεργητική περίοδο έτους 2026, το οποίο περιλαμβάνει 21 υποπρογράμματα, ανά Περιφερειακή Ενότητα.

Ειδικότερα στοιχεία του προγράμματος: Χωροταξική αναφορά προγράμματος: Το σύνολο της έκτασης βαμβακιού των 20 Περιφερειακών Ενοτήτων που θα καλλιεργηθεί κατά την καλλιεργητική περίοδο 2026.

Σκοπός: Η μεγιστοποίηση της ποσοτικής παραγωγής ποιοτικών και ασφαλών προϊόντων βάμβακος, με διατήρηση και βελτίωση της οικονομικής και περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των βαμβακοκαλλιεργειών.

Στόχοι:

3.1 Η τακτική παρακολούθηση της καλλιεργητικής εξέλιξης του βαμβακιού και της βιολογικής και πληθυσμιακής εξέλιξης των πληθυσμών του πράσινου σκουληκιού (Helicoverpa armigera) και του ρόδινου σκουληκιού (Pectinophora gossypiella).
Η τακτική παρακολούθηση άλλων επιβλαβών οργανισμών της καλλιέργειας του βαμβακιού όπως αφίδες (Aphididae), τετράνυχοι (Tetranychus spp), θρίπες (Thysanoptera), ιασσσίδες (Empoasca spp) λύγκος (Lygus pratensis ή L. Bugs), κ.α..
Η έκδοση και διάδοση επιστημονικά ορθών ενημερωτικών Δελτίων Γεωργικών Προειδοποιήσεων Ολοκληρωμένης Φυτοπροστασίας (ΔΓΠ).

3.2 Η υποστήριξη των βαμβακοκαλλιεργητών, με την διάδοση του Εγχειριδίου της Δ/νσης Προστασίας Φυτικής Παραγωγής με «Οδηγίες Ολοκληρωμένης Φυτοπροστασίας στη Βαμβακοκαλλιέργεια», που βρίσκονται καταχωρημένες στην ιστοσελίδα του Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (http://www.minagric.gr) με επιλογή (Αγρότης-Επιχειρηματίας > Γεωργικές Προειδοποιήσεις > Βαμβακοκαλλιέργεια > Βαμβακοκαλλιέργεια 2026 >Αποφάσεις- Έγγραφα) και αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της παρούσας Απόφασης.

3.3 Η χρήση των καθορισθέντων κατώτατων ορίων πληθυσμιακής πυκνότητας των επιβλαβών οργανισμών της βαμβακοκαλλιέργειας για τη λήψη απόφασης επέμβασης με φυτοπροστατευτικά προϊόντα, σύμφωνα με τις γενικές αρχές Ολοκληρωμένης Φυτοπροστασίας [άρθρο 28 και Παράρτημα Δ του Ν.4036/2012 (Α΄8)] όπως ισχύει.

Οι παραπάνω δράσεις συμβάλλουν ώστε οι βαμβακοπαραγωγοί να είναι ενημερωμένοι, ώστε να ελέγχουν τις βαμβακοφυτείες τους και να αποφασίζουν τελικά για τις φυτοπροστατευτικές ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβούν με την υποχρεωτική εφαρμογή των γενικών αρχών της ολοκληρωμένης φυτοπροστασίας (στήλη 1 του Εγχειριδίου) και με την εθελοντική εφαρμογή των ειδικών κατευθυντήριων γραμμών Ολοκληρωμένης Φυτοπροστασίας (στήλη 2 του Εγχειριδίου).

Δικτύωση προγράμματος:

4.1 Φορέας εφαρμογής του υποπρογράμματος ανά Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) είναι η αρμόδια Δ/νση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής (ΔΑΟΚ).

4.2 Συντονιστής των φορέων της Περιφέρειας είναι το αρμόδιο Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού & Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου (Π.Κ.Π.Φ.Π.&Φ.Ε)

4.3 Κεντρικός συντονιστής του Προγράμματος της Χώρας είναι η Δ/νση Προστασίας Φυτικής Παραγωγής του Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

4.4 Φορέας ενημέρωσης των βαμβακοπαραγωγών και λοιπών ενδιαφερομένων στο επίπεδο του Δήμου, είναι το Γραφείο Γεωργικής Ανάπτυξης (Γ.Γ.Α.) του Δήμου, με το γεωπονικό και τεχνολογικό στελεχιακό δυναμικό του, για όσους Δήμους επιβεβαιώσουν την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα.

Για τεχνική υποστήριξη εφόσον απαιτηθεί, οι φορείς υλοποίησης του προγράμματος, μπορούν να απευθυνθούν στο Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο στους Δρ Μυλωνά Παναγιώτη, Γενικό Διευθυντή και Δρ Παπαχρήστο Δημήτριο του τμήματος Εντομολογίας και Γεωργικής Ζωολογίας.

Διαβάστε την απόφαση

Η πατάτα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες καλλιέργειες για πολλές περιοχές της χώρας μας, μεταξύ αυτών και το λεκανοπέδιο Νευροκοπίου, με τους παραγωγούς να καλούνται κάθε χρόνο να διαχειριστούν ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβάλλον τόσο σε επίπεδο καιρικών συνθηκών όσο και φυτοπροστασίας.

Ανάμεσα στους εχθρούς που απασχολούν τις τελευταίες δεκαετίες την περιοχή του Νευροκοπίου, αλλά και άλλες πατατοπαραγωγικές ζώνες της χώρας, η φθοριμαία ξεχωρίζει, καθώς οι ζημιές που προκαλεί επηρέασαν σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο οι παραγωγοί προσεγγίζουν την καλλιέργεια και τη διαχείριση της πατάτας.

Για το ζήτημα αυτό συνομιλήσαμε με τον κ. Ηλία Ελευθεριάδη, πολύπειρο γεωπόνο της περιοχής και τέως μέλος του Τμήματος Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Δράμας, ο οποίος επί σειρά ετών παρακολούθησε από κοντά την εξέλιξη του εντόμου στο Νευροκόπι και συμμετείχε ενεργά στη διαχείριση και ενημέρωση των παραγωγών.

Το έντομο και η προσβολή της πατάτας

Η φθοριμαία (Phthorimaea operculella) αποτελεί έναν από τους σοβαρότερους εντομολογικούς εχθρούς της πατάτας, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου η καλλιέργεια καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της αγροτικής δραστηριότητας και επικρατούν ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες για την ανάπτυξη του εντόμου.

Όπως εξηγεί ο κ. Ελευθεριάδης, το έντομο προσβάλλει κυρίως καλλιεργούμενα και αυτοφυή σολανώδη φυτά, όπως η πατάτα, η τομάτα και η μελιτζάνα. Οι προνύμφες μπορούν να δημιουργήσουν στοές σε φύλλα και βλαστούς, ωστόσο η σοβαρότερη ζημιά εντοπίζεται στους κονδύλους της πατάτας, τόσο στον αγρό όσο και κατά την αποθήκευση. Εκεί ανοίγουν βαθιές στοές, αφήνοντας χαρακτηριστικά περιττώματα στις εισόδους, με αποτέλεσμα οι κόνδυλοι να καθίστανται μη εμπορεύσιμοι και ακατάλληλοι για κατανάλωση.

Παράλληλα, στις προσβεβλημένες στοές μπορούν να αναπτυχθούν μύκητες και βακτήρια που επιταχύνουν τη σήψη των κονδύλων, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τις απώλειες της παραγωγής. Η φθοριμαία μπορεί επίσης να συνεχίσει τη δραστηριότητά της και μετά τη συγκομιδή, μέσα στους αποθηκευτικούς χώρους, γεγονός που καθιστά κρίσιμη όχι μόνο την προστασία της καλλιέργειας στον αγρό αλλά και τη σωστή διαχείριση της αποθήκευσης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η παρακολούθηση του πληθυσμού του εντόμου με φερομονικές παγίδες, οι έγκαιρες γεωργικές προειδοποιήσεις και η συνεχής παρακολούθηση της καλλιέργειας θεωρούνται βασικά εργαλεία για την αντιμετώπισή του, καθώς οι επεμβάσεις πρέπει να πραγματοποιούνται στον κατάλληλο χρόνο και πάντα με βάση τις συλλήψεις των παγίδων, τις συνθήκες του αγρού και τις οδηγίες των γεωπόνων ή των αρμόδιων υπηρεσιών

«Η φθοριμαία παλιότερα δεν υπήρχε στο Νευροκόπι»

Όπως εξηγεί ο κ. Ελευθεριάδης, η φθοριμαία δεν αποτελούσε πάντοτε πρόβλημα για την περιοχή. Αντιθέτως, πρόκειται για έναν εχθρό που εγκαταστάθηκε σχετικά πρόσφατα και συνδέθηκε με συγκεκριμένες πρακτικές διακίνησης πατάτας. «Η φθοριμαία στον Νευροκόπι παλιότερα δεν υπήρχε σαν εντομολογικός εχθρός», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι το έντομο φαίνεται να εισήχθη στην περιοχή περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σύμφωνα με τον ίδιο, τότε μεγάλες ποσότητες πατάτας από άλλες περιοχές της χώρας μεταφέρονταν σε συσκευαστήρια του Νευροκοπίου, ενώ υπολείμματα και προσβεβλημένοι κόνδυλοι απορρίπτονταν χωρίς τα απαραίτητα φυτοϋγειονομικά μέτρα.

Σε συνδυασμό με τους ηπιότερους χειμώνες που άρχισαν να εμφανίζονται λόγω της κλιματικής μεταβολής, τα ακμαία του εντόμου κατάφεραν να επιβιώσουν και να εγκατασταθούν στην περιοχή. Τα πρώτα χρόνια, μάλιστα, η έλλειψη εμπειρίας στην αντιμετώπιση της φθοριμαίας δημιούργησε σοβαρές δυσκολίες στους παραγωγούς.

Όπως σημειώνει ο ίδιος, η κατάσταση σταδιακά βελτιώθηκε μέσα από την εμπειρία των καλλιεργητών, τη συστηματική παρακολούθηση και τη στήριξη των υπηρεσιών. Παρ’ όλα αυτά, η φθοριμαία εξακολουθεί μέχρι σήμερα να θεωρείται «υπαρκτός και υπολογίσιμος εχθρός», ο οποίος έχει πλέον ενταχθεί στις βασικές καλλιεργητικές φροντίδες που απαιτούνται για μία οικονομικά βιώσιμη παραγωγή.

Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι πλέον η περιοχή βρίσκεται «σε ένα επίπεδο οικονομικά ανεκτών ζημιών», διευκρινίζοντας πως η κατάσταση δεν θυμίζει τα πρώτα χρόνια εμφάνισης του εντόμου, όταν υπήρχαν πολύ σοβαρότερες δυσκολίες και περιορισμένη εμπειρία διαχείρισης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, παρόμοια προβλήματα μπορούν να εμφανιστούν και σε άλλες περιοχές όπου η πατάτα καταλαμβάνει σημαντικό μερίδιο της καλλιεργητικής δραστηριότητας, ιδιαίτερα όταν συνδυάζονται συγκεκριμένες κλιματικές και καλλιεργητικές συνθήκες.

Παρακολούθηση και ψεκασμοί φυτοπροστασίας

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει ο κ. Ελευθεριάδης στη σημασία της συνεχούς παρακολούθησης του βιολογικού κύκλου του εντόμου και της άμεσης ενημέρωσης των παραγωγών. «Το πρώτο πράγμα που γίνεται και είναι σημαντικό είναι η παρακολούθηση του βιολογικού κύκλου των πληθυσμών», τονίζει, εξηγώντας ότι οι γεωργικές προειδοποιήσεις πρέπει να είναι άμεσες, λειτουργικές και να φτάνουν γρήγορα στον παραγωγό, ώστε να μπορεί να αντιδράσει στον σωστό χρόνο.

Μάλιστα, περιγράφει πως ήδη από τα προηγούμενα χρόνια στην περιοχή υπήρχε οργανωμένο σύστημα ενημερώσεων για τις πτήσεις του εντόμου και την εξέλιξη των γενεών, ενώ σήμερα η χρήση ψηφιακών εργαλείων έχει βελτιώσει σημαντικά την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας.

Όπως επισημαίνει, οι πρώτες επεμβάσεις πραγματοποιούνται με βάση τις συλλήψεις που καταγράφονται στις φερομονικές παγίδες και με τη χρήση κατάλληλων σκευασμάτων, ενώ η συνέχεια της διαχείρισης εξαρτάται από την εξέλιξη του πληθυσμού του εντόμου αλλά και τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν στην εκάστοτε περιοχή.

Ο ίδιος στέκεται ιδιαίτερα στις κρίσιμες περιόδους διαχείρισης της φθοριμαίας, εξηγώντας πως καθοριστικό ρόλο παίζουν οι δύο τελευταίες γενιές του εντόμου. Όπως αναφέρει, ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στη γενιά του Ιουλίου, όταν σε περιπτώσεις υψηλού πληθυσμιακού φορτίου πραγματοποιούνται επεμβάσεις, αλλά και στην περίοδο μετά το κάψιμο της φυτείας, όπου η παρακολούθηση πρέπει να παραμένει συνεχής.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, μπορεί να απαιτηθεί και τρίτη εφαρμογή, εφόσον οι συνθήκες και η εξέλιξη των πληθυσμών το καταστήσουν απαραίτητο. Όπως επισημαίνει, όλα αυτά βασίζονται στη συνεχή παρακολούθηση τόσο της δραστηριότητας των εντόμων όσο και των συνθηκών που επικρατούν στον αγρό.

Καλλιεργητική διαχείριση: άρδευση και σωστή συγκομιδή

Ένα από τα σημαντικότερα πρακτικά ζητήματα που ανέδειξε ο κ. Ελευθεριάδης αφορά τη διαχείριση της υγρασίας του εδάφους και τον ρόλο της άρδευσης στην παρεμπόδιση της προσβολής. Όπως εξηγεί, κρίσιμο στάδιο θεωρείται η περίοδος μετά το κάψιμο της φυτείας, όπου απαιτείται συνεχής παρακολούθηση του αγρού και ιδιαίτερη προσοχή στις ρογμές του εδάφους. «Πρέπει να γίνονται πολύ μικρές αρδεύσεις ώστε οι ρογμές του εδάφους να κλείνουν και να κρατιέται η υγρασία του εδάφους σε ένα σταθερό επίπεδο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος εξηγεί ότι οι ρωγμές λειτουργούν ως δίοδος για τη δραστηριότητα του εντόμου και για αυτό η σωστή διαχείριση της υγρασίας αποτελεί ουσιαστικό μέτρο προστασίας. «Όταν βλέπουμε ότι έχουμε έναν τύπο εδάφους που δημιουργεί ρογμές όταν χάνει την υγρασία του, θα πρέπει να μπούμε και να κάνουμε την αναγκαία άρδευση για να κλείσουμε αυτές τις ρογμές», σημειώνει.

Παράλληλα, επισημαίνει πως κάθε τύπος εδάφους απαιτεί διαφορετική προσέγγιση. Σε ορισμένα εδάφη οι ρωγμές είναι το βασικό πρόβλημα, ενώ σε πιο αμμώδη εδάφη η απώλεια υγρασίας διευκολύνει την κινητικότητα άλλων εχθρών εδάφους. Για αυτό, όπως λέει, ο παραγωγός χρειάζεται εμπειρία και συνεχή παρακολούθηση της καλλιέργειας ώστε να προσαρμόζει σωστά την άρδευση και τους χειρισμούς του.

Ο κ. Ελευθεριάδης τονίζει ακόμη ότι οι καιρικές συνθήκες των επόμενων ημερών παίζουν καθοριστικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Όπως αναφέρει, η δυνατότητα πρόβλεψης ενός επερχόμενου καύσωνα ή ενός ιδιαίτερα ξηρού διαστήματος μέσα στον Αύγουστο βοηθά τον παραγωγό να προσαρμόσει εγκαίρως τη στρατηγική άρδευσης και διαχείρισης της καλλιέργειας.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει και στη σωστή χρονική στιγμή της συγκομιδής. Όπως εξηγεί, σε περιοχές όπου υπάρχουν πιέσεις από φθοριμαία, η συγκομιδή πρέπει να πραγματοποιείται όσο το δυνατόν νωρίτερα, πάντοτε όμως αφού έχει ολοκληρωθεί η ωρίμανση των κονδύλων και έχουν αποκτήσει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά συντήρησης.

Παράλληλα, σημειώνει ότι θα πρέπει να αποφεύγονται τραυματισμοί κατά τη συγκομιδή, ιδιαίτερα όταν η φλούδα των κονδύλων παραμένει ακόμη μαλακή. «Αν δεν προσέξεις τις προσβολές στον αγρό, θα τις κουβαλήσεις στην αποθήκη», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η φθοριμαία μπορεί να συνεχίσει να δημιουργεί προβλήματα και μετά τη συγκομιδή, κατά το στάδιο της αποθήκευσης.

«Ο αγρότης πρέπει πρώτα να είναι γεωργός»

Κλείνοντας τη συζήτηση, ο κ. Ελευθεριάδης στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της γνώσης, της επιμόρφωσης και της ουσιαστικής επαφής του παραγωγού με την καλλιέργεια. Όπως σημειώνει, η αντιμετώπιση εχθρών όπως η φθοριμαία δεν βασίζεται μόνο σε σκευάσματα ή μηχανήματα, αλλά κυρίως στην παρατήρηση, στην κατανόηση του αγροοικοσυστήματος και στη σωστή αξιοποίηση της πληροφορίας.

«Ο αγρότης πρέπει πρώτα να είναι γεωργός. Να νιώθει τη γη, να νιώθει την καλλιέργεια, να είναι κοινωνός του οικοσυστήματος και να το αντιλαμβάνεται», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, τονίζει πως οι παραγωγοί οφείλουν να βρίσκονται σε διαρκή επαγρύπνηση, να παρακολουθούν την καλλιέργειά τους, να συνεργάζονται στενά με τους γεωπόνους και να αξιοποιούν τις δυνατότητες που προσφέρουν σήμερα οι νέες τεχνολογίες.

Τέλος, δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη συνεχή επιμόρφωση των παραγωγών, ειδικά κατά τη χειμερινή περίοδο, όταν οι καλλιεργητικές υποχρεώσεις είναι μειωμένες, ώστε να μπορούν να βελτιώνουν διαρκώς τις τεχνικές και τις πρακτικές που εφαρμόζουν στην καλλιέργεια της πατάτας.

Η περίοδος ωρίμανσης των κερασιών συνοδεύεται κάθε χρόνο από αυξημένη ανησυχία για έναν από τους σημαντικότερους εντομολογικούς εχθρούς της καλλιέργειας: τη ραγολέτιδα της κερασιάς, γνωστή και ως «σκουλήκι του κερασιού». Καθώς οι πρώιμες ποικιλίες έχουν ήδη ξεκινήσει να συγκομίζονται σε αρκετές περιοχές της χώρας, οι παραγωγοί βρίσκονται σε διαρκή επιφυλακή, παρακολουθώντας την εξέλιξη των πληθυσμών του εντόμου και εφαρμόζοντας τις απαραίτητες επεμβάσεις.

Για την εικόνα που επικρατεί αυτή την περίοδο, αλλά και για τα κρίσιμα σημεία στη διαχείριση της ραγολέτιδας, συνομιλήσαμε με τη γεωπόνο κα. Ανδρονίκη Μέλλιου από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ράχης Πιερίας «Ο Άγιος Λουκάς», η οποία μετέφερε την εμπειρία της από την παρακολούθηση των παγίδων και την καθοδήγηση των παραγωγών της περιοχής.

Η παρακολούθηση και το κρίσιμο στάδιο του καρπού

Η ραγολέτιδα της κερασιάς (Rhagoletis cerasi), γνωστή ευρύτερα και ως «σκουλήκι των κερασιών», αποτελεί έναν από τους πιο ζημιογόνους εντομολογικούς εχθρούς της καλλιέργειας της κερασιάς.

Όπως εξηγεί η κα. Μέλλιου, η παρακολούθηση του εντόμου γίνεται με χρωματικές – και όχι φερομονικές – παγίδες, καθώς η ραγολέτιδα προσελκύεται από το κίτρινο χρώμα. Πρόκειται για τις χαρακτηριστικές κίτρινες κολλητικές παγίδες που τοποθετούνται σε αντιπροσωπευτικά σημεία των οπωρώνων, ώστε να εντοπίζεται η έναρξη της πτήσης του εντόμου.

Η ίδια επισημαίνει ότι ιδιαίτερα ευαίσθητο στάδιο θεωρείται εκείνο κατά το οποίο ο καρπός μεταβαίνει από το πράσινο προς το ανοιχτό πράσινο – κίτρινο χρώμα. «Τα κεράσια που έχουν φύγει από το πράσινο και πάνε προς το κίτρινο είναι αυτά που είναι πολύ πιθανό να προσβληθούν», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως εκείνη ακριβώς τη χρονική περίοδο θα πρέπει να έχουν ήδη ξεκινήσει οι απαραίτητες επεμβάσεις προστασίας. Σε αυτό το στάδιο οι καρποί γίνονται ιδιαίτερα ελκυστικοί για το έντομο, γεγονός που καθιστά κρίσιμο τον σωστό χρόνο επέμβασης.

Στην περιοχή της Ράχης Πιερίας, σύμφωνα με όσα ανέφερε, οι πρώτες επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν περίπου 15 ημέρες πριν την έναρξη της συγκομιδής, όταν καταγράφηκαν οι πρώτες σποραδικές συλλήψεις στις παγίδες. Όπως τονίζει, ακόμη και η εμφάνιση λίγων εντόμων είναι αρκετή ώστε να κινητοποιήσει τους παραγωγούς. «Είχα βρει δύο – τρία έντομα και έτσι ξεκινήσαμε εφαρμογές», σημειώνει.

Παράλληλα, επισημαίνει ότι η απουσία συλλήψεων σε μία παγίδα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν υπάρχει πληθυσμός στην περιοχή, καθώς η ορθή τοποθέτηση και η σωστή παρακολούθηση των παγίδων παίζουν καθοριστικό ρόλο. Η κα. Μέλλιου σημειώνει ακόμη ότι οι παγίδες τοποθετούνται σε αντιπροσωπευτικά σημεία της περιοχής, ώστε να υπάρχει όσο το δυνατόν πιο αξιόπιστη εικόνα για την εξέλιξη της πτήσης του εντόμου, ενώ σε πιο απομακρυσμένες καλλιέργειες αρκετοί παραγωγοί παρακολουθούν και οι ίδιοι τις παγίδες τους, σε συνεργασία με τον γεωπόνο τους.

«Κάθε ποικιλία έχει το δικό της παράθυρο προστασίας»

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει η γεωπόνος στο γεγονός ότι η διαχείριση της ραγολέτιδας δεν είναι ίδια για όλες τις ποικιλίες, καθώς κάθε μία εισέρχεται στο ευαίσθητο στάδιο διαφορετική χρονική στιγμή. Στην περιοχή υπάρχουν από πολύ πρώιμες έως και όψιμες ποικιλίες, γεγονός που απαιτεί διαφορετικό προγραμματισμό επεμβάσεων.

Όπως εξηγεί, ο παραγωγός δεν ψεκάζει «τρεις φορές το ίδιο κεράσι», αλλά ουσιαστικά καλύπτει διαφορετικές ποικιλίες όταν αυτές φτάνουν στο στάδιο που είναι ευάλωτες στην προσβολή. «Αν έχεις πρώιμες, μεσοπρώιμες και όψιμες ποικιλίες, που φτάνουν σε αυτό το στάδιο σε διαφορετικές ημέρες, θα πρέπει να κάνεις διαφορετικούς ψεκασμούς για να πετύχεις όλα τα κεράσια», αναφέρει.

Το στοιχείο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη ότι η ραγολέτιδα πραγματοποιεί μία γενιά τον χρόνο, όμως η χρονική στιγμή κατά την οποία κάθε ποικιλία γίνεται ευαίσθητη στην προσβολή διαφέρει. Η πίεση του εντόμου μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερη στις πιο όψιμες ποικιλίες, όπου το χρονικό διάστημα έκθεσης των καρπών στην προσβολή είναι μεγαλύτερο. Αυτός είναι και ο λόγος που απαιτείται συνεχής παρακολούθηση των οπωρώνων και σωστός συγχρονισμός των επεμβάσεων.

Η ζημιά γίνεται μέσα στον καρπό

Σύμφωνα με την κα. Μέλλιου, η ιδιαιτερότητα της ραγολέτιδας είναι ότι το έντομο εναποθέτει τα αυγά του στο εσωτερικό του καρπού, με αποτέλεσμα η προσβολή συχνά να γίνεται αντιληπτή όταν πλέον έχει αναπτυχθεί η προνύμφη μέσα στο κεράσι και εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά σημάδια εισόδου.

«Ο σκοπός είναι να έχουμε τις λιγότερες δυνατές απώλειες και να μη φτάσει ο παραγωγός σε σημείο να έχει οικονομικά ζημιογόνα προσβολή», σημειώνει, εξηγώντας ότι ακόμη και σε σωστά διαχειριζόμενες καλλιέργειες μπορεί να εμφανιστούν μεμονωμένοι προσβεβλημένοι καρποί.

Παράλληλα, τονίζει πως η αποτελεσματικότητα των επεμβάσεων επηρεάζεται σημαντικά από τις συνθήκες εφαρμογής. Άνεμος, τοπικές βροχοπτώσεις ή ψιχάλες μετά τον ψεκασμό μπορούν να μειώσουν την αποτελεσματικότητα του εντομοκτόνου, δημιουργώντας «παράθυρα» προσβολής μέσα στον οπωρώνα. «Γι’ αυτό προσπαθούν όλοι να γίνεται όσο το δυνατόν σωστότερα η εφαρμογή», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η ίδια ξεκαθαρίζει επίσης ότι οι επεμβάσεις δεν πραγματοποιούνται «τυφλά», χωρίς να έχει προηγηθεί παρακολούθηση του εντόμου. Όπως εξηγεί, πρέπει να έχει ξεκινήσει η πτήση της ραγολέτιδας και να υπάρχει παρουσία του πληθυσμού στον οπωρώνα, ώστε ο ψεκασμός να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα. «Αν ψεκάσουμε πριν ξεκινήσει η πτήση του, δεν θα καταφέρουμε κάτι», επισημαίνει.

Παράλληλα, λόγω του μικρού χρονικού διαστήματος μεταξύ προσβολής και συγκομιδής, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή των εγκεκριμένων σκευασμάτων και στην τήρηση των ημερών αναμονής, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος υπολειμμάτων στους καρπούς.

Η εικόνα της συγκομιδής και τα προβλήματα από τις βροχές

Σε ό,τι αφορά τη φετινή παραγωγή στην περιοχή, η συγκομιδή έχει ξεκινήσει στις πρώιμες ποικιλίες, όπως η Early Lory κ.ά, χωρίς όμως ακόμη να έχουν μπει μεγάλες ποσότητες στην αγορά.

Η κα. Μέλλιου αναφέρει ότι η καρπόδεση και η ποιότητα κρίνονται μέχρι στιγμής ικανοποιητικές, ωστόσο οι βροχοπτώσεις των προηγούμενων ημερών προκάλεσαν σχισίματα σε μέρος της παραγωγής, κυρίως στις πρώιμες ποικιλίες. «Υπάρχει ένα ποσοστό ζημιάς και οι παραγωγοί αναγκάζονται να κάνουν διαλογή κατά τη συγκομιδή», σημειώνει.

Παρά τις δυσκολίες, η συστηματική παρακολούθηση των παγίδων, η συνεργασία παραγωγών και γεωπόνων και ο σωστός χρονισμός των επεμβάσεων παραμένουν τα βασικά «όπλα» απέναντι σε έναν εχθρό που μπορεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να προκαλέσει σοβαρές απώλειες στην παραγωγή κερασιού.

Η Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Ροδακίνου (Ε.ΔΙ.Ο.ΡΟ.) σε ανακοίνωση που εξέδωσε τονίζει ότι σε αρκετές περιοχές παρουσιάζονται φέτος ροδακινιές με ξερές βέργες και στα ίδια ή σε άλλα κτήματα παραμορφωμένοι καρποί και τυφλές βέργες.

Δημιουργείται μια σύγχυση που καλό είναι να ξεκαθαρίσει:

Οι παραμορφωμένοι καρποί και οι τυφλές βέργες οφείλονται στα ακάρεα της οικογένειας Eriophyidae που εισέρχονται μέσα στους οφθαλμούς οι οποίοι θα δώσουν την επόμενη χρονιά τους καρπούς και τους βλαστούς, μολύνοντάς τους και με το ιοειδές του Μωσαϊκού της ροδακινιάς (PLMVd).

Η ζημιά συμβαίνει το προηγούμενο καλοκαίρι και φθινόπωρο, και εκδηλώνεται δημιουργώντας την Άνοιξη τυφλές - όχι ξερές - βέργες, ενώ το Μάιο εκδηλώνεται η παραμόρφωση των καρπών, η οποία κορυφώνεται στη Συγκομιδή.

Οι προσβολές μπορούν να αντιμετωπιστούν εφαρμόζοντας τα ακόλουθα:

• Έναν ή και δύο ψεκασμούς Αμπαμεκτίνης όσο τα φύλλα είναι ακόμη φρέσκα το Μάιο.
• Εξαπόλυση Ωφέλιμων Αρπακτικών 10-15 ημέρες μετά την εφαρμογή της Αμπαμεκτίνης.
• Μείωση της χρήσης Πυρεθρινοειδών και αντικατάσταση με εκλεκτικά εντομοκτόνα.
• Ψεκασμούς ανά 15-20 μέρες με θειούχα το καλοκαίρι και κυρίως το φθινόπωρο πριν κλείσουν τα λέπια των οφθαλμών. Το Θειασβέστιο διαθέτει πιο έντονη διεισδυτική δράση ακόμη και στις πιο δροσερές ημέρες του Φθινοπώρου.
• Στο φούσκωμα των οφθαλμών η χρήση Θειασβεστίου ενάντια στον Εξώασκο, στο ροζ μπουμπούκι η εφαρμογή θερινών λαδιών, και μετά την πτώση του Κάλυκα οι ψεκασμοί για την αντιμετώπιση του Ωιδίου, του Κορύνεου και του Κλαδοσπορίου, όταν γίνονται με Βρέξιμο Θείο ή Θειασβέστιο, ελέγχουν ταυτόχρονα και τα ακάρεα.

Οι ξερές βέργες οφείλονται στο μύκητα Fusicoccum amygdali όταν προσβάλει τους βλαστούς κυρίως κατά την πτώση των φύλλων το φθινόπωρο και λιγότερο κατά την έκπτυξη των οφθαλμών την άνοιξη.

Οι προσβολές αυτές μπορούν να αντιμετωπιστούν εφαρμόζοντας τα ακόλουθα:

• Αφαίρεση και κάψιμο των ξερών βεργών πριν τα αραιώματα, κόβοντας 10 εκ. κάτω από το σημείο ξήρανσης και απολυμαίνοντας συχνά τα εργαλεία του κλαδέματος.
• Καλοκαιρινό κλάδεμα για καλύτερο φωτισμό και αερισμό των δένδρων.
• Εναλλασσόμενες εφαρμογές Captan, Dithianon και Θειασβεστίου (που δρα εκείνη την περίοδο ενάντια και σε αφίδες, ακάρεα, εξώασκο, κοκκοειδή) από το 10% της πτώσης των φύλλων και μέχρι την εφαρμογή του χαλκού.
• Προστασία από τον Εξώασκο με χρήση Θειασβεστίου ή/και ΖΙΡΑΜ μετά το λήθαργο, αλλά και της Μονίλιας στην έναρξη της ανθοφορίας και του Κορύνεου στην πτώση των πετάλων με κατάλληλα μυκητοκτόνα.

Περισσότερα για τις ξερές βέργες μπορείτε να διαβάσετε στο τεύχος Μαΐου 2026, στο Περιοδικό Γεωργία - Κτηνοτροφία, σε άρθρο με τίτλο: «Έλκη κλαδίσκων και νεκρώσεις βλαστών πυρηνόκαρπων. Μια αναδυόμενη απειλή για τις καλλιέργειες της ροδακινιάς και της αμυγδαλιάς στην Ελλάδα», το οποίο υπογράφει ο κ. Γεώργιος Καραογλανίδης. Το τεύχος Μαΐου 2026 του Περιοδικού Γεωργία - Κτηνοτροφία κυκλοφορεί από το Σάββατο (30/5) στα περίπτερα.

Σταδιακά έχει ξεκινήσει η περίοδος όπου οι παραγωγοί μηλιάς καλούνται να παρακολουθούν στενά την εμφάνιση εχθρών που μπορούν να επηρεάσουν τόσο την ανάπτυξη των δέντρων όσο και την ποιότητα της παραγωγής. Ανάμεσα σε αυτούς, ο τετράνυχος εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους και πιο απαιτητικούς εχθρούς της μηλιάς, αλλά και γενικότερα πολλών δενδρωδών καλλιεργειών, ιδιαίτερα σε χρονιές με υψηλές θερμοκρασίες και αυξημένη πίεση στους οπωρώνες.

Για το ζήτημα μίλησε στον ΑγροΤύπο ο γεωπόνος του Α.Σ. Ορεινά Κισσάβου, κ. Γιάννης Μούσιας, ο οποίος περιέγραψε αναλυτικά την εικόνα που παρατηρείται στις μηλοκαλλιέργειες, τις μορφές του τετράνυχου που εμφανίζονται, τους τρόπους διαχείρισης αλλά και τις δυσκολίες αντιμετώπισης λόγω ανθεκτικοτήτων, ενώ τόνισε και τη σημασία της συνεχούς παρακολούθησης μέσα στο χωράφι

Τα είδη τετράνυχου, οι προσβολές και η εικόνα στις μηλιές

Όπως εξήγησε ο κ. Μούσιας, στις μηλοκαλλιέργειες της περιοχής εμφανίζονται τρία διαφορετικά είδη τετράνυχου, των οποίων οι εκκολάψεις των χειμερινών αυγών ξεκινούν από τις αρχές Απριλίου. Πρόκειται για τον κόκκινο τετράνυχο (Panonychus ulmi), τον κίτρινο τετράνυχο (Tetranychus urticae) και τα λεγόμενα Aculus της οικογένειας Eriophyidae, τα οποία αποτελούν επίσης μία μορφή τετράνυχου, διαφορετική όμως από τις άλλες δύο.

Ο γεωπόνος του συνεταιρισμού στάθηκε ιδιαίτερα στην τελευταία κατηγορία, εξηγώντας ότι πρόκειται για έναν τετράνυχο που δεν διακρίνεται εύκολα, ούτε με γυμνό μάτι αλλά πολλές φορές ούτε και με φακό, καθώς απαιτείται ιδιαίτερα εξειδικευμένη παρατήρηση. «Νομίζεις ότι το δέντρο έχει πάρει φωτιά και δεν καταλαβαίνεις γιατί», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας την εικόνα που μπορεί να εμφανίσουν ορισμένα δέντρα όταν υπάρχει έντονη προσβολή από τα συγκεκριμένα ακάρεα. Ο συγκεκριμένος τύπος προσβάλλει κυρίως τις κορυφές των δέντρων, σταματώντας την ανάπτυξη και απομυζώντας τους φυτικούς ιστούς, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται συνολικά τόσο το δέντρο όσο και ο καρπός. Παράλληλα, τα συγκεκριμένα ακάρεα απασχολούν περισσότερο τα εσπεριδοειδή και σε δεύτερο βαθμό τα μηλοειδή, γεγονός που εξηγεί και γιατί οι περισσότεροι παραγωγοί είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με τον κόκκινο και τον κίτρινο τετράνυχο.

«Ανάλογα τη χρονιά και τις συνθήκες, και οι τρεις τετράνυχοι μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια ζημιά», σημείωσε χαρακτηριστικά. Η εικόνα αυτή γίνεται ακόμη πιο δύσκολη σε περιόδους όπου οι καιρικές συνθήκες ευνοούν τη γρήγορη ανάπτυξη των πληθυσμών. Σύμφωνα με τον κ. Μούσια, οι τετράνυχοι γενικά δραστηριοποιούνται πάνω στα φύλλα, τρεφόμενοι από τους φυτικούς ιστούς και μειώνοντας τη φωτοσυνθετική ικανότητα του δέντρου. «Δουλεύοντας πάνω στο φύλλο, μειώνεται η φωτοσύνθεση και η δυνατότητα να αναπτυχθεί σωστά το δέντρο», σημείωσε, εξηγώντας ότι όταν οι πληθυσμοί ξεφύγουν, μπορεί να επηρεαστεί όχι μόνο η ανάπτυξη των μικρών δέντρων αλλά και το μέγεθος του καρπού. Παράλληλα, σε περιπτώσεις έντονης προσβολής μπορεί να επηρεαστεί ακόμη και ο χρωματισμός των μήλων, ιδιαίτερα στις κόκκινες ποικιλίες, εφόσον δεν υπάρξει έγκαιρη αντιμετώπιση.

Ο ίδιος εξήγησε ότι ο κίτρινος τετράνυχος θεωρείται γενικά πιο εύκολος στην καταπολέμηση συγκριτικά με τον κόκκινο τετράνυχο, ωστόσο έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει πολύ γρήγορα μεγαλύτερη ζημιά όταν ευνοείται από τις συνθήκες, ενώ οι υψηλές θερμοκρασίες των τελευταίων ετών αποτελούν σημαντικό παράγοντα που ευνοεί την ταχύτατη ανάπτυξη των πληθυσμών.

Οι αλλεπάλληλες γενιές, οι ανθεκτικότητες και τα περιορισμένα εργαλεία αντιμετώπισης

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο γεωπόνος και στις δυσκολίες καταπολέμησης του τετράνυχου, εξηγώντας ότι πρόκειται για έναν οργανισμό με πολλές και αλλεπάλληλες γενιές μέσα στον ίδιο χρόνο. Σε αντίθεση με άλλους εχθρούς, όπως για παράδειγμα η καρπόκαψα, στον τετράνυχο οι γενιές δεν διακρίνονται εύκολα. «Η μία γενιά καλύπτει την άλλη. Από τη στιγμή που υπάρχει πληθυσμός, ζευγαρώνει, αφήνει αυγά και συνεχίζει πολύ γρήγορα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, όσο ευνοείται από τις καιρικές συνθήκες ή όταν δεν πραγματοποιείται έγκαιρη καταπολέμηση, ο πληθυσμός μπορεί να αυξηθεί ακόμη πιο γρήγορα. Ακριβώς αυτή η συνεχής αναπαραγωγή είναι και ο βασικός λόγος που οι τετράνυχοι αναπτύσσουν πολύ γρήγορα ανθεκτικότητες απέναντι στα ακαρεοκτόνα. «Ένα φάρμακο μπορεί τη μία χρονιά να κάνει φοβερή δουλειά και μέσα σε δύο χρόνια να μην κάνει τίποτα», τόνισε, σημειώνοντας ότι στην πράξη τα διαθέσιμα εργαλεία είναι πλέον ελάχιστα.

Όπως διευκρίνισε, θεωρητικά υπάρχουν αρκετές εγκεκριμένες δραστικές ουσίες, όμως στην πραγματικότητα, λόγω ανθεκτικοτήτων, είναι σαν να υπάρχουν μόνο δύο ή τρία εργαλεία που μπορούν ακόμη να δώσουν κάποια λύση. «Αν μιλήσουμε με το Υπουργείο, θα μας πουν ότι υπάρχουν πολλές δραστικές. Στην πράξη όμως ελάχιστες λειτουργούν», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η εικόνα αυτή, όπως σημείωσε ο γεωπόνος, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τόσο τον παραγωγό όσο και τον ίδιο τον γεωπόνο να διαχειριστούν αποτελεσματικά το πρόβλημα, καθώς πλέον και οι τρεις τετράνυχοι αντιμετωπίζονται ουσιαστικά με τα ίδια εργαλεία.

Η διαχείριση στον οπωρώνα και τα διαθέσιμα εργαλεία

Όπως εξήγησε ο γεωπόνος του συνεταιρισμού, οι πρώτες επεμβάσεις ξεκινούν ήδη από την άνοιξη, με την έκπτυξη των οφθαλμών και την άνοδο της θερμοκρασίας, όταν αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτοι τετράνυχοι από τα χειμερινά αυγά. Στο στάδιο αυτό εφαρμόζονται θερινά λάδια, σε συνδυασμό και με άλλα σκευάσματα ή εντομοκτόνα, καθώς εκείνη την περίοδο πραγματοποιείται παράλληλα καταπολέμηση και άλλων εχθρών. Όπως ανέφερε, αυτή ουσιαστικά αποτελεί και την πρώτη επέμβαση απέναντι στον τετράνυχο, ενώ κατά την ανθοφορία δεν πραγματοποιούνται επεμβάσεις. Παρ’ όλα αυτά, η πρώτη εφαρμογή βοηθά ώστε να διατηρηθεί ο πληθυσμός σε χαμηλά επίπεδα μέχρι και το στάδιο της πτώσης των πετάλων.

Από εκεί και πέρα, όπως εξήγησε, η διαχείριση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό τόσο από τις συνθήκες όσο και από την παρακολούθηση του ίδιου του παραγωγού. Στον Α.Σ. Ορεινά Κισσάβου εφαρμόζονται πρακτικές ολοκληρωμένης διαχείρισης, με χρήση ωφέλιμων ακάρεων που λειτουργούν ως αρπακτικά απέναντι στους φυτοφάγους τετράνυχους. Όπως γνωστοποίησε ο γεωπόνος, τα ωφέλιμα ακάρεα χρειάζονται χρόνο για να εγκατασταθούν και να μειώσουν αποτελεσματικά τους πληθυσμούς, γι’ αυτό και απαιτείται υπομονή, ενώ η διαδικασία αυτή «χτίζεται χρόνο με τον χρόνο» μέσα στον οπωρώνα.

Παράλληλα, αναφέρθηκε και στη χρήση σαπουνιών, μία πρακτική που εφαρμόζεται από αρκετούς παραγωγούς τόσο λόγω του χαμηλότερου κόστους όσο και λόγω των περιορισμένων διαθέσιμων εργαλείων αντιμετώπισης. «Σκοτώνουν τον τετράνυχο, αλλά επανεμφανίζεται πολύ γρήγορα», σημείωσε χαρακτηριστικά. Όπως ανέφερε, σε αυτή την περίπτωση απαιτούνται συνεχόμενες επεμβάσεις και συχνοί ψεκασμοί, κάτι που δεν μπορεί να αποτελέσει μόνιμη λύση, ωστόσο εφαρμόζεται από αρκετούς παραγωγούς.

Ο ίδιος σημείωσε ακόμη ότι στα αγροτεμάχια με ιστορικό προσβολών απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή και πιο προληπτική διαχείριση, ξεκινώντας από νωρίς με χρήση θερινών λαδιών αλλά ακόμη και ωοκτόνων σκευασμάτων, έστω και αν η αποτελεσματικότητά τους δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Όπως τόνισε, όλα αυτά μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση των αρχικών πληθυσμών, ενώ κατά τους καλοκαιρινούς μήνες απαιτείται συχνή παρακολούθηση, εφαρμογή ωφέλιμων ακάρεων και, όταν ο πληθυσμός αρχίζει να αυξάνεται συνεχώς, νέα παρέμβαση με κάποια δραστική ουσία που δρα απέναντι στο άκαρι.

«Το χωράφι είναι του παραγωγού»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο κ. Μούσιας και στη σημασία της συνεχούς παρουσίας του ίδιου του παραγωγού μέσα στο χωράφι. Όπως εξήγησε, ο τετράνυχος πολλές φορές εμφανίζεται πολύ τοπικά, ακόμη και σε λίγα μόνο δέντρα, γεγονός που κάνει δύσκολη την άμεση ανίχνευση από έναν γεωπόνο που επισκέπτεται περιοδικά την καλλιέργεια.«Το χωράφι είναι του παραγωγού. Εκείνος είναι κάθε μέρα μέσα και μπορεί να δει ότι κάτι δεν πάει καλά», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να υπάρχει ούτε υπερβολικός εφησυχασμός ούτε απόλυτη προσήλωση μόνο στα στατιστικά κατώφλια επέμβασης, καθώς ο τετράνυχος μπορεί να είναι πολύ εστιασμένος σε συγκεκριμένα σημεία του αγροτεμαχίου.«Σε ένα σημείο μπορεί να βρεις ένα φύλλο προσβεβλημένο και λίγα μέτρα πιο πέρα οκτώ στα δέκα φύλλα», τόνισε. Για τον λόγο αυτό, όπως σημείωσε, απαιτείται συνεχής παρατήρηση από τον ίδιο τον παραγωγό αλλά και στενή συνεργασία με τον γεωπόνο.

Κλείνοντας, ο γεωπόνος του Α.Σ. Ορεινά Κισσάβου σημείωσε ότι δεν θεωρεί πως κάποια ποικιλία εμφανίζει ιδιαίτερη ανθεκτικότητα ή ευαισθησία απέναντι στον τετράνυχο. Όπως ανέφερε, παλαιότερα υπήρχε η αντίληψη ότι οι πράσινες ποικιλίες επηρεάζονταν λιγότερο, ωστόσο πλέον έχει φανεί ότι όλες οι ποικιλίες μπορούν να εμφανίσουν προσβολές. «Το πρόβλημα σχετίζεται περισσότερο με το μικροκλίμα και το ιστορικό του κάθε κτήματος», σημείωσε.

Από την Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος εξαρθρώθηκαν δύο εγκληματικές ομάδες, τα μέλη των οποίων δραστηριοποιούνταν στην παράνομη διακίνηση φυτοπροστατευτικών προϊόντων.

Για την υπόθεση πραγματοποιήθηκε χθες, Τρίτη (12 Μαΐου 2026), συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση του Τμήματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος σε περιοχές της Θεσσαλονίκης, της Ημαθίας και της Ξάνθης, κατά την οποία συνελήφθησαν 4 άτομα, εκ των οποίων τα 3 είναι μέλη της πρώτης εγκληματικής ομάδας. Σε βάρος τους σχηματίσθηκε δικογραφία, κατά περίπτωση, για εγκληματική οργάνωση και παραβάσεις της νομοθεσίας περί διάθεσης γεωργικών φαρμάκων στην αγορά και του Εθνικού Τελωνειακού Κώδικα.

Ειδικότερα, ως προς την πρώτη εγκληματική ομάδα, προέκυψε ότι τα μέλη της, τουλάχιστον από τις αρχές του 2026, είχαν συγκροτήσει και ενταχθεί σε αυτή με σκοπό την εμπορία φυτοπροστατευτικών προϊόντων χωρίς την απαιτούμενη άδεια.
Όπως προέκυψε, ένα από τα μέλη διατηρούσε ατομική επιχείρηση σε περιοχή της Θεσσαλονίκης, με δραστηριότητα στο χονδρικό εμπόριο βιομηχανικών χημικών προϊόντων, λιπασμάτων και αγροχημικών προϊόντων, μέσω της οποίας, με τη συνδρομή των έτερων μελών, πραγματοποιούσαν παράνομη εμπορία φυτοπροστατευτικών προϊόντων.

Κατά την έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην επιχείρηση, με τη συνδρομή υπαλλήλων του Περιφερειακού Κέντρου Προστασίας Φυτών Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Θεσσαλονίκης και του Τμήματος Αγροτικής Ανάπτυξης και Ελέγχων Νομού Θεσσαλονίκης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

• 500 κιλά και 520 λίτρα φυτοπροστατευτικών προϊόντων,
• 3.336- λίτρα σκευάσματος βιοδιεγέρτη, τυποποιημένα σε πλαστικούς περιέκτες, καθώς και
• πλήθος πωμάτων, κενών πλαστικών περιεκτών και χαρτοκιβωτίων.

Επιπλέον, διακριβώθηκε ότι, σε υπόγειο αποθηκευτικό χώρο πολυκατοικίας πλησίον της ανωτέρω επιχείρησης, τα μέλη της ομάδας πραγματοποιούσαν δραστηριότητες ανάμιξης, συσκευασίας και ανασυσκευασίας χημικών σκευασμάτων και λιπασμάτων χωρίς την απαιτούμενη άδεια λειτουργίας.

Από την επακόλουθη έρευνα, με τη συνδρομή αρμόδιων Υπηρεσιών του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, της Χημικής Υπηρεσίας Κεντρικής Μακεδονίας, της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και της Ε.Υ.Α.Θ., διαπιστώθηκε η ύπαρξη φρεατίου συγκέντρωσης ακάθαρτων υδάτων, στο οποίο είχε τοποθετηθεί υποβρύχια αντλία, μέσω της οποίας διοχετεύονταν υπολείμματα των χημικών σκευασμάτων απευθείας στο κεντρικό δίκτυο αποχέτευσης του κτιρίου.

Επισημαίνεται ότι, με τη λειτουργία της ανωτέρω εγκατάστασης προκαλείται άμεσος κίνδυνος για το περιβάλλον, την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και των εργαζομένων, καθώς και την ασφάλεια των περιοίκων.

Παράλληλα, στον εν λόγω χώρο, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

• 13.772,75 λίτρα και 1.000 κιλά σκευασμάτων βιοδιεγέρτη και λιπασμάτων,
• μηχανολογικός εξοπλισμός και πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνταν για την ανάμιξη, συσκευασία και ανασυσκευασία των χημικών σκευασμάτων,
• 3 κενές παλετοδεξαμενές χωρητικότητας 1.000 λίτρων έκαστη και
• 1 παλετοδεξαμενή ίδιας χωρητικότητας, η οποία περιείχε υγρή ουσία άγνωστης χημικής σύστασης και
• φορτηγό όχημα, το οποίο χρησιμοποιούνταν ως μέσο απόκρυψης και μεταφοράς των παράνομων σκευασμάτων.

Η δεύτερη εγκληματική ομάδα απαρτιζόταν από δύο μέλη, τα οποία δραστηριοποιούνταν, τουλάχιστον από το 2021, στην παράνομη εισαγωγή στη χώρα μεγάλων ποσοτήτων φυτοπροστατευτικών προϊόντων τουρκικής προέλευσης, χωρίς να υφίσταται άδεια χρήσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και στην περαιτέρω διακίνησή τους σε αγρότες.

Ειδικότερα, το ένα μέλος της ομάδας είχε αναλάβει την παράνομη εισαγωγή των σκευασμάτων από την Τουρκία και την παράδοσή τους στο έτερο μέλος, το οποίο προέβαινε στην περαιτέρω διάθεσή τους στην αγορά.

Στο πλαίσιο αυτό, διενεργήθηκε έρευνα σε οικία που διαχειρίζεται το πρώτο μέλος της ομάδας στην περιοχή της Ημαθίας με τη συνδρομή υπαλλήλων του Περιφερειακού Κέντρου Προστασίας Φυτών Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Θεσσαλονίκης και του Τμήματος Αγροτικής Ανάπτυξης και Ελέγχων Νομού Ημαθίας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Από την έρευνα βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 225 κιλά και 36 λίτρα παράνομων φυτοπροστατευτικών προϊόντων τουρκικής προέλευσης, για τα οποία προέκυψε ότι είχαν παραδοθεί προ ολίγων ημερών (11/5/2026), από το αναζητούμενο μέλος της ομάδας στο συλληφθέν μέλος, σε περιοχή της Ημαθίας.

Σε επακόλουθη έρευνα στην οικία του συλληφθέντα βρέθηκε και κατασχέθηκε το χρηματικό ποσό των 40.000 ευρώ, ενώ επιπλέον κατασχέθηκε φορτηγό όχημα, το οποίο χρησιμοποιούνταν ως μέσο μεταφοράς και απόκρυψης των παράνομων φυτοπροστατευτικών προϊόντων.

Δείγματα των ανευρεθέντων φυτοπροστατευτικών προϊόντων και λιπασμάτων θα εξεταστούν εργαστηριακά από τη Χημική Υπηρεσία Κεντρικής Μακεδονίας και το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, προκειμένου να διαπιστωθεί η σύσταση και η περιεκτικότητά τους σε δραστικές ουσίες, καθώς και οι ενδεχόμενες επιπτώσεις τους στη δημόσια υγεία.

Περαιτέρω, κινείται η διαδικασία από τις αρμόδιες Υπηρεσίες για την επιβολή των προβλεπόμενων διοικητικών κυρώσεων.

Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στις αρμόδιες εισαγγελικές Αρχές.

Η παρουσία της ψύλλας στις καλλιέργειες φιστικιάς αποτελεί κάθε χρόνο ένα από τα ζητήματα που απασχολούν έντονα τους παραγωγούς, ιδιαίτερα από την άνοιξη και μετά, όταν οι πληθυσμοί του εντόμου αρχίζουν να αυξάνονται σταδιακά πάνω στα δέντρα. Πρόκειται για έναν εχθρό που πολλές φορές δεν προκαλεί άμεσα εντυπωσιακή εικόνα στον αγρό, ωστόσο μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική εξασθένηση της καλλιέργειας όταν δεν υπάρξει έγκαιρη παρακολούθηση και αντιμετώπιση.

Με δεδομένη τη σημασία που έχει η διαχείριση της ψύλλας για τη φιστικοκαλλιέργεια, ο ΑγροΤύπος συνομίλησε με τον πρόεδρο του Α.Σ. Κελυφωτού Φιστικιού Μώλου – Θερμοπυλών, κ. Βασίλη Ζυγομήτρο, σχετικά με τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει το έντομο στην καλλιέργεια, αλλά και τα σημεία που απαιτούν προσοχή κατά τη διαχείρισή του.

Ένα έντομο με πολλές γενεές και παρατεταμένη παρουσία στο χωράφι

Η ψύλλα της φιστικιάς (Agonoscena pistaciae) εμφανίζεται συνήθως από τα μέσα Απριλίου, με την ωοτοκία να ξεκινά μέσα στον Μάιο, ενώ, όπως αναφέρει ο πρόεδρος του συνεταιρισμού, παραμένει πάνω στα δέντρα μέχρι και την πτώση των φύλλων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μπορεί να συμπληρώσει 4 έως 5 γενεές, γεγονός που εξηγεί, όπως τονίζει και ο ίδιος, γιατί οι πληθυσμοί της συχνά αυξάνονται προοδευτικά μέσα στο καλοκαίρι.

Το έντομο προσβάλλει βλαστούς, φύλλα και ανθοφόρους οφθαλμούς, απομυζώντας φυτικούς χυμούς. Η δραστηριότητά του συνδέεται με τη δημιουργία νεκρωτικών στιγμάτων, ενώ παράλληλα εκκρίνει μελιτώματα πάνω στη βλάστηση και στους ιστούς του δέντρου.

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που συνδέονται με την ψύλλα δεν είναι μόνο η άμεση προσβολή του δέντρου, αλλά και οι δευτερογενείς συνέπειες που ακολουθούν. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο κ. Ζυγομήτρος, «το μελίτωμα δημιουργεί μετά σοβαρά προβλήματα πάνω στο δέντρο», αναφερόμενος στην ανάπτυξη του μύκητα της καπνιάς, ο οποίος εγκαθίσταται πάνω στις μελιτώδεις εκκρίσεις.

Η εικόνα αυτή μπορεί να επηρεάσει συνολικά τη φυσιολογία της καλλιέργειας, οδηγώντας σε πρόωρη φυλλόπτωση, καταστροφή οφθαλμών και προβλήματα στην ωρίμανση των καρπών. Σε αρκετές περιπτώσεις οι καρποί παραμένουν κλειστοί και δεν ολοκληρώνουν φυσιολογικά την ανάπτυξή τους, στοιχείο που επηρεάζει άμεσα την παραγωγική εικόνα του οπωρώνα.

Η έγκαιρη παρακολούθηση και η προσεκτική διαχείριση

Όπως επισημαίνει ο κ. Ζυγομήτρος, η έγκαιρη παρακολούθηση των πληθυσμών «θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική», καθώς η ψύλλα μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα σε σοβαρό πρόβλημα κατά τους θερινούς μήνες. Όταν οι πληθυσμοί δεν ελεγχθούν εγκαίρως, η εξασθένηση των δέντρων γίνεται εντονότερη και η πίεση στην καλλιέργεια αυξάνεται αισθητά.

Για τον λόγο αυτό, «θα πρέπει οι παραγωγοί να πραγματοποιούν συστηματικούς ελέγχους στις φιστικιές τους» για πιθανή παρουσία του εντόμου και για εικόνες προσβολής στη βλάστηση. Σε περιπτώσεις όπου διαπιστώνονται προσβολές, θα πρέπει να πραγματοποιείται ψεκαστική επέμβαση με εγκεκριμένο για την καλλιέργεια γεωργικό φάρμακο.

Ο πρόεδρος του συνεταιρισμού ανέφερε ακόμη ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι επεμβάσεις που πραγματοποιούνται για άλλους εχθρούς, όπως το ευρύτομο, συμβάλλουν παράλληλα και στον περιορισμό της ψύλλας. Ωστόσο, όπως τόνισε, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στις επιλογές φυτοπροστασίας, καθώς η αλόγιστη χρήση σκευασμάτων μπορεί να επηρεάσει τους φυσικούς εχθρούς του εντόμου.

«Θέλει ισορροπία στη διαχείριση και συνεχή παρακολούθηση στο χωράφι», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η αντιμετώπιση της ψύλλας δεν βασίζεται μόνο στην επέμβαση της στιγμής, αλλά κυρίως στη συνολική εικόνα της καλλιέργειας σε όλη τη διάρκεια της περιόδου.

Οι έντονες ανοιξιάτικες βροχοπτώσεις, τα νεροκρατήματα και οι απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας φαίνεται πως επαναφέρουν φέτος στο προσκήνιο ένα πρόβλημα που αρκετοί παραγωγοί ακτινιδίου γνωρίζουν καλά, αλλά συχνά διαπιστώνουν όταν πλέον είναι αργά: τις σηψιρριζίες.

Παρότι η περίοδος αυτή θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη για την καλλιέργεια, η πρόληψη απέναντι στην ασθένεια δεν αφορά μόνο μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά αποτελεί μια διαδικασία που ξεκινά από την εγκατάσταση του οπωρώνα και συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, με σωστή διαχείριση του εδάφους, της άρδευσης και των καλλιεργητικών πρακτικών.

Με αφορμή τη σπουδαιότητα της ασθένειας για την καλλιέργεια του ακτινιδίου, ο ΑγροΤύπος συνομίλησε με τον γεωπόνο της Ο.Π. «Άραχθος», ο οποίος  περιέγραψε μια κατάσταση που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή αυτή την περίοδο, κυρίως σε χωράφια με αυξημένη υγρασία, κακή αποστράγγιση ή ιστορικό παλαιότερων προβλημάτων.

Όταν το έδαφος «κρατά» το πρόβλημα για χρόνια

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία που αναδείχθηκαν στη συζήτηση αφορά το γεγονός ότι η αρμιλλάρια, δηλαδή η γνωστή σηψιρριζία των ακτινιδίων (Armillaria mellea), δεν εμφανίζεται ξαφνικά και αποκομμένα, αλλά συχνά συνδέεται με το ιστορικό του αγροτεμαχίου και τις προηγούμενες καλλιέργειες.

Σε χωράφια όπου υπήρχαν παλαιότερα δένδρα, εγκαταλελειμμένοι οπωρώνες ή ακόμη και δασική βλάστηση, η παρουσία μολυσμένων ριζών μέσα στο έδαφος μπορεί να λειτουργήσει ως εστία μετάδοσης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Για τον λόγο αυτό, ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην προετοιμασία πριν από την εγκατάσταση νέου οπωρώνα.

Όπως επισημάνθηκε, η απομάκρυνση των παλιών ριζών δεν είναι μια «τυπική διαδικασία καθαρισμού», αλλά ουσιαστικό μέτρο πρόληψης. Σε αρκετές περιπτώσεις προτείνεται το χωράφι να μείνει για κάποιο διάστημα σε αγρανάπαυση ή να καλλιεργηθούν σιτηρά για μία ή περισσότερες καλλιεργητικές περιόδους, ώστε να περιοριστεί η παρουσία των παθογόνων στο έδαφος.

Παράλληλα, ιδιαίτερη σημασία φαίνεται να έχει και ο τρόπος εγκατάστασης του ίδιου του οπωρώνα. Όπως ανέφεραν άνθρωποι της Ο.Π. «Άραχθος», σε αρκετές περιπτώσεις η δημιουργία σαμαριών βοηθά σημαντικά στη στράγγιση, ιδιαίτερα σε βαριά εδάφη ή χωράφια που εμφανίζουν τάση να κρατούν νερό. «Καλύτερα να προλαμβάνεις από την αρχή, παρά να προσπαθείς μετά να διορθώσεις το πρόβλημα μέσα στον οπωρώνα», σημειώθηκε χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στο πολλαπλασιαστικό υλικό. «Αν το πρόβλημα μπει από την αρχή στον οπωρώνα, μετά είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί», αναφέρθηκε χαρακτηριστικά, με τους ανθρώπους της παραγωγής να τονίζουν πως ο έλεγχος της υγείας των φυτών ήδη από το φυτώριο αποτελεί κρίσιμο στάδιο.

Παράλληλα, τονίστηκε ότι ακόμη και οι καλλιεργητικές εργασίες μπορούν να συμβάλουν άθελά τους στη μεταφορά μολύσματος από σημείο σε σημείο, μέσω εργαλείων ή μηχανημάτων που έρχονται σε επαφή με μολυσμένο έδαφος.

Η αντιμετώπιση μέσα στον οπωρώνα και τα λάθη που κοστίζουν

Σύμφωνα με όσα περιγράφηκαν, η διαχείριση της σηψιρριζίας γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη όταν το πρόβλημα εγκατασταθεί στον οπωρώνα. Για τον λόγο αυτό, αρκετοί παραγωγοί προσπαθούν να περιορίσουν την εξάπλωση όσο το δυνατόν νωρίτερα, απομακρύνοντας τα έντονα προσβεβλημένα δένδρα και απομονώνοντας τις ύποπτες περιοχές.

Σε ορισμένες περιπτώσεις εφαρμόζεται ακόμη και δημιουργία χαντακιού γύρω από την προσβεβλημένη ζώνη, ώστε να περιοριστεί η επέκταση του προβλήματος μέσω του εδάφους και των ριζών. Όπως μας ειπώθηκε, «αν χαθεί ο έλεγχος σε ένα σημείο, μετά μπορεί να αρχίσει να “τραβά” και τα διπλανά φυτά».

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στη διαχείριση της άρδευσης, καθώς τα ακτινίδια δέχονται μεγάλες ποσότητες νερού τόσο κατά την καλλιεργητική περίοδο όσο και κατά τους χειμερινούς μήνες, όταν επικρατούν έντονες βροχοπτώσεις. Σύμφωνα με όσα επισημάνθηκαν, η συνεχής υγρασία και τα βαριά, κακώς στραγγιζόμενα εδάφη δημιουργούν συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη προβλημάτων στο ριζικό σύστημα.

«Δεν σημαίνει ότι το νερό από μόνο του θα δημιουργήσει το πρόβλημα στο φυτό, όμως όταν υπάρχει συνεχής υγρασία και οι κατάλληλες συνθήκες στο έδαφος, δημιουργείται ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη του προβλήματος», ανέφεραν χαρακτηριστικά άνθρωποι της παραγωγής, υπογραμμίζοντας πως από την άνοιξη και μετά η σωστή διαχείριση των ποτισμάτων αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία προσοχής.

Έμφαση δίνεται επίσης στην καλή γενική κατάσταση των δένδρων. Φυτά που είναι ήδη εξασθενημένα από θρεπτικές ελλείψεις, έντομα ή άλλες ασθένειες εμφανίζονται πιο ευάλωτα στην προσβολή. Γι' αυτό και αρκετοί παραγωγοί προσπαθούν να αποφύγουν υπερβολές σε ποτίσματα ή πρακτικές που επιβαρύνουν το ριζικό σύστημα.

Στη συζήτηση έγινε αναφορά και σε πρακτικές όπως η αποκάλυψη του λαιμού του φυτού και των χονδρών ριζών, καθώς και η χρήση χαλκούχων σκευασμάτων στα σημεία προσβολής, καθώς οι συγκεκριμένοι μύκητες εμφανίζουν ευαισθησία στον χαλκό. Παράλληλα, σε νέες εγκαταστάσεις ή σε χωράφια με ιστορικό προβλημάτων εξετάζονται λύσεις όπως η ηλιοαπολύμανση του εδάφους κατά τους θερινούς μήνες, με τη χρήση διαφανούς πλαστικού, ώστε να μειώνεται το παθογόνο φορτίο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αυξανόμενη χρήση ανταγωνιστικών μικροοργανισμών στο έδαφος, μια πρακτική που αρκετοί παραγωγοί παρακολουθούν πλέον πιο στενά τα τελευταία χρόνια, αναζητώντας πιο ήπιες και μακροπρόθεσμες λύσεις απέναντι σε ένα πρόβλημα που, όπως παραδέχονται οι ίδιοι, «δεν συγχωρεί εύκολα τα λάθη».

Η άνοιξη αποτελεί περίοδο κατά την οποία ξεκινά σταδιακά η δραστηριότητα πολλών εντομολογικών εχθρών στις δενδρώδεις καλλιέργειες, με τους παραγωγούς να παρακολουθούν στενά την εξέλιξη των πληθυσμών και την έναρξη των πτήσεων των εντόμων στις καλλιέργειές τους. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το εύρυτομο της φιστικιάς, ένας από τους σημαντικότερους εχθρούς της καλλιέργειας, για τον οποίο μιλήσαμε με τον πρόεδρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Κελυφωτού Φιστικιού Μώλου – Θερμοπυλών, Βασίλης Ζυγομήτρος, καταγράφοντας χρήσιμες επισημάνσεις για τους παραγωγούς.

Η έναρξη της πτήσης του ευρύτομου

Το εύρυτομο αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εχθρούς της φιστικιάς (Eurytoma plotnikovi). Το έντομο έχει μία γενεά τον χρόνο και διαχειμάζει σαν προνύμφη μέσα στους καρπούς που έχουν παραμείνει πάνω στο δένδρο ή έχουν πέσει στο έδαφος. Τα ακμαία βγαίνουν από τους μουμιοποιημένους καρπούς του προηγούμενου έτους, ανοίγοντας μία οπή, ενώ τα περισσότερα είναι θηλυκά και ωοτοκούν εντός των νέων καρπών περίπου τρεις ημέρες μετά την εμφάνισή τους.

Σύμφωνα με όσα μας μεταφέρθηκαν, είχε πραγματοποιηθεί η συλλογή μουμιοποιημένων καρπών, ο έλεγχος ενός ποσοστού αυτών για παρουσία προνυμφών στο εσωτερικό τους, καθώς και η τοποθέτησή τους σε πλαστικά ή γυάλινα διαφανή δοχεία, καλυμμένα με εντομοστεγές δίχτυ, όπως το τούλι, ώστε να πραγματοποιείται τακτικός έλεγχος.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, «την Παρασκευή που πέρασε, στις 8/5/2026, παρατηρήθηκε η έξοδος των ακμαίων», γεγονός που, όπως επισημαίνεται, σηματοδοτεί και την έναρξη της πτήσης του εντόμου στην περιοχή.

Αντιμετώπιση του εντόμου

Όπως αναφέρθηκε από τον κ. Ζυγομήτρο, η παρατήρηση της εξόδου των ακμαίων «συνιστά την άμεση επέμβαση των παραγωγών», ώστε να μην προλάβουν τα έντομα να ωοτοκήσουν στους νέους καρπούς της φιστικιάς.

Για τον λόγο αυτό απαιτείται άμεση έναρξη ψεκασμών με κατάλληλα σκευάσματα, καθώς και επανάληψη αυτών κάθε 7–10 ημέρες, μέχρι να ξυλοποιηθεί το περικάρπιο. Σύμφωνα με όσα μας μεταφέρθηκαν, αρκετοί παραγωγοί ξεκίνησαν ήδη από χθες τις πρώτες επεμβάσεις, ενώ άλλοι αναμένεται να ακολουθήσουν σήμερα και τις επόμενες ημέρες.

Παράλληλα, ο κ. Ζυγομήτρος σημείωσε πως «2 έως 3 ψεκασμοί συνήθως είναι αρκετοί», ενώ το εύρυτομο θεωρείται ένας από τους σοβαρούς εχθρούς της φιστικιάς, ωστόσο χαρακτηρίζεται ως σχετικά διαχειρίσιμο έντομο, αρκεί —όπως χαρακτηριστικά ανέφερε— «να γνωρίζεις πότε και πώς θα επέμβεις».

Σε σύγκριση με άλλους εχθρούς, όπως η ψύλλα, «δεν έχουμε ιδιαίτερες απώλειες από αυτό», όταν η παρακολούθηση και η επέμβαση γίνονται έγκαιρα.

Η καλλιεργητική περίοδος προχωρά και μαζί της αυξάνεται η ανάγκη για στενή παρακολούθηση των αμπελώνων, καθώς το ωίδιο συνεχίζει να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες και πιο επίμονες ασθένειες της αμπέλου. Οι παραγωγοί γνωρίζουν πως, ακόμη και σε χρονιές όπου οι πρώτες εικόνες στους αμπελώνες δεν προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, η ασθένεια μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα όταν οι συνθήκες γίνουν ευνοϊκές.

Στο πλαίσιο αυτό, ο ΑγροΤύπος επικοινώνησε με τη γεωπόνο κα. Ζαΐρα Παπαφίγκου από τον Οινοποιητικό Συνεταιρισμό Τυρνάβου, προκειμένου να μεταφερθούν χρήσιμες επισημάνσεις γύρω από το ωίδιο και τη διαχείρισή του στους αμπελώνες.

Πώς εκδηλώνεται το ωίδιο στο αμπέλι

Όπως αναφέρει η γεωπόνος κα. Ζαΐρα Παπαφίγκου, το ωίδιο αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές αλλά και πιο επίμονες ασθένειες που μπορεί να εμφανιστούν στους αμπελώνες, καθώς προσβάλλει όλα τα πράσινα φυτικά όργανα του φυτού, όπως τα φύλλα, τους βλαστούς και τα σταφύλια. Το ωίδιο (Erysiphe necator) γίνεται συνήθως εύκολα αντιληπτό, αφού τα προσβεβλημένα μέρη αποκτούν μία χαρακτηριστική «σκονισμένη» όψη, εικόνα που αποτελεί και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα συμπτώματα της ασθένειας.

Στα φύλλα, τα πρώτα σημάδια εμφανίζονται συνήθως με τη μορφή χλωρωτικών κηλίδων, οι οποίες καλύπτονται σταδιακά από ένα λεπτό γκρίζο, αραχνοειδές χνούδι. Καθώς η προσβολή εξελίσσεται, οι περιοχές αυτές επεκτείνονται, η επιφάνεια του φύλλου χάνει τη φυσιολογική της μορφή και πολλές φορές καρουλιάζει προς τα πάνω, δίνοντας στον αμπελώνα μια εικόνα εξασθενημένης βλάστησης.

Αντίστοιχα συμπτώματα μπορούν να εμφανιστούν και στους νεαρούς βλαστούς, όπου αρχικά παρατηρούνται κηλίδες με υπόλευκη έως γκριζωπή εξάνθηση, λόγω της ανάπτυξης των σπορίων του μύκητα. Με την πάροδο του χρόνου το επίχρισμα υποχωρεί, αφήνοντας πίσω έντονους καστανοκόκκινους μεταχρωματισμούς, οι οποίοι γίνονται ακόμη πιο εμφανείς κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Ιδιαίτερα αισθητή είναι η προσβολή και στα σταφύλια. Τα άνθη και οι νεαρές ράγες, λίγο μετά το δέσιμο, συχνά αποκτούν εικόνα σαν να έχουν πασπαλιστεί με αλεύρι, πριν τελικά ξεραθούν και πέσουν. Σε πιο ανεπτυγμένες ράγες εμφανίζονται σκουρόχρωμες αλλοιώσεις στην επιδερμίδα, η οποία σταδιακά νεκρώνεται και μπορεί να σχιστεί, επηρεάζοντας σημαντικά τόσο την ποιότητα όσο και την εμπορική αξία της παραγωγής.

Η γεωπόνος επισημαίνει ακόμη ότι ο μύκητας διαχειμάζει μέσα στα μάτια της αμπέλου και με την έναρξη της βλάστησης την άνοιξη αρχίζει να αναπτύσσεται παράλληλα με το φυτό. Για τον λόγο αυτό, η παρακολούθηση των αμπελώνων από τα πρώτα στάδια της νέας βλαστικής περιόδου θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, ειδικά σε περιοχές όπου έχουν καταγραφεί έντονες προσβολές κατά τις προηγούμενες καλλιεργητικές χρονιές.

Αντιμετώπιση της ασθένειας

Η αντιμετώπιση του ωιδίου βασίζεται στη συστηματική παρακολούθηση των αμπελώνων και στην έγκαιρη εφαρμογή των κατάλληλων επεμβάσεων, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου είχαν παρατηρηθεί έντονες προσβολές την προηγούμενη καλλιεργητική περίοδο. Όπως εξηγεί η γεωπόνος, οι πρώτοι ψεκασμοί για το ωίδιο ξεκινούν συνήθως την ίδια περίπου περίοδο με εκείνους για τον περονόσπορο, όταν δηλαδή η βλάστηση έχει φτάσει περίπου τα 10 εκατοστά.

Στα αρχικά αυτά στάδια, σύμφωνα με την κα. Παπαφίγκου, εφαρμόζονται κυρίως σκευάσματα υγρού θειαφιού, ιδιαίτερα σε περιοχές με ιστορικό προσβολών και αυξημένα ποσοστά υγρασίας, όπου οι συνθήκες ευνοούν την ανάπτυξη του μύκητα. «Αυτή την περίοδο είναι πιο κατάλληλη η εφαρμογή υγρού θειαφιού, ενώ σε περίπου δέκα ημέρες, με την έναρξη της ανθοφορίας, θα ξεκινήσουν και εφαρμογές με θείο σε μορφή επίπασης», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Καθώς η καλλιέργεια προχωρά προς την ανθοφορία και την καρπόδεση, αξιοποιούνται και σκευάσματα θείου σε μορφή επίπασης, μία πρακτική που εφαρμόζεται ευρέως για την αντιμετώπιση του ωιδίου. Σύμφωνα με όσα αναφέρει η ίδια, η εφαρμογή τους πραγματοποιείται συνήθως λίγο πριν από την ανθοφορία, κατά τη διάρκειά της αλλά και αμέσως μετά, ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν στον αμπελώνα και τις ανάγκες της καλλιέργειας. Ωστόσο, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή κατά την εφαρμογή του θειαφιού σε μορφή σκόνης, καθώς σε θερμοκρασίες άνω των 30 βαθμών Κελσίου ενδέχεται να προκληθεί φυτοτοξικότητα.

Εκτός από τις χημικές επεμβάσεις, σημαντικό ρόλο έχουν και τα καλλιεργητικά μέτρα, όπως η αφαίρεση και καταστροφή βλαστών που εμφανίζουν πρώιμες προσβολές, συμβάλλοντας έτσι στη σημαντική μείωση του αρχικού μολύσματος και της διασποράς του μύκητα στο εσωτερικό του αμπελώνα.

«Η συστηματική παρακολούθηση του αμπελώνα είναι βασικό στοιχείο για τη σωστή διαχείριση της ασθένειας», σημειώνει η κα. Παπαφίγκου, τονίζοντας ότι οι παραγωγοί χρειάζεται να προσαρμόζουν τις κινήσεις τους ανάλογα με την εικόνα που παρουσιάζει κάθε αγροτεμάχιο. Όπως επισημαίνει η γεωπόνος, η συνδυαστική εφαρμογή καλλιεργητικών και χημικών μέτρων αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αποτελεσματική προστασία της παραγωγής και τη διατήρηση των ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών των σταφυλιών, είτε πρόκειται για επιτραπέζια είτε για οινοποιήσιμα αμπέλια.

Τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά διακίνησης παράνομων φυτοπροστατευτικών προϊόντων που καταγράφονται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και την Ευρώπη διατηρούν στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τους κινδύνους που εγκυμονεί η χρήση μη εγκεκριμένων σκευασμάτων τόσο για την αγροτική παραγωγή όσο και για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον.

Ένα ακόμη περιστατικό ήρθε να προστεθεί τις τελευταίες ημέρες, μετά τη σύλληψη αλλοδαπού στην Εγνατία Οδό Αλεξανδρούπολης – Κομοτηνής, στην κατοχή του οποίου εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν 170 συσκευασίες φυτοπροστατευτικών προϊόντων και 16 δοχεία υγρού ενισχυτικού ανάπτυξης φυτών χωρίς τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα εκτελωνισμού.

Στο πλαίσιο αυτό, ο ΑγροΤύπος επικοινώνησε με την Γενική Διευθύντρια του Ελληνικού Συνδέσμου Φυτοπροστασίας (ΕΣΥΦ), κα. Υδραίου, προκειμένου να υπάρξει μια συνολικότερη τοποθέτηση για το φαινόμενο των παράνομων φυτοπροστατευτικών προϊόντων, τους κινδύνους που εγκυμονούν, αλλά και τις αιτίες που, σύμφωνα με την ίδια, οδηγούν μέρος των παραγωγών σε τέτοιες επιλογές.

Το περιστατικό

Ειδικότερα, το πρωί της  Δευτέρας (4/5), στην Εγνατία Οδό Αλεξανδρούπολης – Κομοτηνής, αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αλεξανδρούπολης, σε συνεργασία με αστυνομικούς του Τμήματος Τροχαίας Αλεξανδρούπολης, προχώρησαν στη σύλληψη αλλοδαπού, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για παράβαση της νομοθεσίας περί εθνικού τελωνειακού κώδικα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των αρχών, οι αστυνομικοί εντόπισαν τον δράστη να οδηγεί Ι.Χ.Φ. όχημα μετά ρυμουλκούμενου, στο εσωτερικό του οποίου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν, μεταξύ άλλων, 170 συσκευασίες φυτοπροστατευτικών προϊόντων και 16 δοχεία υγρού ενισχυτικού ανάπτυξης φυτών, για τα οποία δεν έφερε τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα εκτελωνισμού.

Επιπλέον, από τις αρχές κατασχέθηκε και το όχημα μεταφοράς.

«Όταν χρησιμοποιούμε ένα παράνομο προϊόν, στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τι χρησιμοποιούμε»

Όπως επισήμανε η κα. Υδραίου στον ΑγροΤύπο, το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα παράνομα φυτοπροστατευτικά προϊόντα είναι η πλήρης απουσία οποιασδήποτε εγγύησης για το περιεχόμενο και την ασφάλειά τους. «Όταν χρησιμοποιούμε ένα παράνομο προϊόν, στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τι χρησιμοποιούμε», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ποιότητα ούτε καν τη σύσταση ενός τέτοιου σκευάσματος.

Η ίδια υπογράμμισε ότι ένα μη εγκεκριμένο προϊόν μπορεί να αποδειχθεί επιβλαβές για την καλλιέργεια, επικίνδυνο για τον ίδιο τον παραγωγό που το εφαρμόζει, αλλά και να οδηγήσει σε υπολείμματα στο τελικό προϊόν που προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση. Παράλληλα, σημείωσε ότι ενδέχεται να προκληθούν επιπτώσεις και στο περιβάλλον, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει κανένας επίσημος έλεγχος ή πιστοποίηση.

Αντίθετα, όπως ανέφερε, στην περίπτωση των εγκεκριμένων φυτοπροστατευτικών προϊόντων που διατίθενται μέσω αδειοδοτημένων καταστημάτων, ο παραγωγός διαθέτει διασφαλίσεις και δυνατότητα αναζήτησης ευθυνών εφόσον παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα. «Ξέρουμε πού να απευθυνθούμε και πού να διεκδικήσουμε το δίκιο μας», σημείωσε, περιγράφοντας τη διαφορά ανάμεσα στη νόμιμη και την ανεξέλεγκτη διακίνηση προϊόντων.

Αυξανόμενο φαινόμενο σε Ελλάδα και Ευρώπη – «Έχουν αποδυναμωθεί τα διαθέσιμα εργαλεία των παραγωγών»

Η Γενική Διευθύντρια του ΕΣΥΦ σημείωσε ακόμη ότι τα περιστατικά παράνομης διακίνησης φυτοπροστατευτικών προϊόντων δεν αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά ένα φαινόμενο που εμφανίζει αυξητική τάση τόσο στη χώρα μας όσο και συνολικά στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.

Αναφερόμενη στις αιτίες που ενδέχεται να ωθούν παραγωγούς σε τέτοιες επιλογές, η κα. Υδραίου ξεκαθάρισε ότι προσωπικά δεν θεωρεί σωστό να συνδέεται το φαινόμενο αποκλειστικά με την ακρίβεια των νόμιμων φυτοπροστατευτικών προϊόντων, σημειώνοντας ότι τα παράνομα σκευάσματα διακινούνται εκτός φορολογικού και ελεγκτικού πλαισίου, χωρίς τις υποχρεώσεις και τις διαδικασίες που ακολουθεί η νόμιμη αγορά.

Ωστόσο, όπως εξήγησε, το ιδιαίτερα αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με τις εγκρίσεις δραστικών ουσιών έχει οδηγήσει, κατά την άποψή της, σε σημαντική αποδυνάμωση της «εργαλειοθήκης» των Ευρωπαίων παραγωγών. «Έχουν ελάχιστα εργαλεία για να μπορέσουν να ελέγξουν εχθρούς, ασθένειες και ζιζάνια», ανέφερε, προσθέτοντας ότι ακριβώς πάνω σε αυτή την ανάγκη βασίζονται συχνά επιτήδειοι που προωθούν παλαιότερα ή μη εγκεκριμένα προϊόντα ως “δοκιμασμένες λύσεις” προς τους παραγωγούς.

Η καρπόκαψα της μηλιάς αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εχθρούς της καλλιέργειας, με άμεση επίδραση στην ποιότητα των καρπών. Σε πολλές μηλοπαραγωγικές ζώνες, η παρουσία της μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη υποβάθμιση της παραγωγής, καθώς οι προσβεβλημένοι καρποί χάνουν ολοκληρωτικά την εμπορική τους αξία.

Για την εξέλιξη του εντόμου την τρέχουσα περίοδο, καθώς και για τις πρακτικές που εφαρμόζονται στο πεδίο, μιλά στον ΑγροΤύπο ο κ. Γιάννης Μούσιας, γεωπόνος του Α.Σ. Ορεινά Κισσάβου, με πολυετή εμπειρία στην καλλιέργεια της μηλιάς.

Παρακολούθηση πληθυσμών και χρονισμός επεμβάσεων

Η καρπόκαψα  (Cydia pomonella) εμφανίζει 3 έως 4 γενεές τον χρόνο, με την έναρξη της δραστηριότητάς της να τοποθετείται περίπου 10–15 ημέρες μετά την πτώση των πετάλων. Η παρακολούθηση της εξέλιξής της αποτελεί βασικό εργαλείο για τη σωστή αντιμετώπιση, καθώς καθορίζει τον χρόνο των επεμβάσεων.

Όπως εξηγεί ο κ. Μούσιας, «χρησιμοποιούμε δελτοειδείς φερομονικές παγίδες, οι οποίες μας δείχνουν πότε αρχίζουν οι συλλήψεις και ουσιαστικά πότε ξεκινά κάθε γενιά». Η τοποθέτηση των παγίδων γίνεται έγκαιρα, αμέσως μετά την πτώση των πετάλων, ενώ οι έλεγχοι πραγματοποιούνται συστηματικά, «μέρα παρά μέρα», ώστε να υπάρχει σαφής εικόνα της εξέλιξης του πληθυσμού.

Η προσέγγιση δεν βασίζεται στον απόλυτο αριθμό εντόμων, αλλά στη δυναμική του πληθυσμού. «Δεν μας απασχολεί αν είναι μεγάλος ή μικρός ο πληθυσμός, αλλά το αν υπάρχει αυξητική τάση», επισημαίνει, διευκρινίζοντας ότι όταν παρατηρείται συνεχής αύξηση συλλήψεων για 3–4 ημέρες, «αυτό μας οδηγεί στο ότι περίπου την 4η με 5η ημέρα πρέπει να γίνει επέμβαση».

Η εξέλιξη των γενεών ακολουθεί συγκεκριμένο μοτίβο μέσα στη σεζόν. Η πρώτη γενιά διαρκεί περίπου 1 έως 1,5 μήνα, ακολουθεί μια περίοδος παύσης στις συλλήψεις και, μετά από περίπου 15 ημέρες, ξεκινά η επόμενη. «Με αυτόν τον τρόπο εξελίσσονται οι γενιές της καρπόκαψας», αναφέρει, τονίζοντας ότι η συνεχής παρατήρηση είναι κρίσιμη για τον σωστό χειρισμό της καλλιέργειας.

Σε περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται ήδη προσβολή σε κάποιον μηλεώνα, η στρατηγική διαφοροποιείται. «Επεμβαίνουμε πιο έγκαιρα και πιο συχνά, γιατί αν αρχίσει να φαίνεται ζημιά σημαίνει ότι αρχίζουμε να χάνουμε το παιχνίδι και προσπαθούμε να μειώσουμε το κακό», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Μέσα και τρόποι αντιμετώπισης της καρπόκαψας

Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της καρπόκαψας δεν εξαρτάται μόνο από τον σωστό χρόνο εφαρμογής, αλλά και από τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για τη διαχείριση του εντόμου.

Οι βασικές κατηγορίες σκευασμάτων που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν ρυθμιστές ανάπτυξης, πυρεθρινοειδή και βιολογικούς παράγοντες, όπως ιούς ή βακίλους. Οι ρυθμιστές ανάπτυξης δρουν παρεμβατικά στον βιολογικό κύκλο του εντόμου. «Είναι σαν να του δίνουμε ορμόνη νεότητας, με αποτέλεσμα να παραμένει στο στάδιο της προνύμφης και να μην εξελίσσεται σε ακμαίο», εξηγεί, ενώ αντίστοιχη δράση έχουν και τα σκευάσματα που παρεμποδίζουν τη σύνθεση χιτίνης, ουσίας απαραίτητης για τη μετάβαση στο στάδιο της πεταλούδας.

Η διάρκεια δράσης των σκευασμάτων διαφέρει σημαντικά. Οι ρυθμιστές ανάπτυξης μπορούν να καλύψουν μια γενιά με δύο επεμβάσεις ανά 12–14 ημέρες, ενώ τα πυρεθρινοειδή έχουν μικρότερη διάρκεια λόγω φωτοδιάσπασης. «Η αποτελεσματικότητά τους δεν ξεπερνά την εβδομάδα», αναφέρει, γεγονός που απαιτεί συχνότερες εφαρμογές.

Συνολικά, για κάθε γενιά απαιτούνται 2–3 επεμβάσεις, ανάλογα με τα μέσα που χρησιμοποιούνται. Παράλληλα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη διαχείριση της ανθεκτικότητας. «Ο ρυθμιστής ανάπτυξης μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέχρι δύο φορές τον χρόνο, άρα πρέπει να γίνει σωστός σχεδιασμός μέχρι τη συγκομιδή», επισημαίνεται, ώστε να καλυφθεί το διάστημα από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο–Οκτώβριο.

Πέρα από τις επεμβάσεις κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου, σημαντικό ρόλο στη συνολική διαχείριση της καρπόκαψας παίζει και η φάση της διαχείμασης του εντόμου. Όπως επισημαίνει ο κ. Μούσιας, το έντομο «κατεβαίνει από τα κλαδιά στους κορμούς και στη συνέχεια στο έδαφος για να διαχειμάσει», γεγονός που δίνει τη δυνατότητα για στοχευμένες παρεμβάσεις εκτός της κύριας περιόδου προσβολής.

Στο πλαίσιο αυτό, εφαρμόζονται βιολογικές μέθοδοι με στόχο τη μείωση του αρχικού πληθυσμού της επόμενης χρονιάς. «Χρησιμοποιούμε ωφέλιμους νηματώδεις το φθινόπωρο, με στόχο τη μείωση του αρχικού πληθυσμού της επόμενης γενιάς», αναφέρει, εντάσσοντας τη συγκεκριμένη πρακτική σε μια πιο ολοκληρωμένη στρατηγική αντιμετώπισης του εντόμου.

ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ: Ένα χρήσιμο εργαλείο στη διαχείριση 

Ένα επιπλέον σημαντικό εργαλείο στη διαχείριση της καρπόκαψας αποτελεί το σύστημα ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ, το οποίο εφαρμόζεται είτε από μεμονωμένους παραγωγούς είτε σε συλλογικό επίπεδο μέσω συνεταιρισμών.

Σε επίπεδο συνεταιρισμού, η αντιμετώπιση της καρπόκαψας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο σύστημα ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ, το οποίο εφαρμόζεται καθολικά. «Στο 100% των στρεμμάτων εφαρμόζεται το σύστημα ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ», αναφέρει ο κ. Μούσιας, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συντονισμένης εφαρμογής.

Πρόκειται για βιολογική μέθοδο που στηρίζεται στη σεξουαλική σύγχυση του εντόμου. «Ουσιαστικά προκαλείται μπέρδεμα στο έντομο όσον αφορά τη φερομόνη, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η σύζευξη αρσενικού και θηλυκού», εξηγεί. Η εφαρμογή μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους, όπως φακελάκια φερομόνης, σπρέι ρυθμιζόμενης εξάτμισης ή ειδικούς εξατμιστήρες που απελευθερώνουν τη δραστική ουσία σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η εγκατάσταση του συστήματος πρέπει να προηγείται της έναρξης των συλλήψεων, ώστε να είναι αποτελεσματικό από την αρχή της δραστηριότητας του εντόμου. Σύμφωνα με τον ίδιο, «τα αποτελέσματα που έχουμε δει είναι πολύ καλά», ενώ η συστηματική εφαρμογή του οδηγεί και σε μείωση της χρήσης χημικών σκευασμάτων με την πάροδο του χρόνου. Παράλληλα, πρόκειται για πρακτική που ενισχύεται και μέσω σχετικών προγραμμάτων, γεγονός που συμβάλλει στην ευρύτερη υιοθέτησή της.

Τρέχουσα εικόνα της περιοχής

Με βάση τα δεδομένα από την περιοχή, η φετινή εικόνα δείχνει ότι η δραστηριότητα του εντόμου έχει ήδη ξεκινήσει στις μηλοπαραγωγικές τοποθεσίες, με τις πρώτες ενδείξεις να καταγράφονται στις πιο πρώιμες ζώνες και να επεκτείνονται σταδιακά.

Όπως αναφέρει ο κ. Μούσιας, «έχουμε περίπου μία εβδομάδα με τις πρώτες συλλήψεις στις πρώιμες περιοχές και σταδιακά επεκτείνονται», γεγονός που δείχνει ότι «βρισκόμαστε στο ξεκίνημα της πρώτης γενιάς».

Για το άμεσο διάστημα, η ανάγκη επέμβασης στην περιοχή θεωρείται δεδομένη, καθώς «μέσα στην εβδομάδα πρέπει να γίνει οπωσδήποτε μια εφαρμογή, κυρίως με ρυθμιστές ανάπτυξης ή ιούς», ενώ «πρέπει να ακολουθήσει επανάληψη σε 12–14 ημέρες».

Η ένταση των προσβολών διαφοροποιείται από χρονιά σε χρονιά, καθώς «οι καιρικές συνθήκες παίζουν ρόλο στους πληθυσμούς του εντόμου», ενώ σε περιοχές με ιστορικό προσβολών, το ποσοστό ζημιάς μπορεί να φτάσει ακόμη και το 60–70%, επηρεάζοντας την παραγωγή, από το στάδιο των καρπιδίων έως και την περίοδο πριν τη συγκομιδή.

Η συνθήκη αυτή καθιστά κρίσιμη την έγκαιρη παρακολούθηση και τον σωστό χρονισμό των επεμβάσεων, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου η πίεση του εντόμου εμφανίζεται αυξημένη.

Κατά την περίοδο που διανύουμε, όπου η υγρασία παραμένει σε υψηλά επίπεδα και οι θερμοκρασίες κινούνται σε σχετικά σταθερά αλλά και ανοδικά επίπεδα, οι αμπελουργοί βρίσκονται ξανά αντιμέτωποι με έναν από τους πιο γνώριμους αλλά και επικίνδυνους εχθρούς της καλλιέργειας: τον περονόσπορο.

Η ασθένεια, που κάθε χρόνο κάνει αισθητή την παρουσία της με διαφορετική ένταση, συνδέεται άμεσα τόσο με τις καιρικές συνθήκες όσο και με τον βαθμό ετοιμότητας των παραγωγών. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρακολούθηση των αμπελώνων και η έγκαιρη παρέμβαση αποκτούν καθοριστική σημασία, όπως επισημαίνει στον ΑγροΤύπο η γεωπόνος κα. Ζαΐρα Παπαφίγκου από τον Οινοποιητικό Συνεταιρισμό Τυρνάβου.

Πώς εκδηλώνεται ο περονόσπορος και πού «χτυπά»

Ο περονόσπορος (Plasmopara viticola) αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές και ταυτόχρονα επικίνδυνες ασθένειες του αμπελιού, καθώς προσβάλλει όλα τα πράσινα μέρη του φυτού. Τα πρώτα σημάδια κάνουν συνήθως την εμφάνισή τους στο φύλλωμα, λειτουργώντας συχνά ως το πρώτο «καμπανάκι» για τον παραγωγό.

Στην επάνω επιφάνεια των φύλλων παρατηρούνται οι γνωστές κηλίδες «λαδιού», ενώ στην κάτω επιφάνεια σχηματίζονται λευκές εξανθήσεις, ιδιαίτερα όταν επικρατούν συνθήκες υψηλής υγρασίας. Η εικόνα αυτή είναι ενδεικτική της ενεργής παρουσίας του παθογόνου και δεν αφήνει πολλά περιθώρια εφησυχασμού.

Ωστόσο, η ασθένεια δεν περιορίζεται μόνο στα φύλλα. Μπορεί να επεκταθεί και στους βότρεις, ήδη από πρώιμα στάδια ανάπτυξης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ιστοί αποκτούν μια ελαφρώς «καμένη» όψη, εξέλιξη που —αν δεν ανακοπεί έγκαιρα— μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές απώλειες παραγωγής.

Το κρίσιμο στοιχείο, όπως αναφέρει η γεωπόνος, είναι οι συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη του παθογόνου. Υψηλή σχετική υγρασία, περιορισμένη ηλιοφάνεια, παρατεταμένες βροχοπτώσεις και θερμοκρασίες μεταξύ 18 και 25°C συνθέτουν ένα περιβάλλον ιδανικό για την ταχεία εξάπλωσή του μέσα στον αμπελώνα.

Όπως επισημαίνει η κα. Παπαφίγκου, ο περονόσπορος αποτελεί μία ιδιαίτερα σοβαρή απειλή για το αμπέλι, η οποία, αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να «λάβει εκτεταμένες διαστάσεις επιδημίας», όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν. Γι’ αυτό και οι παραγωγοί καλούνται να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, ειδικά στα ευαίσθητα στάδια ανάπτυξης, όπως αυτό που διανύεται, διατηρώντας συνεχή παρουσία και έλεγχο στο χωράφι.

Διαχείριση της ασθένειας: η σημασία της πρόληψης και της σωστής πρακτικής

Η αντιμετώπιση του περονόσπορου δεν βασίζεται σε μία μόνο πρακτική, αλλά σε έναν συνδυασμό καλλιεργητικών και χημικών μέτρων, με στόχο τον περιορισμό των ευνοϊκών συνθηκών και την προστασία της καλλιέργειας.

Σε επίπεδο καλλιεργητικών πρακτικών, ιδιαίτερη σημασία έχει το βλαστολόγημα, το οποίο πραγματοποιείται αυτή την περίοδο. Όπως επισημαίνει η γεωπόνος, «αφαιρούνται οι βλαστοί που δεν φέρουν σταφύλια, ώστε να διευκολύνεται τόσο ο αερισμός της ταξιανθίας όσο και η αποτελεσματικότητα των ψεκασμών».

Παράλληλα, η διαχείριση των ζιζανίων παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς «η παρουσία τους διατηρεί αυξημένη υγρασία στη βάση των φυτών και εντείνει τον ανταγωνισμό» για θρεπτικά στοιχεία. Η απομάκρυνσή τους βοηθά στη δημιουργία πιο «στεγνού» μικροκλίματος γύρω από το πρέμνο.

Σε ό,τι αφορά τη φυτοπροστασία, η έμφαση δίνεται στην προληπτική κάλυψη των φυτών με κατάλληλα εγκεκριμένα σκευάσματα. Σύμφωνα με την κα. Παπαφίγκου, «το κρίσιμο σημείο για την έναρξη των επεμβάσεων εντοπίζεται όταν η βλάστηση φτάσει περίπου τα 8–10 εκατοστά», στάδιο στο οποίο αυξάνεται η ευαισθησία της καλλιέργειας. Σε περιπτώσεις όπου εμφανίζονται συμπτώματα, απαιτείται άμεση επέμβαση, ενώ σε αμπελώνες με ιστορικό προσβολών, η εφαρμογή προληπτικού προγράμματος είναι συχνά αναγκαία.

Οι επεμβάσεις έχουν κυρίως προληπτικό χαρακτήρα και, όπως υπογραμμίζεται, «επαναλαμβάνονται ανά περίπου 10 ημέρες, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, όπως βροχοπτώσεις και υγρασία», ενώ σε περιόδους ξηρασίας το διάστημα αυτό «μπορεί να παραταθεί έως και τις 15 ημέρες». Ωστόσο, όπως παρατηρείται στην πράξη, «την περίοδο που διανύουμε συνήθως θα υπάρξει υγρασία ή βροχόπτωση», γεγονός που καθιστά αναγκαία τη διατήρηση της συχνότητας των ψεκασμών. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή των σκευασμάτων περιλαμβάνει, όπως αναφέρει η κα. Παπαφίγκου, «τόσο χαλκούχα όσο και διασυστηματικά μυκητοκτόνα» για τη διενέργεια των ψεκασμών.